30-12-17

Mocht ik het niet halen...

Het einde van het jaar is in zicht. Nog één keer zwaar eten en dan zullen we 2017 uitwuiven. Gelukkig leven wij in een rijk land en kunnen we ongelimiteerd eten tot we erbij omvervallen. Over de wereldwijde voedselverspilling zal ik het nu niet hebben, kwestie om de sfeer niet te verpesten. Weet alleen dat met alle voedselverspilling dat er op onze wereld plaatsvind, de honger in een handomdraai kan worden opgelost en hoeft er niemand insecten te gaan eten!

We hebben reeds 3 kerstdiners achter de kiezen. De aftrap werd naar jaarlijkse gewoonte bij mijn schoonmama gehouden, op kerstavond. 't Leek precies ook een traditie om ons weer vol te proppen met hapjes bij de aperitief, waarna iedereen moeite had om de hoofdmaaltijd naar binnen te krijgen. Hoeveel voedsel er hierbij werd verspild, kan ik u niet bevestigen.  

Op maandag was mijn kant van de familie aan de beurt. Mijn ouders, mijn zus, mijn nichtje en haar vriend waren van de partij. Al van bij het begin kreeg ik te horen dat mijn vader naar huis wou voor het donker werd. Mijn vader ziet namelijk niet meer zo goed, maar 't was nu ook weer niet alsof hij nu te voet naar huis moest gaan. Ik weet niet of u "Donkey" uit "Shrek" nog kent? Achteraf kon ik het niet laten om mijn vader met "Donkey" te gaan vergelijken. "Gaan we naar huis Shrek?! Shrek?! Shrek?! Gaan we naar huis?!"

Alvorens aan tafel te zijn gegaan, werden de geschenken uitgedeeld. Nadien heb ik persoonlijk een speciale trofee in ontvangst mogen nemen, die door mijn nichtje werd geschonken. Ik kreeg de trofee met als eretitel "Beste Nonkel 2017". Maar het zou niet om mijn familie gaan, als het niet sarcastisch zou zijn bedoeld. Op de trofee stond namelijk vermeld : "You won! (Who cares?)". Maar toch, ik nam het aan als een welgemeende gebaar en gaf hen vervolgens een twee uur durende bedankingsspeech.

Trofee.jpg

Ik had ook voor de gelegenheid 3 spellen voorzien om met z'n allen samen te gaan spelen na het eten. Zo heb ik een parodie gemaakt op het spel "Cluedo". Hiervoor heb ik nieuwe kaartjes gemaakt met foto's van ons allen. Het spel heette voor de gelegenheid : "Que passas a las villas del señor papa?", waarbij het de bedoeling was om na te gaan wie mijn vader had vermoord, met welke wapen en in welke kamer. Het spel werd op voorhand niet warm onthaald door mijn zus, die bang was dat dit onze vader kwaad zou maken. Toen ik het spel aan onze vader uiteenlegde, kreeg ik als antwoord : "Allé, de perfecte moord dus!" Toevallig, wie belandde er in de enveloppe als verdachte? Juist, mijn zus!!

Nadien had ik nog de "Intro's Quiz"-spel voorzien, waar men aan de hand van 16 korte intro's moest nagaan wie de artiest was en om welk liedje het ging. De winnaar kon een cd winnen met de 16 tracks die voor het spel werden gebruikt en nadien was er nog een kaartspel voorzien, die we indertijd altijd speelden, toen onze grootmoeder nog leefde, waarbij iedereen een luizige 0,50 Eurocent in de pot moest leggen. Helaas zijn we nooit aan het tweede spel kunnen beginnen. "Shrek?! Shrek?! Gaan we naar huis???" Twee nachten na elkaar heb ik daar aan gewerkt!

DSCI0206.JPG

Soms vraag ik mij af waarom ik nog de moeite doe om vreugde in de brouwerij te brengen. Mocht het ons nog lukken om volgend jaar weer allemaal samen te kunnen komen heb ik hen al beloofd dat we voor kerst, biefsteak met frieten zullen eten. En na de lekkere feestmaal mag iedereen zijn boel inpakken en wegwezen! Ofwel moeten we kerst in de zomer gaan beginnen vieren. Aangezien de dagen dan langer zijn...

Woensdag waren onze beste vrienden aan de beurt. Ik had mij echter wat overslapen. Toen ik net van plan was om mij te gaan wassen, bleken onze vrienden al te zijn aangekomen. Voor een keer dat je dan hoopt dat ze naar jaarlijkse gewoonte in de file vast zouden zitten... Weer mis. Gelukkig wist ik hoe ik de situatie kon rechttrekken. Aangezien onze vrienden ook jaarlijks naar onze "Halloween Night" komen, wist ik meteen hoe ik tevoorschijn kon komen, zonder verlegen te zijn. Wetende dat onze deur van de living wat kraakt bij het opengaan, bedacht ik om de kraag van mijn hemd op te steken en tevoorschijn te komen als Dracula uit de film van Bram Stoker. En dacht u dat de deur kraakte op het moment dat ik naar binnen stapte als een zombie? Neen dus! Kutdeur!

Maar goed, ik bleef het spel spelen en begroette onze vrienden in het Engels : "Welcome into my castle! You must forgive me for being late, but I'm not much good in the day!" En zo was het ijs gebroken en konden we aan de aperitief beginnen. 's Anderendaags hebben we de restjes gegeten. 't Was toen dat ik merkte dat er iets scheelde met mij. Ik moest enorm steken. Bij iedere hap leek het erop alsof ik mezelf volpropte. Net als een gans die gevoerd wordt met een trechter om zijn lever te doen uitzetten.

Oorspronkelijk stonden er nog twee eindejaardiners gepland. Nog één bij ons en één bij de oma van mijne madam. Maar de taaie oma is zwaar ten val gekomen toen ze een verkeerde stap nam met de winkelkar tijdens het shoppen. Er rest ons dus nog 1 grote maaltijd te gaan.

Volgens een onderzoek blijken koppels meer seks te hebben tijdens de feestdagen. Kort samengevat zou de oorzaak te wijten zijn aan de vieringen rond kerst en de hoeveelheid voedsel dat er dan ter beschikking is. Hoe dan ook, de geboortecijfers blijken negen maanden later vaak spectaculair te gaan stijgen. Met dit in het achterhoofd heb ik het onderzoek in de praktijk omgezet. Ik weet niet of bij al die koppels iedereen fit en gezond is, maar mijne madam is toevallig weer ziek in deze periode. Er mag nog zoveel voedsel op tafel liggen, veel verschil maakt dat niet uit. Als je dan op de koop toe nog de enige bent die een beetje de moeite doet om het gezellig te maken... Laat ons zeggen dat de prik er van af is. Als uw partner zich tijdens het vrijen bezig houdt met het spelen van een spelletje op de smartphone, dan moet ik u er geen tekening bij maken.

Soms vraag ik mij af hoe ik de situatie pittiger kan maken. Zou ik mij eens een leren pakje aanschaffen en een gagball in mijn mond steken, terwijl ik mij op mijn handen en knieën begeef in de hoop dat ze op mijn kop zal plassen? Of zou het helpen mocht ik eens mijn schaamharen afscheer? Misschien kan ik het eens proberen met een briefje van 100 Euro, die ik dan tussen haar borsten stop?

Soms vraag ik mij af wat mij zal overkomen eens ik in de midlifecrisis zal belanden? De meeste mannen die in een midlifecrisis verkeren kopen ofwel een dure wagen en of beginnen ze een relatie met een jongere vrouw. Ik heb geen rijbewijs en hoe oud zal die jongere vrouw dan wel zijn? Zal ik dan in de bak terecht komen, terwijl ze mijn "Dodge Challenger - model 1971", verbeurd zullen verklaren om mijn gerechtskosten te kunnen betalen? Ik verwittigde mijne madam reeds dat bij iedere minuut dat voorbij tikt, mijn potentie achteruit gaat. Een stelling waarmee ze meteen in de lach schoot.

Wat staat er mij te wachten tegen die tijd dat ik in de midlifecrisis zal belanden? Een houten kist, naast een leeg graf? Al wat mij dan rest om te doen, is van me te gaan neerleggen in die kist en wachten tot ze mij komen begraven? Wie weet verschijnt er even later een selfie van een grafdelver met mijn lijk op het internet en word ik ongewillig betrokken in een zaak van lijkschennis. Misschien word ik dan weer opgegraven voor verder onderzoek, om na te gaan of er niet met mijn lichaam werd geknoeid. Wie weet kom ik dan ongewillig weer tot leven en stap ik de living binnen op kerst, waar ik weer onze vrienden kan begroeten...

Geloof het of niet en officieel kan ik het u niet bevestigen, maar gisterennacht toen ik maar pas rond 7 uur in mijn bed was gestapt, had ik plots te kampen met een hevige pijn in de borststreek. Het hielp niet met mij om te draaien. Even heb ik eraan getwijfeld om mijne madam wakker te maken. Maar toen begon ik mij een absurde situatie in te beelden, waarbij er alom een grote paniek zou ontstaan.

Wetende hoe mijne madam altijd reageert in een noodsituatie... alsook het beeld dat in mijn achterhoofd spookte van een ambulance dat dan voor de deur zou staan... Ik ben gewoon opgestaan en ben even iets gaan drinken beneden. Ik was dan van plan om even op de W.C.-pot te gaan zitten, maar dan moest ik plots aan één van mijn blogteksten terugdenken, waarbij ik de vergelijking maakte met Elvis Presley. Wetende dat ik nu ook 42 jaar oud ben, vond ik het niet zo'n goed idee om mij op de pot te gaan neerzetten.

Om 12u30 leek ik nog in leven te zijn, toen ik wakker werd en ben ik in de namiddag nog met mijn zoon naar de cinema geweest. Het is nu 2u37 en ik voel weer een steek in mijn borst. Mocht dit mijn laatste bericht ooit zijn, dan zeg ik u alvast dat ik het goed en wel besef dat er mij niemand nog zal herinneren bij hier en twee weken. En ik koester alvast ook niet de illusie dat mijn kist met een lange rouwstoet door de straten zal worden gevoerd, zoals dat het geval was bij Johnny Hallyday. Bij mij zullen er alvast geen fans langs de weg staan huilen die dan zouden zeggen : "Oh neen Sole, waarom ben je zo vroeg heengegaan?!"

Dus bij deze mocht ik het nieuwe jaar niet meer halen... Bye!!!

- Sole 

Van Echelpoel - Wiesegaidanie

 Boycot 2017.jpg

Gecertificeerde kwaliteitslabel 2017

Klik hier voor...
"De kolom rechts voor de smartphonegebruiker"
    

   

03:31 | Permalink | Commentaren (0) | |

16-12-17

1975 - 2017

Van de chef moest ik rechthoekige toastjes maken van gewoon brood. Ze moesten allemaal dezelfde vorm hebben en ze moesten vooral evenveel wegen. Wat mij helaas niet zo goed lukte. Ik had meer ondergewicht dan wat normaal was toegestaan. De chef zat echt op mijn nek te hijgen van de woede. Ik kreeg dan nog eens de opmerking of ik dat niet geleerd had hoe men de Parmesan kaas deftig op een toast moest aanbrengen. Blijkbaar vond hij mijn toastjes te slordig gemaakt.

Hoewel de kaas ordinaire Gruyère was en ik mij begon af te vragen waar de chef zijn diploma heeft gehaald. Maar voor de goede gang van zaken heb ik mijn mond gehouden. In de plaats daarvan ben ik in een depressie beland en werd ik in een psychiatrische instelling geïnterneerd. Tenminste dat leek iedereen te denken, want ik liet eigenlijk een collega van mijn werk mijn plaats innemen. Toen ik hem ging bezoeken, leek hij volledig het noorden kwijt te zijn geraakt. Waarschijnlijk werd hij gek door voortdurend op de witte muren te moeten kijken.

En toen werd ik wakker... Ik heb meer dan 12 uren geslapen. Mijne madam was even komen kijken of ik nog wel in leven was. Ik vraag mij trouwens af hoe het er hier aan toe zou gaan, de dag dat ik echt zou overlijden. Zou het hier een heuse volksfeest worden of zal iedereen in een diepe rouw verkeren? En nu ik net 42 jaar oud ben geworden... Misschien is mijn gezin wel aan het aftellen...

Nog een goed veertien dagen en het jaar 2017 zal gepasseerd zijn. Als ik moet terugblikken op dit jaar dan zou ik zeggen dat het op persoonlijk vlak een jaar van ups en downs is geweest. Maar we mogen niet overdrijven. En ik wil er zelfs niet meer over zeiken. Altijd vooruit blijven kijken. Dat doe ik al van sinds ik klein ben. Toen al was ik bezig met de verre toekomst. Eén vraag die ik mij toen al stelde was hoe het er aan toe zou gaan, de dag dat de zon zal imploderen en het leven op aarde bedreigd zal worden. Wat zal er gebeuren met de kinderen, van de kinderen, van de kinderen van mijn kinderen? Mijn grootvader moest erom lachen met die stelling van mij. Als klein mannetje ligt de toekomst sowieso voor de voeten. 't Is gewoon de vraag hoe je ermee om gaat. 

De rest kan mij gestolen worden. Dat het maar vlug 2018 wordt, dan zal onze nieuwe keuken er staan en doe ik verder met de verbouwingen in onze woning. Het enige wat mij zal bijblijven van het voorbije jaar is die fameuze winterprik, die we plots op onze nek hebben gekregen begin vorige week. Vorige week zondag lag ik nog in bed... U zult gaan beginnen denken dat ik vaker in mijn bed lig, dan dat ik eruit ben. Tja, wie weet ben ik iemand die in winterslaap gaat, maar helaas af en toe uit zijn bed stapt om op de mensen hun zenuwen te gaan werken. Dat zou kunnen. Dat en nog veel meer, want af en toe heb ik ook honger en moet ik zoals iedereen wel eens gaan schijten.

Toen ik dus nog in bed lag vorige week zondag, hoorde ik plots de kinderen roepen van : "Ah ja, 't is waar!" Toen al wist ik dat het buiten had gesneeuwd. Net als bij de strooidiensten, was ik niet gehaast om in actie te schieten. Tegen dat ik was opgestaan was die fameuze sneeuwbui al overgewaaid en al wat ons restte was die kleine sneeuwman die onze kinderen in een haast hadden gemaakt.  

Winterprik 2017.JPG

De sneeuwman was trouwens al aan het ontdooien toen ik er een foto van nam ter herinnering aan onze fameuze winterprik 2017. Toen begon het op de koop toe hard te waaien en dacht ik van "nu gaan we er van langs krijgen..." Ik had de indruk dat het eigenlijk niet zo lang heeft gestormd, want plots was de wind gaan liggen. Als ik mijn collega's moet gaan geloven heeft het van hier tot in Tokio gewaaid, waarbij men de indruk kreeg dat al onze bossen zwaar beschadigd werden. Ik blijf erbij dat die storm niet langer dan een uur heeft geduurd. Tenzij wij in de oog van de storm zaten en al de rest rondom ons werd weggeblazen. Dat was helaas niet het geval toen mijn wekker de maandagochtend om 4 uur afliep en ik geen berichtjes leek ontvangen te hebben met de melding : "blijf maar thuis, want de fabriek is weggewaaid...".

Buiten leek het bijzonder rustig weer te zijn. 't Was er droog en windstil en vooral er lag geen spatje sneeuw meer. Op weg naar het werk dacht ik nog even aan Moeder Natuur. Ze kan soms woest zijn en tegelijk ook vergevensgezind zijn. Al dacht ik toen ook dat we misschien op een dag wel allemaal eens gestraft zullen worden. En vanuit het niets werd er enkele uren later het nieuws verspreid dat het buiten zwaar aan het sneeuwen was en dat het deze keer menens was.

Algauw was er sprake van verkeersopstoppingen, bruggen die werden afgesloten en hier en daar een ongeluk. We leken plots te zijn ingesneeuwd, maar de fabriek lag daarom niet stil. Het was spannend aftellen tot de shift voorbij was. Ik had mij al voorgenomen - aangezien de sneeuw de dag ervoor ook al snel verdwenen was - dat ik mij zonder problemen ging kunnen verplaatsen op mijn fiets. Dat was uitgerekend tot ik buiten was gekomen. Toen pas begreep ik de ernst van de situatie. Wat ik over tien minuten doe, werd plots 30 minuten. En ja, u mag gerust van uw neus gaan beginnen maken en zeggen van "is dit alles?" Omdat jullie misschien wel uren in de file hebben gestaan met uw wagen.

Laat ons zeggen dat het ons allemaal is tegengevallen, de één wat erger dan de andere. En we zwijgen over de één of andere dodelijke slachtoffers, die er helaas ook zijn gevallen. Want dit is pas ernstig, voor één keer dat we door wat kutsneeuw worden getroffen. Wie weet was het helemaal niet de bedoeling dat de sneeuw in ons land moest vallen en zitten ze daar ergens in Oostenrijk al van hun neus te maken dat de ijspistes nog niet sneeuwklaar zijn. "Scheiße!" zullen ze daar misschien wel hebben gezegd.

Ondertussen had mijne madam samen met de bakkersvrouw het voetpad voor onze deuren sneeuwvrij gemaakt. Maar dat leek precies als dweilen met de kraan open. Thuis aangekomen is het eerste wat ik gedaan heb om boterkoeken gaan. Ik zei tegen de bakkersvrouw, aangezien de straat leeg was, dat ze mag blij zijn met mijn komst omdat ze mogelijk nog niet veel klanten over de vloer heeft gekregen. Eigenlijk was dat maar om te lachen, maar het leek bittere ernst te zijn. Op den duur dacht ik al dat misschien ons land hierdoor in een diepe economische crisis ging verkeren. Wat achteraf nog niet overdreven lijkt te zijn. Hoeveel miljoenen heeft dit weer aan onze economie gekost? Ik weet het niet meer. En dat voor één dag dat het maar gesneeuwd heeft!

Na de boterkoeken lekker door mijn bek te hebben gedraaid, heb ik ook eens van mijn beste kant laten zien en heb ik desondanks de vermoeidheid ook wat sneeuw van het voetpad afgeruimd. Al had ik er eigenlijk geen zin in. Want naar het schijnt riskeren de inwoners een boete te krijgen, wanneer men het voetpad niet sneeuwvrij maakt. Op het eerste ogenblik kon het mij eigenlijk niet schelen. Want al maakt men het voetpad vrij, dan is er nog de regel dat men de sneeuw niet op een hoop mag gaan gooien. Volgens het reglement moet het sneeuw mooi egaal worden verspreid. Alsof we wij als simpele burgers plots over een sneeuwruimer beschikken. Laat staan dat we allemaal strooizout in huis hebben, voor tegen het geval dat het een keer zou sneeuwen!

't Is pas toen ik een Sherpa met twee verdwaalde bergbeklimmers zag passeren, dat ik dacht van : "nu ruim ik best mijn voetpad op...". En omdat het zo glad was op de baan, kreeg ik plots de vraag van mijne madam of ik het niet zag zitten om te voet naar 't school te gaan om er onze dochter te gaan afhalen, samen met een schoolkameraadje, waarvan we de mémé kennen en die er niet kon geraken met haar wagen. Op de terugkeer naar huis, leek het wel op een scène uit de film "The Day After Tomorrow". Ik met twee kinderen die door de sneeuw moesten ploeteren en die probeerden thuis te geraken. En op de koop toe moest dat schoolkameraadje, samen met haar grotere zus bij ons die avond blijven logeren, want mémé was bang om nog op de baan te gaan. En gelijk had ze.

Dinsdag was het dan mijn verjaardag die ik in alle stilte heb gevierd. Op het werk wisten ze er niets van. Gedurende die acht uren dat ik er gewerkt heb, heb ik zitten twijfelen of ik hen iets ging trakteren, zoals dat vaak wordt gedaan op het werk. Maar aangezien iedereen met een bevroren mentaliteit rondliep en ze voor het minste dat ik hen iets vroeg tegendraads deden, heb ik besloten om hen niets te geven. Vrijdag was ik aan het praten met iemand en werd er plots over leeftijden gepraat. Waarbij een collega mij vroeg : "ben jij echt al 42 of moet je ze nog worden?" Ik antwoordde simpel weg van dat ik het al was. Toen mij de vraag werd gesteld van wanneer ik al 42 was, antwoordde ik : "sinds een tijdje al". Dat was zweten geblazen!

En voel ik mij nu oud? Of moet het nog tot mij doordringen? Wie zal het zeggen. Laat ons zeggen dat ik gans de week met hoge snelheid op de fiets naar het werk rijd, terwijl ik aan het liedje van Chuck Berry moest denken... Let's rock 'n' roll, zou ik zeggen en de rest zien we later wel...

- Sole

Chuck Berry 1926 2017.jpg

Chuck Berry - Johnny B. Goode

 

   

15:12 | Permalink | Commentaren (0) | |

07-12-17

Adieu Johnny!

Het is mijne madam die het mij zachtjes in mijn oren fluisterde woensdagmorgen, toen ik nog lag te slapen : "Johnny Hallyday is overleden!" Ik was een beetje stomverbaasd. Die man heeft over gans zijn carrière talrijke hartkwalen gehad en een paar jaren geleden belandde hij ook eens in een coma, na vermoed ik een ongeluk, maar keer op keer kwam hij er weer bovenop. Moest men mij onlangs gezegd hebben van dat hij in het ziekenhuis ligt omdat hij ademhalingsproblemen had, ging ik gezegd hebben dat hij er wel weer bovenop ging komen. Maar goed, de longkanker is hem uiteindelijk fataal geworden. 

Desondanks zijn gezondheidsproblemen, bleef hij er in geloven dat hij de kanker zou overwinnen en was hij al stiekem aan het plannen om in 2018 een nieuw concertreeks op poten te zetten. In 2016 was hij nog volop aan het optreden met zijn "Rester Vivant Tour" en deed toen ook ons land aan.

Johnny Hallyday begon zijn carrière meer dan 50 jaar geleden en was vooral populair in het Franstalige landschap. Een echte werelddoorbraak op het Engelstalige grondgebied bleef echter uit. Maar hij is hoe dan ook een icoon die in de hele wereld bekend is. Dat sommigen hem nu als de Franse Elvis Presley bestempelen, vind ik een beetje bij het haar gegrepen. Al was het wel bij het zien van een film met Elvis Presley dat Jean-Phillipe Smet meteen wist wat hij wilde worden.

Zijn carrière heb ik niet zo nauwlettend op de voet gevolgd, maar ik groeide wel op met het fenomeen Hallyday. Ik kon er niet naast kijken. Thuis waren het vaak de Franse televisiezenders die aan bod kwamen en het ontbrak er nooit aan variëteitsprogramma's de vrijdag- en zaterdagavonden. En af en toe werd ook wel eens een concert live uitgezonden.

Van zijn 50-tal albums die hij in zijn carrière uitbracht heb ik er drie in mijn collectie zitten. Drie recente albums uit 2012, 2014 en 2015. Het nummer "L'attente" (2012) doet mijn hart het meeste pijn aanvoelen. Of hoe zal ik het zeggen? Het wringt als een spons. Duidelijk? In dit nummer komt niet alleen een liefdesbreuk aan bod, maar ook de ouderdom en dat beetje tijd dat er ons nog rest, wanneer men aan een bepaalde leeftijd is aangekomen. Het nummer "Rester vivant" (2014) gaat ook een beetje in die richting. Met dat tikkeltje meer, dat uiteindelijk wel in iedere mens schuilt. Iedereen wenst namelijk te blijven leven en de dood dat zien we later wel... 

Johnny Hallyday was een rocker in hart en nieren en zal ongetwijfeld betreurd worden door miljoenen fans. Voor mij is het alweer een iconische figuur die heen gaat, in dit vervloekte jaar 2017. Hij werd 74 jaar oud.

Johnny Hallyday dead.jpg

Op de Franse zenders moesten alle geplande programma's op woensdagavond wijken voor de herinneringen aan Johnny Hallyday. Terwijl de ene zender het vooral over zijn muzikale carrière had, hield Michel Drucker zich op een zusterzender bezig met het voortbrengen van andere facetten uit de carrière van de Franse rocker.    

Opgegroeid met de Franse televisie op de buis, heb ik vaak muziekprogramma's gezien die door Michel Drucker werden gepresenteerd. Deze boegbeeld van de Franse televisie, die al van in de jaren '60 van de vorige eeuw op de televisie te zien is, heeft al vaker overlijdens moeten aankondigen van artiesten die in zijn shows optraden. Van Claude François, Joe Dassin, Dalida tot Serge Gainsbourg, nog nooit heb ik die man zo bedroefd gezien, zoals ik hem woensdagavond heb gezien...



Adieu Johnny!

- Sole

Johnny Hallyday - Seul

+ Check de video "L'attente" in "De kolom rechts"

 

 

 

 

02:02 | Permalink | Commentaren (0) | |

25-11-17

A hazy grijze zaterdag morning

't Is al sinds van maandag, dat wanneer ik 's avonds laat nog naar de televisie probeer te kijken... En ik zeg wel "proberen", want vaak lijk ik op bepaalde momenten in slaap te vallen, terwijl ik dat niet eens besef dat het licht plots uitgaat. En terwijl ik daar dan rustig tegen mijn zin lag te maffen, werd ik plots door een storend gezoem wakker gemaakt. 't Was een verdomde mug, die het als het ware op een loopje hield, toen die waarschijnlijk tot het besef was gekomen dat ik wakker werd van het gezoem rond mijn horen.

'k Zag ze zo net nog in een haast voorbij mijn neus zoemen en weg was ze. Een mug? We zijn godverdomme halverwege november!! Hoe kwaad ik ook was, mijn leeftijd lijkt een tol te eisen op mijn lichaam. Ik had er de fut niet voor om haar te gaan zoeken, om haar achteraf terecht te kunnen stellen via een Joegoeslavische tribunaal. Want als bloed zuigen van een mens geen genocide is, wat is het dan wel vraag ik mij dan af?

Dinsdag... Ik zat weer voor den tv naar mijne American football te kij... Hoezo touchdown? Wanneer is dat gebeurd? Wie? Wat? Waar? ...Toen ik weer wakker werd van een zoemende mug! Ik zag die weer zo in de verte weg van mij vliegen. Ik zat daar vanuit mijn zetel naar die mug te zwaaien met een gebalde vuist. Niet dat het die wat kon schelen. Maar het lucht toch wel een keer op als je je collère kunt uiten, al was het maar tegen zo'n stom insect.

Om te vermijden dat mijn muggenverhaal mij een vijfde paragraaf zal kosten in deze tekst, zal ik u het verhaal iets beknopter vertellen : Woensdag, tv, in slaap gevallen, touchdown gemist, mug op de vlucht! Donderdag... Hou u vast! Tv, in slaap gevallen, de touchdown na vier keren het beeld te hebben teruggespoeld, eindelijk gezien, waarna er weer een mug mijn voeten heeft uitgehangen! Vrijdag! De decoder heeft mijn match niet opgenomen! Sabotage wordt niet uitgesloten. Het onderzoek zal het moeten uitwijzen. Mogelijke daders : mijne madam of kinderen... Wordt vervolgd... 'k Viel in slaap terwijl ik naar het nieuws aan het kijken was en wie o wie maakte mij weer wakker?!! Hé? Wie durft er mij nog wakker te maken, wanneer ik naar de televisie kijk??? Hé??

Vijfde paragraaf : al van maandag had ik gezworen, dat als die domme mug het lef had om nog eens rond mijn horen te komen zoemen, dat het haar beste dag niet ging zijn. En vrijdag toen ik van het gezoem wakker kwam, leken al mijn frustraties naar boven te komen. Eerst was ik luidop aan het vloeken en dacht ik van : "de kolen zijn de soep niet waard..." Maar dan was het mij echt te veel. Maandag had ik al gezworen dat er lijken gingen vallen, dus sprong ik recht en stak ik alle lichten aan. 't Was meteen gedaan met die fameuze "Black Friday"! Ik nam een kussen en ging op zoek naar een mug. Het kon mij niet schelen om welke mug het hem ging en of ze al dan niet onschuldig was. Gedaan met de vriendelijke heer des huizes uit te hangen! Plots zag ik er één op de muur. 't Was een kleine mug, kleiner dan dat we vaak gewoon zijn, maar het kon mij niet schelen. Plat was ze!

Om mijn korte verhaal te beëindigen, ben ik genoodzaakt een zesde paragraaf te schrijven. Dus moet ik toch toegeven dat de kolen de soep waard zijn. Om te vermijden dat ik zaterdagavond weer zou kunnen gestoord worden, ben ik preventief op zoek gegaan naar andere muggen. Maar ik vond er geen. Ik heb wel een kleine spin gezien die in een hoekje een web aan het spinnen was. Toen ik de spin aansprak en haar de vraag stelde waarom ze eigenlijk een web aan het spinnen was, antwoordde ze : "om muggen te vangen!" Waarop ik ludiek antwoordde of zij interesse had om mijn hand te vangen. Waarna ze uit schrik zes van haar acht poten voor haar gezicht hield en zei : "Sla mij alstublieft niet!" Ze had chance, de kalle !

Ik ben eigenlijk niet echt in een goede bui geweest deze week. Ik was een beetje aan het piekeren over het ouder worden. Ouder worden is één zaak. Maar helaas bij het ouder worden hoort ook dat we verplicht worden om bepaalde dingen te moeten loslaten. En voorlopig zit het hier in mijn bovenkamer even vast, want ik weet niet hoe ik even verder moet met deze tekst. Het hangt er van af hoe jullie het zullen opvatten. Nu, over de jaren heen heb ik goede vrienden gekend, die helaas veel te vroeg zijn overleden. Op latere leeftijd zijn mijn grootouders overleden. Ik weet dat onze tijd beperkt is op deze aardbol. Toen ik 40 jaar oud werd deed ik alsof mijn neus bloedde. Het leek mij toen niets te doen, dat ik opeens 40 jaar oud was geworden. Ik begon er pas maar enkele weken erna om te piekeren van dat mijn tijd, hoe belachelijk dit ook klinkt, stilaan beperkter wordt.

En iedere dag dat ik moet gaan werken in de fabriek om te voldoen aan de eisen van onze Federale regering, die naar het schijnt met hun nieuwe pensioenmaatregelen, de harde werkende mens willen afstraffen, mochten ze tegen wil en dank plots aan het einde van hun carrière ziek of zonder werk vallen! Iedere dag dat ik mijn botten ga gaan afdraaien, voor een kutloon waar ik amper maandelijks nog iets aan over hou, begint stilaan aan te voelen als een verloren dag, die ik beter zou kunnen gaan spenderen. Ik wil echt niet gaan werken tot ik er bij dood val! No way Hozé!!

We moeten op straat komen en de boel op stelten zetten! Laten we de winkelruiten in elkaar slaan en laten we vooral een pralinewinkel overvallen. Met een beetje geluk kunnen we ook de kassa leegplunderen! Laten we allemaal naar Brussel afzakken! Tegen dat al die politiezones elkaar hebben opgebeld, alvorens ter plaatse aan hun interventie te kunnen beginnen, zijn wij al lang weer thuis! Ik ben het dagelijks leventje beu! Ik wil weg van hier. Weg! Weg! Weg! Ben het moe!!

't Is pas bij het vernemen van het overlijden van AC/DC's medeoprichter Malcolm Young, dat ik tot het besef ben gekomen dat er zonet een tijdperk ten einde was gekomen. Al werd AC/DC al een tijdje ten grave gebracht en in mijn ogen niet alleen sinds dat er werd aangekondigd dat Malcolm aan dementie leed, waardoor hij niet verder kon mee toeren met de band. Maar ook bij het horen van de gehoorproblemen van Brian Johnson, die dan prompt door Axl Rose als frontzanger werd vervangen. Ah ja, die mannen zijn al bezig van sinds de jaren '70. Ik was toen nog net niet geboren toen zij al furore maakten. Waarna hun band de dood van de originele frontzanger Bon Scott te verwerken had en er toen al gedacht werd dat het gedaan was met AC/DC.

Het is pas in het vierde middelbaar dat ik kennis leerde maken met de muziek van AC/DC, met de hit "Thunderstruck" van de toen pas verschenen album "The Razors Edge" in 1990. Ik was toen nog niet echt gewonnen voor rock en metal muziek, zoals sommige klasgenoten. Op de koop toe werd ik door ons moeder bang gemaakt voor het fenomeen AC/DC. Want zei ze toen : "Let daar maar mee op! Want weet je waarvoor de afkorting AC/DC wel staat? Dit staat voor "Anti Christ/Dead To Christ!" Achteraf gezien was dit uiteraard een belachelijke idee. Vooral als men de geschiedenis kent omtrent het ontstaan van de naam van de band... 't Was pas toen de zus het alom bekende kostuum van Angus in elkaar aan het naaien was, dat ze de letters AC/DC op de naaimachine opmerkte. "AC/DC" staat voor "Alternating Current / Direct Current". Wist ik ook niet, tot ik het zonet opzocht. Pas op hé, ik werk maar in een fabriek...  

En op de koop toe was het alsof om te zeggen dat wij brave Christenen waren, die bang waren van de duivel! Met op de achtergrond op de kast, een beeldje dat mijn moeder ooit in een antieke zaak had gekocht. Een duivel, die met een soort hamer een ventje in de ketel neerslaat, die zijn tong naar de duivel uitsteekt. En er lag een slang op de schouder van de duivel.

Maar toch was ik bang na de waarschuwing van ons moeder. Vooral op school liep er toen toevallig een crapuul van een gast rond met lange krulharen, die constant, terwijl hij ons tergerde, stond te zingen van "Thunder! Thunder! Thunder!"...

En op de koop toe rookte hij ook! Ik haatte hem en ik haatte AC/DC op dat moment. Hij had toevallig ook zo'n kort broekje aan, zoals dat Angus op het podium droeg. En ik vond Angus toen ook maar een soort uitschot, die daar in zijn kort broekje stond te huppelen terwijl hij op zijn gitaar tokkelde! Crapuul zeg ik u! Hadden ze verder gestudeerd dan gingen ze misschien een diploma op zak hebben. Niet dat ik dat toen met zoveel woorden bedacht, maar het had er wel trekken van! 

't Is pas een jaar of twee later, toen ik al dat "getjingeltjang"-muziek die we techno noemden, eindelijk beu was gehoord en ik de raad van mijn betreurde overleden maat Frederick B. volgde, om een keer te gaan luisteren naar groepen zoals "Guns 'N' Roses", "Alice Cooper", "Metallica" en zo meer.

Het drong toen nog niet helemaal door, ook niet toen ik stiekem in het donker naar Studio Brussel luisterde, wanneer die de vrijdag- of zaterdagavond van die heavy-metal muziek draaiden eind jaren '90. En 't was al erg genoeg dat er in de uithangsbuurt in Oostende destijds een hardrock café op de hoek stond, waar er zo van die oudere gasten in gescheurde jeans met een pint in de hand, buiten op straat kabaal aan het maken waren, met op de achtergrond van die vreemde rockmuziek. Maar gelukkig ben ik bijgedraaid.

Op 1 maart 2009 heb ik het geluk gehad om een VIP-ticket te kunnen bemachtigen in het Antwerps Sportpaleis, om er live de originele leden van AC/DC te zien spelen. Oké, origineel met Brian Johnson dan wel te verstaan, maar ook met Malcolm en Angus Young, Phil Rudd op de drums en Cliff Williams op basgitaar.

ACDC picture.jpg

Oké, Malcolm is er niet meer. Maar zijn er ook niet meer : David Bowie, Prince, Joe Cocker, Chuck Berry en godverdomme waarom ook niet, hoe heet hij ook weer die gast die ooit "Blueberry Hill" zong? Fats Domino. Nog maar onlangs overleden, terwijl ik overtuigd was dat hij al jaren was overleden. En ik kan er nog zovelen opnoemen. De lijst wordt alsmaar langer en ik ben het meeste bang om op een dag te moeten gaan vernemen dat er iemand van de Rolling Stones het loodje heeft neergelegd. Ik ben niet bang voor hen, maar voor mezelf. De klok tikt alsmaar verder... En bands zoals AC/DC zullen er nooit meer zijn!

Voor de rest kan ik fier tergblikken op het feit dat ik deel heb uitgemaakt van die tijdperk toen er groepen waren zoals AC/DC. Wat rest voor de toekomstige generaties is daarom niet allemaal kutmuziek, maar we zitten er niet ver naast. Zeker niet wanneer ik verplicht naar de radio moet luisteren in de auto. Het ene liedje lijkt op het andere. Ik wens de volgende generatie veel succes. Ik zal wel mijn eigen koers blijven volgen... Kunt u het al raden welke koers dat is?

- Sole

AC/DC - Highway to hell

46BFD61000000578-5123283-_In_loving_memory_of_Malcolm_Mitchell_Young_the_funeral_pamphlet-a-13_1511843560338.jpg

 

  

 

04:57 | Permalink | Commentaren (0) | |

11-11-17

Grensoverschrijdende gedachten

Aan de kassa aangekomen, legde ik al mijn koopwaren op de band, toen plots een man die achter mij in de rij stond mijn chocoladerepen vast nam. De man wuifde met de chocoladerepen naar zijn kindje en zei : "En voor wie is dat? Voor wie is dat?" Ik werd woedend, want als er iets is dat ik niet kan verdragen, dan is het wanneer iemand ongevraagd aan mijn gerief komt. Ik staarde naar de man toe en riep : "Hey! 't Zal van jou zijn als je er zelf voor betaald!" Maar de man leek niet op te kijken. Toen riep ik luidkeels naar hem toe om zijn aandacht aan te trekken : "Het zal van jou zijn als je er zelf voor betaald!!!"

De omstanders leken mijn gebrul niet te appreciëren. Eén vrouw iets verderop in de rij begon uit protest iets in a capella te zingen. Het leek meer op iets als : "La lalaa..." De mensen leken aan mij te zien dat het mij niet aanstond, dat die vrouw begon te zingen. En uit solidariteit begonnen er zelfs andere mensen aan een andere kassa op de achtergrond hetzelfde te zingen. Ik werd er gek van.

En toen kwam ik wakker... En als er iets is dat ik ook haat, dan is het om wakker te komen uit een droom, waarvan je op z'n minste wenst te weten hoe de zaak zal aflopen. Vooral omdat ik in een lastige positie zat. Want alvorens ik wakker werd, leek het even nog alsof ik tot het besef was gekomen dat ik met mijn gebrul in de fout was gegaan. Ik zie mezelf nog uiteindelijk met die reep chocolade in mijn hand staan, waarmee ik een gebaar deed uit teken van verontschuldiging naar dat kindje van die man. Alsof om te zeggen van : "Hier kleine, zo bedoelde ik het niet..." Maar die verdomde trut en die achtergrondkoor leken maar te blijven zingen.

En daar ik geen vrede mee kon nemen, heb ik een eigen einde aan die droom van mij ingebeeld. Terwijl die vrouw en dat koor mij maar bleven ergeren met hun "la lalaa-gezang" haalde ik een pistool tevoorschijn en schoot ik een kogel in de lucht. Iedereen was in shock. Het werd even muisstil en iedereen was uit paniek op de grond gaan liggen. Ik stapte naar die vrouw toe, die er nu vol vrees op de vloer lag te bibberen van de schrik en richtte mijn pistool op haar. "Komaan, zing nog eens "la lalaa" bitch!" Daar ze weigerde om nog te zingen, schoot ik een kogel in haar been. Een lange "Aaaaaaaahhhh" vloeide uit haar mond, net alsof ze een psalm aan het zingen was.

Ik heb vaak van die rare dromen, waarvan ik geen einde ken. Zo droomde ik eerder deze week dat ik in een eenpersoonsbed naast het raam aan het slapen was. Plots werd ik wakker door een repetitieve piepende alarmsignaal. Iets van "Bliep! Bliep! Bliep!" Toen ik door het raam keek zag ik zo van die rode flikkerende lichtjes, zoals men die op hoge gebouwen aantreffen, windmolens en andere torens, opdat de vliegtuigen er niet zouden tegen gaan vliegen. Lichtjes die langzaam op het ritme van het alarmsignaal aan en uit knipperden. En toen ging de straatverlichting aan. Zo van die oranjeachtige lampen, waarna ik plots honderden mensen door mijn straat op de vlucht zag lopen.

Toen ik in de verte opkeek wist ik plots wat er gaande was. Ik zag er mensen op de vlucht slaan die van uit de één of andere fabrieksgebouw kwamen, die achtervolgd werden door een drie- of viertal terroristen die op de mensen schoten met machinegeweren. Onwaarschijnlijk maar waar. Het was echt een gruwelijke droom. Toevallig gedroomd na de recente aanslag in New York, waarbij helaas ook een Belgische slachtoffer te betreuren viel en net na die avond toen ik in een halve slaap nog naar het bericht keek over een schietpartij in een kerk ergens in de VS.

Toen ik wakker werd heeft deze droom mij zeker een half uur nog bezig gehouden. En blijkbaar de reden waarom dat ik in een eenpersoonsbed lag te maffen, was te wijten aan het feit dat ik weer bij mijn ouders woonde. Wat, mochten mijn dromen soms een zekere toekomst voorspellen. Van wat moet ik nu het meeste bang zijn?

Toen ik er over sprak met enkele collega's, want ik had er blijkbaar nood aan om er met iemand over te praten, leken die de horror te kunnen inbeelden, die ik had gedroomd. Ze vroegen mij al grappend of ik niet over onze fabriek had gedroomd. Daar kon ik helaas geen antwoord op geven.

Deze week heb ik een conversatie gehad met een oudere vrouwelijke collega die onlangs 50 jaar is geworden, in verband met romances op de werkvloer. Waarbij de vrouw mij vertelde dat er ooit een man is geweest dat smoorverliefd was op haar, jaren geleden. Gewoon het feit door iemand opgefleurd te worden, waarbij ze overkwam alsof ze toch nog iets betekende als vrouw, gaf haar destijds als het ware een enorme energieboost. Maar verder dan het geflirt was ze nooit gegaan, want ze was desondanks gehuwd met de man waarvan ze veel van houdt.

Het gesprek keerde vlug om naar een andere actueel onderwerp. Zoals over het grensoverschrijdende gedrag van hollywoodproducer Harvey Weinstein, dat plots aan het licht was gekomen. Een week later werd Kevin Spacey ook beticht van ongewenste intimiteiten. En dan was er recent ook nog een bekende senior nieuwspresentator in de VS die de laan werd uitgestuurd en is er ook nog een Amerikaanse stand-up comedian in opspraak gekomen, waarvan ik de naam niet ken.

Dat we gauw in ons landje geconfronteerd gingen geraken met dergelijke verhalen, was te verwachten. Het was trouwens al een tijdje geweten dat het rammelt in onze sportclubs. Maar er gebeurden nog veel meer zaken, die nooit geen aandacht in de media kregen. Alsof de schandalen rond komiek Bill Cosby net niet genoeg in de verf werden gezet, was het pas met de zaak rond Harvey Weinstein dat de bal echt aan het rollen ging. Wie nu - zoals ze in Amerika zeggen, wat ik even vrij zal vertalen als - met verborgen skeletten in zijn kasten zit, zal maar beter eens goed beginnen nadenken, wat de gevolgen voor hij of zij kunnen zijn.

Recent was er reeds sprake van dat er binnenkort een bom in ons medialandje ging ontploffen. Er was iets op til. Ik wist het eigenlijk nog maar pas van deze morgen, maar naar het schijnt was het al twee of drie dagen bekend geraakt. Bart De Pauw, ontslagen bij de VRT voor grensoverschrijdende gedrag. Ik ben net als zovelen geschrokken. Men verwacht dit niet. Men kan ons dat ook niet gaan beginnen voorstellen, dat dit waar kan zijn. Verder wens ik er ook niet op in te gaan. En was ik van u, ga niet te lichtzinnig over de beschuldigingen aan het adres van Bart De Pauw. Zeg maar niet te gauw over de mogelijke vrouwen die een klacht hebben ingediend, dat het om een stel heksen en dergelijken gaan, die de carrière van Bart De Pauw wensen te breken. Laten we het onderzoek afwachten, alvorens we overgaan tot het plaatsen van brandstapels op de grote markt. 

Bart De Pauw.jpg

Was het mij in het verleden gelukt om regisseur te worden of om op z'n minst een scenario te hebben kunnen verkopen, dan was toen mijn wens om op een dag voor Miramax te kunnen gaan werken. Toen hun maatschappij films zoals "Pulp Fiction" produceerden, heerste in Hollywood een nieuwe frisheid, vol nieuwe mogelijkheden. Kleinere filmstudio's begonnen mee te dingen in Hollywood, waar enkel de grote studio's het voor het zeggen hadden.

Later richtten de gebroerders Weinstein hun nieuwe maatschappij de Weinstein Company op, waarvoor ik graag had willen werken, mocht ik zo ver heb kunnen geraken. Of ik misschien dan op gesprek zou moeten zijn gegaan op een hotelkamer, dat kan ik nu natuurlijk niet gaan weten. Om dan achteraf te moeten gaan denken van : "ik heb nog voor die smeerlap gewerkt..." 't Is jammer allemaal... 

Tegen mijn collega heb ik ook een openhartig gesprek kunnen voeren. Vooral na haar verhaal te hebben aangehoord. Iedereen kent mij een beetje op het werk van hoe ik graag lach en dat ik het vooral goed doe bij vrouwelijke collega's. Maar daar moet zeker niets bij voorgesteld worden. Waarop ik mijn collega vertelde dat ik mijn hand gerust in het vuur kon steken, mocht ik zeggen van : bij mij kan er geen enkele vrouw gaan beweren dat ze ooit het slachtoffer werden van een 
grensoverschrijdende gedrag van mijn kant. Ik raak niemand ongewenst aan en ik let ook op, op wat ik zeg. Een vieze mop kan er wel eens af, maar de rest moet dan binnen de normen kunnen blijven. En verder buiten de muren van de fabriek heb ik geen enkele contact met mijn collega's. En mijn gsm ligt vaker af, dan aan.   

Toen ik vroeger nog in de horeca werkte, werd ik wel eens door een vrouwelijke collega - die het persé nodig vond na een grappige opmerking van mij - om mij een keer bij mijn kloten vast te nemen. Maar ik heb nooit een klacht ingediend. Misschien omdat ik het fijn vond. Of misschien omdat ik toen dacht van : "Als dit is wat je kunt bereiken door grappig te zijn...!" Maar goed, dit brengt mijn tekst weer in een andere dimensie. Men mag wel eens domme dingen gaan vertellen. Want de laatste tijd wordt er nu vaak de vraag gesteld van hoe ver men nog mag gaan met bepaalde zaken. Ook op het gebied van humor lijkt men stilaan een grens op te leggen. Al is dit nog een heel andere zaak dan ongewenste intimiteiten.

Hoe dan ook, ik raad iedere persoon aan die het slachtoffer is geworden van ongewenste intimiteiten om daar zeker mee in het openbaar te komen. Dit mag en kan niet meer in onze huidige maatschappij getolereerd worden! Maar de maatschappij moet ook gaan beseffen dat er bepaalde zaken niet meteen opgeblazen mogen worden. Wat helaas nu vaker onvermijdbaar is, wegens het feit dat men in een wereld leeft waar het nieuws zicht razendsnel verspreid. Ja, ook de roddels. Dus laten we voorzichtig zijn met het verspreiden van informatie en laten we de bevoegde instanties de zaak onderzoeken, alvorens een mening te uiten die voor onherstelbare schade kunnen leiden.

- Sole 

Marilyn Manson - Say10

(+ check ook de nieuwe video van Sam Smith in "De Kolom Rechts")

 

  

 

22:38 | Permalink | Commentaren (0) | |

30-10-17

De bende du Brabant Wallon - Deuxième partie

Ik las in een artikel dat wie de zaak omtrent de "Bende van Nijvel" wenst te onderzoeken, nog altijd zijn leven riskeert. Wel, ondertussen kan ik u geruststellen met het nieuws dat ik nog geen kogel in mijn brievenbus heb aangetroffen. Toevallig stak de postbode vandaag een oproepkaartje in de bus, met de vraag waar ze in de toekomst de pakjes mogen leveren indien we niet thuis mochten zijn. Bij deze kies ik meteen voor de optie "Bij de buren"! We gaan het wel merken wanneer ik thuiskom van het werk of de gevel van de buren al dan niet doorzeefd is door kogels.

Bericht De Post.jpg

En eigenlijk ben ik ook niet echt de zaak aan het onderzoeken. Het is letterlijk met de natte vinger. Maar u weet hoe dat gaat. Plots raakt men een gevoelige snaar en is men eraan voor de moeite. Misschien moet ik mij maar gaan bezighouden met het schrijven over mijn dagelijkse hobby's. Gaan werken in de fabriek en eens thuis aangekomen ruk ik mij af van achter mijn computerscherm. Schijnt allemaal veilige bezighoudingen te zijn. En men kan niet allemaal beginnen sjaals breien of zo. Terug naar de zaak die ons al meer dan 32 jaren bezighoudt...   

Uiteindelijk blijkt nu dat "De Reus" toch een ex-rijkswachter was. Sterker nog, hij behoorde tot een elite-eenheid van de Rijkswacht dat toen de naam "Groep Diane" droeg. Na een blunder waarbij hij bijna een collega had neergeschoten werd hij ontslagen en volgens mijne madam zou hij ooit eens zijn dienstwapen tegen iemand zijn slaper hebben gehouden. En om alle misverstanden uit de weg te ruimen... Een betere zin had ik niet kunnen vinden... Mijne madam had dat ergens gelezen, hé! 't Was niet dat ze erbij was en dat ze 32 jaar haar mond heeft gehouden uit vrees voor represailles. Ik heb het niet gelezen, dus zoals ik eerder schreef : "met de natte vinger"...

Die keer dat hij bijna zijn collega per ongeluk had neergeschoten, beweerde hij dat zijn wapen werd gemanipuleerd en was er het hart van in, toen hij zijn job was verloren. Bepaalde kringen sluiten niet uit dat men er hem heeft ingeluisd om hem bij de "bende" te kunnen betrekken voor onder andere zijn kennis op het gebied van wapens hanteren... Zoals misschien de manier hoe hij die tegen de slaper van een slachtoffer kon houden, tenzij dat dit ook per ongeluk was... Wie zal het zeggen?  

Deze stelling lijkt niet logisch, maar opnieuw het is met de natte vinger. Ruikt die naar de mosselen? Neen, wees gerustgesteld, mijne madam ligt veilig hoog en droog boven in bed. Zo, bij deze heb ik ook nog iets over haar verteld. Ze juichte onlangs nog voor het feit dat ze nooit meer aan bod komt in mijn teksten. Bij deze...

"De Reus" werd dankzij de anonieme getuigenis van zijn broer ontmaskerd. "De Reus" zou zijn aandeel bij de bende verklapt hebben toen hij op zijn sterfbed lag. "Ontmaskerd" klinkt wel heel toepasselijk voor die man. Behalve zijn geheime leven als gangster, was hij ook lid van een Aalsterse carnavalsgroep.

Joviale carnavalist 2.jpg

Opvallend in vergelijking met de robotfoto, leek de Reus dezelfde montuur te dragen in het dagelijkse leven. Dergelijke monturen waren in de mode in die jaren. Wie herinnert zich nog de brilmontuur van snookerlegende Dennis Taylor, toen hij in 1985 wereldkampioen werd na het potten van de zwarte bal tegen Steve Davis? De langste finale ooit voor een wereldkampioenschap snookeren destijds! Alle monturen bestonden uit grote glazen. Monturen met bredere glazen zijn trouwens weer in opmars...

Dennis Taylor 1985.jpg

Maar toch, soms kan men zich afvragen of hij een domme ex-rijkswachter was, die op de koop toe een klungelaar was en absoluut niet geschikt was om bij een elite-eenheid te horen. Een klungelaar, die toch wel mensen heeft neergeschoten. Dus in hoeverre werd er dan gesjoemeld met zijn wapen, toen hij zogezegd per ongeluk bijna een collega had neergeschoten? Lid van een carnavalsgroep en dan toepasselijk als de "Reus van de Bende van Nijvel" door het leven gaan. Hoe functioneert een aan lagere wal geraakte ex-rijkswachter dan?

Gans mijn leven was ik overtuigd dat de Bende van Nijvel enkel overvallen pleegden op filialen van de Delhaize. Maar in het prille begin zouden ze eens een restaurant hebben overvallen, waarbij ze de eigenaar op brutale wijze hebben omgebracht voor een paar flessen champagne, koffie en andere voedingswaren. Een vreemde overval, als u het mij vraagt. Maar wie geen job meer heeft en wie weet ook geen geld, voelt zich uiteindelijk genoodzaakt om zich van de primaire behoeftes te voorzien. Of was er iets te vieren, maar was de cash er niet voor de catering? 

Maar dan las ik een stukje over die eigenaar, die mogelijk een sjoemelaar was of veel weet had over zwart geld dat in het Belgisch voetbal circuleerde. Bij het onderzoek naar de moord op deze man, vonden de speurders interessante documenten, wat het Belgisch voetbalwereldje op zijn grondvesten deed daveren. Een jaar later in 1984 werd Standard gestraft en spelers zoals Michel Preudhomme kregen negen maanden speelverbod opgelegd.

En de trainer van Standard werd ontslagen. En wie was de trainer destijds bij Standard? Legende Raymond Goethals! Dezelfde man die vele jaren later trainer van Olympique Marseille werd toen een andere sjoemelaar aan het hoofd stond van deze voetbalploeg, met name Bernard Tapie. En als ik mij niet vergis werd Marseille iets later door het Franse gerecht in het vizier genomen in een omkoopschandaal in het Franse voetbal. Hoe zuiver was Raymond Goethals?

Lid nummer 25.jpg

De laatste en meest bloederige overval die de Bende van Nijvel heeft gepleegd was deze op de Delhaize van Aalst op 9 november 1985. Gezinnen werden met de dood uit elkaar gerukt. Kinderen werden verweesd achtergelaten. Eén opmerkelijke artikel dat ik vond was dat over getuigen die een beschrijving van de gebruikte vuurwapens konden geven, die tijdens de overval werden gebruikt.

riotgu10.jpg

De SPAS-12. Ik ben geen kenner, maar ik vraag mij af of dit die nieuwe vuurwapens waren, die toen pas in gebruik werden genomen door de Rijkswacht en die mogelijks werden gestolen uit één van de kazernes of van bij wapenhandelaar Dekaise, zoals omschreven in mijn andere tekst "De bende du Brabant Wallon - Première partie".

Als kind was ik bang om naar de Delhaize te gaan. Voornamelijk nadat één van mijn schoolkameraden het gerucht verspreidde dat er 's ochtends op de radio werd afgekondigd dat de Bende van Nijvel in onze streek werd gezien. Destijds was dat in Oostende. Ik was bang dat mijn ouders die dag toevallig naar de Delhaize zouden gaan winkelen en dat ik ze misschien nooit meer ging zien. Natuurlijk was die gerucht dikke vette "balony", zoals ze in Amerika zeggen. Maar in die tijd was men bereid om alles te gaan geloven, wanneer men het over de Bende van Nijvel hadden. Maar wij gingen gelukkig toen naar de Sarma...

Maar wat toen nog niet was geweten, was dat de overval op de Delhaize in Aalst de laatste overval werd van de Bende van Nijvel. Als men de reconstructie moet gaan geloven, zou een patrouille misschien één van de leden hebben kunnen treffen, toen de bende zonder haast met een open koffer wegreden van de plaats van de overval. Werden ze die avond door te veel passanten opgemerkt of was deze overval in Aalst een laatste vergelding voor een zaak waar niemand geen weet van heeft?

Mocht alles kloppen in wat we al jaren speculeren, namelijk dat het om een groep gewapende mannen gaat, die misschien ooit tot een elite-eenheid van de Rijkswacht hebben behoord. Dat als het waar is dat ze gerekruteerd werden om wie weet aan diverse trafieken deel te nemen, waar zij alleen de kneepjes van het vak kenden, inzake het smokkelen en vervoeren van drugs en illegale wapens en wie weet nog andere dingen. En als het waar is dat ze werden beschermd door hogere instanties...

Waarom dan al die moorden en overvallen op banale warenhuizen? Hoeveel bedroeg hun buit in werkelijkheid? In al die jaren verloren er 28 mensen nodeloos het leven, waarom? Waren het mannen die er op kickten om mensen neer te schieten of wilden die hiermee ons land destabiliseren? Want sommige bronnen beweren dat we de leden van de bende in het extreemrechtse milieu moeten gaan zoeken. En wetende dat er vaak "flikken" zijn die soms extreemrechts gezind zijn...

Of werden zij bij momenten gedestabiliseerd door diegenen die hen een hand boven het hoofd hielden? Werden de leden van de Bende van Nijvel bedreigd of gechanteerd? Werden ze bij momenten niet genoeg vergoed of beschermd? Indien de vraag positief is, was dit dan het motief voor het koelbloedig neerschieten van onschuldige burgers? Als een soort van waarschuwing, indien hun identiteit bekend zou worden gemaakt?

Maar ik word meteen een paar illusies armer, wanneer ik de bedragen lees die ze bij iedere overval buit maakten. Veel te veel om te kunnen gaan speculeren dat ze voor andere niet bewezen smokkelpartijen in opdracht van hoge pieten beter verdienden. Dit kan niet kloppen. Of verdienden ze nooit genoeg en wensten ze altijd maar meer en meer geld buit te maken? 

Ik kan enkel maar besluiten dat de Bende van Nijvel een stelletje banale gangsters zijn geweest, die nu aan een respectievelijke leeftijd zijn gekomen, zonder dat ze ooit zijn kunnen worden gevat door het gerecht. De ideale gangsters die wisten wanneer er aan te beginnen en wanneer er ook mee te kappen en die nooit hun mond voorbij praatten, zoals het ook hoort bij een gestructureerde misdaadbende. Of denkt u echt dat bijvoorbeeld de overgebleven leden van de bende van Haemers niet meer weten waar het geld ligt die zij destijds hebben buitgemaakt? Om maar één bende gangsters te gaan benoemen...  

Bij deze roep ik eenieder op die in zijn familie, voor een oude kwijlende opa zorgt en die stilaan in zijn hoekje aan het wegrotten is, om die naar zijn verleden te vragen. Want wie weet komt bij hen plots het besef dat het uur des oordeel is aangebroken. Niet omdat het gerecht wat wijzer is geworden in deze mysterieuze zaak. Maar omdat misschien de ex-bendeleden van Nijvel vrezen wat vele gelovigen vrezen : het oordeel na de dood. Hoe dan ook en al geloof ik niet echt in de hemel of in de hel, voor deze gangsters is er slechts maar één richting mogelijk. Rechtstreeks naar de hel!

Wie nu nog vrees heeft voor een bende oude zakken, die mogelijk door artrose geen vuurwapen meer kunnen hanteren, sluit zich beter af van de wereld. En goed, bij één bendelid hebben we eindelijk een identiteit kunnen aankoppelen. Voor de rest vrees ik dat deze zaak nooit opgelost zal geraken, omdat we gewoon te veel geneigd zijn om in complottheorieën te gaan geloven, waardoor er gedurende 35 jaar lang de verkeerde pistes werden onderzocht.   

Zo zou je ook gaan kunnen speculeren dat "de Reus", die tegelijk lid van de Bende van Nijvel was alsook een lid was van een carnavalsgroep, vaak klant aan huis was bij de Delhaize, terwijl hij amper opviel tussen de mensen, was het niet voor zijn gestalte. En wie weet mankte hij toen ook al... 

De Reus aan de Delhaize.jpg

Flauwe grap, ik weet het. En de vergelijking is uiteraard ook ver zoek als ik u mijn robotfoto laat zien :

Robotfotos nummer 19.jpg

Carnavalsverenigingen denken nu best twee keren na alvorens dergelijke affiches uit te brengen :

I love de reus.jpg

Het enige wat kan gezegd worden in deze ganse zaak is dat er uiteindelijk 28 dodelijke slachtoffers worden toegewezen aan de Bende van Nijvel, waarvoor niemand werd veroordeeld. Samengevat : het gerecht heeft destijds gefaald en dat zal niemand meer kunnen rechtzetten. Ook al vindt men de leden terug. Ik hoop echter van harte dat ze worden gevat en alsnog terecht worden gesteld. Vooral wens ik net als iedereen te weten : waarom hebben ze het gedaan?

En aan onze huidige federale regering wens ik te vragen om de zaak bij wet nooit te laten verjaren! U bent het aan de slachtoffers verschuldigd!

- Sole

 

 

 

15:29 | Permalink | Commentaren (0) | |

29-10-17

De bende du Brabant Wallon - Première partie

Eindelijk een doorbraak in de zaak rondom de "Bende van Nijvel". In het zuiden van ons land beter gekend als "Les tueurs du Brabant Wallon". Wat mij eerder aan een western doet denken, in plaats van aan een bende koelbloedige gangsters, die laat op de avond gingen winkelen en die onderweg naar de kassa mensen neerschoten zonder enige reden. Eerlijk gezegd ga ik ook niet zo graag gaan winkelen! En wanneer ik toch mee moet, dan wens ik ook zo snel mogelijk bediend te worden aan die verdomde kassa's. 

Je hebt zo van die winkels waarbij ik soms de indruk krijg dat ik mijn leven voor mijn eigen ogen voorbij zie flitsen. Al die kostelijke tijd die men soms verliest aan de kassa. De ene keer werkt de bancontactterminal niet, de andere keer is het een klant die plots merkt dat die nog iets is vergeten... Zoals ik deze week (ik spreek dus uit ervaring), waardoor ik iedereen liet wachten. Halverwege op weg naar huis schoot er mij nog iets te binnen dat ik vergeten was en mocht ik meteen terugkeren naar die winkel. Kortom het was een ochtend om snel te vergeten. Maar kom, crue gezegd er zijn soms van die dagen dat je voor minder met een riot gun naar de winkel wenst te gaan.

Maar wat de zaak omtrent de "Bende van Nijvel" betreft, wanneer er na meer dan 32 jaar u iemand vertelt dat er een serieuze doorbraak is, dan zou u voor minder het woord "eindelijk" willen uitroepen. Ja, eindelijk een doorbraak! Men meent eindelijk te weten wie die man is, dat door getuigen en het gerecht als de "Reus" werd omschreven. "De Reus" of ook robotfoto nummer 19. Of hoe je dat ook moet gaan noemen. Een lange magere kerel die omwille van zijn gestalte het meeste opviel bij de getuigen die het geluk hadden de bloederige overvallen te hebben overleefd.

Robotfoto nr 19.jpg

Het woord "overleefd" bleek achteraf een magere troost te zijn. Voor eender wie het ook maar effectief heeft overleefd. Je zal maar een kind zijn, die gans zijn familie zinloos vermoord ziet worden, met de onherstelbare psychische schade dat er aan gepaard gaat. Ik kan er eigenlijk hier niet dieper op ingaan. Ik kan het mij zelfs niet inbeelden hoe dat moet voelen. Al draait men er nog een dramatischer muziekje over de beelden, tijdens een reconstructie voor de één of andere televisieprogramma.

In 1985 was ik welgeteld 10 jaar oud. Even wens ik u te vragen om de "Bende van Nijvel" te vergeten. Voor heel even maar. In die tijd of gaan we zeggen in de jaren 80 was er veel meer aan de hand in ons landje. En daarmee bedoel ik dat we echt in een tijd van terreur leefden. Wie dacht dat terreur ontstaan is op 11 september 2001, heeft duidelijk niet geleefd in de jaren '80.

Er werden toen constant geldtransporten overvallen, die later voornamelijk aan de bende rond Patrick Haemers werden gelinkt. Er was toen ook een groepje communisten die overheidsgebouwen liet opblazen en die zich bekend maakten onder de noemer "C.C.C.". En nochtans in die beide gevallen vielen er zo goed als geen slachtoffers. Tot helaas op die triestige dag toen de bende Haemers bij het gebruiken van zware explosieven om een deur te forceren van een gepantserde voertuig, er twee of drie doden vielen, waaronder een vrouw die hoogzwanger was.

"Terreur" kreeg een nieuwe betekenis met de "Bende van Nijvel". En de bevolking was bang, héél bang! De daders werden maar niet gevat en ze bleven nodeloos slachtoffers maken. Wie waren die gangsters? Wat was hun motief? De geruchten staken de kop op. Volgens de ene gerucht zou het hem om rijkswachters gaan. Vandaar ook de reden waarom ze nooit werden gevat, dacht men toen. En zo ontstond het grootste wantrouwen in onze rechtssysteem, want men was er allemaal van overtuigd dat die gangster van aan de hoge top werden beschermd.

Ik ben geen speurder en ik ben geen journalist, maar ik heb zo mijn eigen idee omtrent de "waarom ze nooit werden gevat". Zeker nu met het bestuderen van alles wat we hebben kunnen zien en horen de voorbije weken. En wie slim is zoekt uit zijn eigen naar oude archiefmaterialen op het internet en zo meer. Ik ga het vertellen op mijn manier, dus hier en daar moet u niet op namen van plaatsen hopen en zo meer. Gewoon in het kort : 1981 - inbraak in een kazerne van de Rijkswacht in Etterbeek van de elite-eenheid Diane, waarbij er wapens werden gestolen. Waaronder enkele bijzondere nieuwe modellen waarvan de buitenwereld zo goed als geen weet over hadden dat die wapens bestonden. Op de koop toe had er niemand iets door dat er een inbraak werd gepleegd. Waren er medeplichtigen in deze kazerne?

Misschien niet. Men moet altijd het voordeel aan de twijfel geven. Goed dan. Waren de meeste leden van de "Bende van Nijvel" dan Rijkswachters die nog in dienst waren?! Over de zaak DeKaise wist ik niets tot op vandaag. Het jaar ontsnapt mij ook. Dekaise was een wapenhandelaar, waar de bende een overval had gepleegd om er wapens te stelen. Wie het slachtoffer is dat dood op straat lag en bedekt was met een deken, weet ik niet. Misschien wel de zaakvoeder of erger nog een willekeurige passant.

Dan is er nog die zaak omtrent een drugssmokkel dat werd onderschept. De drugs zaten verpakt in pakken vlees. Eén van de vleesverwerkende bedrijven waarvoor het vlees was bestemd, behoorde toen aan zaakvoerder en politicus Paul Vanden Boeynants. Alias V.D.B., die als je met een klare kijk vanop een afstand kijkt, toevallig later in 1989 ontvoerd werd door gangsters. Met name door Patrick Haemers en Co. Die beweerden dat V.D.B. over miljoenen beschikten op geheime rekeningen. Voor zijn vrijlating liet V.D.B. anoniem en buiten het weten van het gerecht geld overmaken via een zogenaamde Joodse vriend, die nog in het krijt stond bij V.D.B.

In een artikel las ik vandaag dat misschien ook de Diamantsector de hand boven het hoofd van de "Bende van Nijvel" hield. Wie zegt diamantsector, zegt invloedrijke mannen, die wie weet meer te zeggen hebben dan onze eigen politiekers. Waren de leden van de "Bende van Nijvel" een afgestote elite-eenheid die werden ingezet voor de trafiek van illegale wapens, diamanten en drugs?

Bij deze en tot het tegenovergestelde wordt bewezen en waarbij ik dus met een valse beschuldiging wens te veronderstellen : had V.D.B. connecties met de onderwereld? Of was hij een easy target? In een andere artikel las ik dat er ooit gedacht werd dat de "Bende van Nijvel" het land wenste te destabiliseren. Maar wie had er dan baat bij? 

Lid nummer 24.jpg

Vandaag las ik in een artikel dat wie de zaak omtrent de "Bende van Nijvel" tracht te onderzoeken nog altijd zijn leven riskeert. Werkelijk?

Wordt vervolgd...

- Sole

 

 

03:24 | Permalink | Commentaren (0) | |

19-10-17

In een haast

Snel nog een blog proberen te schrijven, want naar het schijnt vindt er een onderhoud plaats op de Skynetblogs, dat ingaat vanaf vrijdagavond 20u00 tot zondagnacht. En aangezien ik nog graag mijn cheque wens te ontvangen voor het einde van de maand... Dus in een haast, hier een lang verwachte tekst, waar u waarschijnlijk dag en nacht op zat te wachten tot de cafeïne uitgewerkt geraakte.

Eerlijk gezegd heb ik niet veel zin om iets neer te schrijven. Te veel kopzorgen als het ware. Mijne madam heeft namelijk een hernia en kan niet meer weg van de pijn. Op de koop toe heeft meneer de doktoor vastgesteld dat ze wat aan een chronische ziekte lijdt of oververmoeidheid. De pijn is haar meester en de pijnstillers zijn nooit veraf. Ondertussen moeten wij voor alles begrip tonen en helpen we waar we kunnen. En dan moeten we op de koop toe ook nog op onze woorden letten, opdat de druppel de emmer niet doet overlopen. En dat kan niet altijd lukken. Waarop ik het niet kon laten om haar vandaag te vragen of ze van plan was om mij mee te sleuren in haar depressiviteit. Resultaat : de emmer blijft momenteel overlopen.

Voor de rest wens ik het niet in het belachelijke te trekken. Zo lang ik niet op gesprek moet gaan met de psychiater die meneer de doktoor haar heeft aangeraden, dan is alles picobello. Ik schiet liever een kogel door mijn hoofd, waarna ze de uitgespatte hersendeeltjes mogen aan elkaar kleven voor verdere analyse. Liever dit, dan iemand er binnen te laten met een lepel en een zaklamp. F to U to the C to the K you! Ondertussen ga ik verder de kost gaan verdienen en alles blijven ondergaan. Wie weet tot aan mijn laatste snik. 

Wie weet wordt ik wel chronisch gek en huur ik een hotelkamertje op een hoge verdiep, om van uit een venster mensen neer te gaan schieten. Maar hoe krijg ik mijne madam eerst in de Fillipijnen? Ik wil dat ook een keer doen zoals die kerel daar in Las Vegas een paar weken geleden. Wat hem bezielde is voor zover ik weet nog altijd niet bekend. Ik heb altijd gezegd dat hij mogelijk geen fan was van countrymuziek. Hoe wreed de drama ook was in Las Vegas, veel compassie zal u van mij niet krijgen. Want desondanks alle slachtoffers die er gevallen zijn, blijven de Amerikanen trouw aan hun geliefde wapens. "From my cold dead hand" zei de overleden acteur Charlton Heston ooit eens. 

Heeft u al eens een cowboy op de vlucht zien slaan?

Las Vegas shootings cowboy on the run b.jpg

De man lijkt eerder gehaast te zijn dan de echtgenote. Wat zou haar bedoeling zijn geweest op die fatale avond? Wie weet heeft ze eerst nog wat lege bekertjes staan opruimen om gratis bier te kunnen krijgen. Voor de rest wens ik het niet over Amerika te hebben. Ik stel mij enkel één vraag de laatste tijd. Namelijk zou ik de ladder nemen en het risico nemen om mijn nek te breken om mijn Amerikaanse vlag van het plafond af te halen of laat ik hem daar hangen? Probleem is dat mijn ladder niet lang genoeg is en dat ik hiervoor die ladder op twee barstoelen moet plaatsen om er aan te kunnen.

Twee jaar geleden ben ik eens op die manier naar beneden gedonderd. Mijn gezin had de val tot beneden gehoord. Maar u moet niet denken dat er iemand naar boven was komen kijken of alles goed was met mij. Of er sindsdien bij mij een hoek af is of als dat al eerder was, kan ik u niet bevestigen. Met deze vraag hou ik mij liever niet bezig. Ik ben eigenlijk meer in een haast om deze tekst af te ronden. Alles lijkt saai te zijn geworden. Misschien ben ik saai geworden? Wat zou de psychiater concluderen en wat zal meneer de doktoor mij voorschrijven?

En hoe verzin ik een einde aan deze tekst? Misschien door simpel weg te zeggen van : "punt aan de lijn!"

- Sole

Jonathan Bree - You're so cool

+ check de nieuwste clip van Pink in de "De kolom rechts"

 

 

 

22:20 | Permalink | Commentaren (0) | |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende