16-07-17

De riskante keuzes

Zo! Ik heb al één goede daad verricht dit weekend. Ik heb de wens van een kind van vijf jaar uitgevoerd. Ik heb namelijk pannenkoeken gebakken voor onze dochter. Nu maar hopen dat ze niet aan darmkanker overlijdt. Alle dagen dat snoepen, ik begin er mij vragen bij te stellen.

Pannenkoeken.jpg

U heeft haar gisterenmorgen moeten zien wandelen naar de vuilnisemmer in haar pyjama met haar leeg emmertje waarin suikerspin zat en met haar lange krullen naar achter opgehouden door een haarband. 't Was precies John Travolta met zijn verfpot, die hij in een andere winkel ging halen voor zijn baas, zoals in het begin van de film "Saturday Night Fever". Toeval of niet, vandaag kwam ik al zappend op de televisie de videoclip tegen van de Bee Gees, met hun hit "Stayin' alive".

De pannenkoeken hebben ons gesmaakt. Ik heb er een paar met appels en een paar met bananen gemaakt. De rest - voor de zeurpruimen onder ons - waren het klassieke pannenkoeken. Een week of twee geleden zijn we samen geweest gaan zwemmen. In het zwembad hingen tegenaan het dak grote opblaasbare figuren om er mee in het water rond te zwemmen. Eén van die items blijkt nu aangeboden te worden, voor wie er het meeste voor biedt.

Unicorn.jpg

Waarna ik meteen mijne madam vroeg of er ook op die vrouw kon worden geboden. Ik kreeg uiteraard bijna een veeg vanuit de pan met mijn opmerking. Maar weet dat niets onmogelijk is, heden ten daags. Ik ga eens contact moeten opnemen met overgebleven I.S.-strijders in Mosoel. Tenminste als ze tegen dat ik deze blog heb gepubliceerd, nog niet van een berg naar beneden werden gegooid, door Irakese soldaten. Plots zijn er organisaties die een onderzoek eisen naar de mogelijke wandaden van sommige soldaten, die zich zouden hebben afgespeeld tijdens het bevrijden van Mosoel. Bevrijders die barbaren zijn geworden.

Zo ken ik er nog één. Namelijk de Turkse president Erdogan, die zijn bevolking plechtig zwoor hoe hij de koppen zal afrukken van zijn tegenstanders. Hopelijk wanneer de doodstraf wordt ingevoerd, blijft hij onschendbaar als president voor de mogelijke wandaden die hij hiermee zal plegen. Of 't zal op een dag zijn eigen kop zijn die er zal worden afgerukt. Maar ik tracht mij niet meer te moeien met buitenlandse aangelegenheden. En ik zal nu ook maar niet gaan beweren dat Turkije "een verre van mijn bed" - show is. Want voor je het weet wordt men ontvoert door geheime diensten en staat men terecht onder een valse voorwendsel in één van die landen, waarna ik de doodstraf zou kunnen krijgen. Ja, leve de Turkse democratie!

Zo ken ik nog een democratie, waar je eerst levend voor een rechtbank verschijnt en dan op mysterieuze wijze in een coma verzeild geraakt. Het enige voordeel is dat je dan misschien wel weer naar huis keert, om er ginder dan te gaan sterven. Waar blijft die bom uit Noord-Korea, vraag ik mij steeds af?

Gisterennacht had ik een tamelijke mooie droom, al leek alles weer vierkant te draaien in wat ik beleefde. Zo zat ik met een groep jongeren op een trein ergens in het buitenland, op weg naar huis. Maar op een bepaalde ogenblik moest onze trein terugkeren naar het station van waaruit we waren vertrokken, omdat iets verderop twee sporen waren versperd na een dubbele treinongeval. Eén locomotief lag er op zijn zij en de andere trein was ontspoord. Wij leken precies bergopwaarts te gaan tijdens onze terugkeer en we waren allemaal bang dat we in botsing zouden komen met een trein die van de tegenovergestelde richting zou komen en die mogelijk nog niet op de hoogte zou zijn van de problemen verderop.

Maar blijkbaar op de één of andere manier zijn we veilig terug thuis geraakt. Blijkbaar was ons huis het eindstation en kon je langs achter naar binnenkomen. Ik werd blijkbaar door een meisje op haar schouders gedragen. We leken veel plezier te hebben met een ganse bende. Daar ik toch al thuis was, nam ik afscheid van de ganse bende, die ik langs de voorkant van onze woning naar buiten liet uitstappen. Van het meisje die mij er nog net daarvoor op haar schouders had gedragen, had ik gehoopt een afscheidszoen op mijn wang te krijgen. Maar daar kwam niets van in huis. Madam liep gewoon door zonder om te kijken. En toen werd ik wakker.

Zo'n einde trekt toch op niets, of wel soms? Wie zou er zo'n slechte film durven maken, met een krap budget, dat mogelijk bijeengetrommeld werd door de één of andere crowdfunding? Robbe de Hert? Sorry, ik kon het niet laten... Mijn keuze was wederom riskant. Maar ik verontschuldig mij oprecht.

Ik heb er dan maar zelf een einde aan geknoopt, terwijl ik toch niet meer in slaap kon vallen. Ik fantaseerde dat dit meisje stiekem haar identiteitskaart in mijn broekzak had gestopt, zonder dat ik er iets van had opgemerkt. Vervolgens toen ik haar identiteitskaart ontdekte, ging ik haar opzoeken op haar privé-adres. Toen de deur werd geopend, trof ik haar aan in een lichte satijnen pyjama terwijl ze mij met een mooie glimlach verwelkomde.

Meer heb ik niet gefantaseerd, want ik wist niet of ze meerderjarig was. "Onnozelaar!", hoor ik jullie al roepen. Maar u vergeet dat het idee van de identiteitskaart pas later werd ingevoerd, terwijl ik reeds uit mijn droom was ontwaakt. Bij deze was het moeilijk in te schatten of ik alle info van op die kaart wel correct had gelezen, al had ik haar woning wel met gemak gevonden.

Ik blijf mij echter nog altijd de vraag stellen, mocht ik ooit heel ver doorgaan in mijn dromen (echte dromen wel te begrijpen), of dit op een dag niet zou kunnen leiden tot dat ik plots in die droom zal blijven hangen, waardoor mijn geest het in het echte leven zou begeven. Waarna ik door een wetsdokter dood zal worden verklaard. Het leven in een andere dimensie waar alles vierkant draait. Dit is pas een riskante keuze...

- Sole 

Skold - Better the Devil

Boycot 2017.jpg

Gecertificeerde kwaliteitslabel 2017

Klik hier voor...
"De kolom rechts voor de smartphonegebruiker"
  

 

20:02 | Permalink | Commentaren (0) | |

14-07-17

Verschiet niet als ik boe zeg...

Vijf, vier, drie, twee, één... Congé! Het bedrijf sluit voor een week en daar stond ik dan aan de gesloten poort naar mijn baas toe te roepen : "Laat mij werken! Ik doe alles wat u wilt baas, maar laat me alstublieft niet naar huis gaan!" Er was geen zeggen aan, want met onze baas valt er niet te discussiëren. Ik was verplicht om met verlof te gaan. Ik neem enkel de week van het collectief verlof. Je hebt dan van die irritante collega's die dan met volle goesting "goed verlof" naar je toeroepen, alsof je voor 3 maanden op wereldreis vertrekt!

Mijn weekje verlof is alvast helemaal ingepland door mijne madam. Maandag doen we dit, dinsdag dat en weet je wat we woensdag doen en vergeet alvast niet de donderdag en de vrijdag... Dat mijn onderrug pijn doet en ik eventjes van plan was om platte rust te nemen, daar lijkt niemand geen rekening mee te houden. Laat staan dat ik de tijd heb om in therapie te gaan of om mij in te zetten voor het goede doel, waarbij ik dan mensen op straat lastig val om geld van hen afhandig te maken. Zoals voor de W.W.F. bijvoorbeeld en waarna ze hun vergunning verliezen, zoals dit nu in Oostende zal gebeuren.

Wanneer breekt die dag aan dat ik dag en nacht zal slapen? Soms heb ik het gevoel dat die tijd heel binnenkort zal aanbreken. Althans ik meende deze week een steek te hebben gevoeld aan mijn hart, waarna ik er heel even bij stil stond, terwijl ik voorzichtig diep lucht inademde. Veertien dagen geleden werd er toevallig een nieuwe lichting "E.H.B.O.-ers" bekendgemaakt op het werk, maar ik denk niet dat ik door één van hen wens gered te worden. Hopelijk kan ik met mijn laatste adem hen nog in de oren fluisteren van : "Laat het maar zijn..."

Thuis staan de kinderen al te popelen om zich met hun papa bezig te kunnen houden. Net alsof ik vijf maanden in het buitenland tewerkgesteld was. De jongste wenst dat ik pannenkoeken maak in mijn verlof, de oudsten wenst spelletjes te spelen. Ik weet alvast één leuk spelletje dat ik met onze oudsten kan spelen. Namelijk op vampierenjacht gaan. Hij zal de vampier spelen en ik zal Van Helsing zijn. En er zal iemand sterven, dat kan ik u garanderen!

Vampierenjacht.jpg

Ja, vampieren bestaan! Alleen weet ik niet wie er door een vampier werd gebeten. Wie weet is het misschien van de "facteur", terwijl ik mijn botten aan het afdraaien was op het werk. Ik word al lang niet meer vastgepakt door mijne madam. 't Is al zo ver gekomen dat er al geen excuses meer worden uitgevonden, genre van : "je komt altijd laat slapen...".

Soms vraag ik mij af wie er het meest gelukkig is? De hetero- of de holebi-gemeenschap? Toen ze daar een tijdje geleden met ettelijk honderdduizenden in Madrid aan het feesten waren tijdens de "WorldPride Parade", heb ik er toch mijn bedenkingen bij. Niet dat ik iets ambieer of zo. Ik kan mij dat niet inbeelden mannelijke schaamhaar tussen mijn tanden... Wattefuk?! Maar er was één slagzin die wel heeft blijven nazinderen toen iemand vrolijk voor de camera zei : "De mensen moeten durven uit de kast komen..." En nu bekend is dat het homohuwelijk wettelijk is toegestaan in Duitsland en Malta, kan voor hen de pret niet meer stuk.

Uit de kast komen? 'k Zal mij eens in onze kleerkast verstoppen en zien of er iemand mij plots zal beginnen zoeken? Of moet ik het anders interpreteren? Misschien wanneer ik in die donkere kast zit, begint de zoektocht naar mijn ware aard? U zult mij natuurlijk weer verkeerd begrijpen. U staat daar waarschijnlijk al luidkeels te roepen van : "Komaan Sole, zeg dat je gay bent!" Neen, dat bedoel ik niet. Kan men voor een andere reden de term "uit de kast komen" gebruiken? Waarna ik iedereen aan tafel laat zitten om iets heel belangrijks aan te kondigen. Na de aankondiging pak ik dan waarschijnlijk mijn koffers in en vertrek ik naar een exotisch land... Alleen, is nog zeer de vraag.

Op het werk hebben we een collega die bij de kuisploeg werkt, waarop een andere collega mij deed opmerken dat hij vond dat die kuiser een beetje op Freddy Mercury leek met zijn kuiskarretje. Wat hem aan de video "I want to break free" deed denken. Waarna bij mij meteen een andere liedje van Queen in het achterhoofd te binnen schoot. Namelijk "Somebody to love". En geloof het of niet, maar al twee ochtenden op weg naar het werk, schoot dat liedje weer te binnen, om het vervolgens de ganse werkdag mee te zingen. De machine aan mijn werkpost mocht nog wel honderden keren stilvallen, het leek mij niet te kunnen schelen. Iedereen stond er versteld van hoe rustig ik met de miserie omging.

Freddy Mercury... de betreurde frontzanger van Queen, die zo goed als tot op zijn sterfbed de wereld in het ongewisse liet over zijn ziekte. Pas dan werd bekendgemaakt dat hij aan A.I.D.S. leed. De man met de paardentanden. Een volbloed die geweten heeft wat liefde was, toen hij zich zonder schaamte of vrees liet dekken in de duistere gay clubs. Homo of niet, de man had een groot talent en de muziek van Queen wordt door niemand afgewezen.

Voor de rest heeft het er helemaal niets mee te maken met wat er in mijn achterhoofd steekt. 't Was stil rond mij, ik weet het. Maar kom nu niet af alsof u mij gemist heeft! Boe! Ik ben terug!

- Sole

Queen - Somebody to love

 

 

23:13 | Permalink | Commentaren (0) | |

20-06-17

Nu dat het zo heet is...

Ik ben lekker aan het nagenieten buiten aan de tuintafel. Ik heb er mijn laptop en mijn bureaulamp op geplaatst om deze blog neer te schrijven, voor al wie het wenst te lezen. Gisteren heb ik mijn eerste groenten uit de moestuin geoogst. Een zevental courgettes en enkele radijzen. De tomaten beginnen te groeien en binnenkort zal mijne madam mij niet meer moeten vertellen dat de sla te klein is. Of zoals ze in haar eigen woorden zei : "je kunt er je niet in verslikken, met die sla van jou." Op het plat dak lijkt mijn proef te lukken en verwacht ik een mooie oogst pompoenen tegen het najaar. Ik hoop het althans.  

Moestuingroenten.jpg

Maar de moestuin wordt bedreigd. Geleidelijkaan eist de droogte zijn tol. Hier en daar in Vlaanderen zijn er al boeren die hun gewassen niet meer mogen besproeien, omdat het waterpeil van de waterbekkens sterk is gedaald. In het algemeen wordt er gevraagd om zuinig om te gaan met ons kraantjeswater. Men vult best zijn zwembad niet. Net nu er onlangs in het nieuws werd aangekondigd dat het verkoop van opblaasbare zwembaden explosief is gestegen.

Voor onze moestuin kan ik voorlopig nog op mijn regenput rekenen. Hoewel die ook al drastisch is gezakt. Raar, wanneer ik het deksel ophef vallen er geen enkele spinnenwebben of vliegende insecten te bespeuren. Weten die insecten van iets meer? Stel u voor dat het waterpeil tot bijna aan de bodem zakt en we er het lichaam van iemand ontdekken, die misschien al meer dan twintig jaar als vermist werd opgegeven. Een oud vrouwtje dat werd omgebracht om zo de erfenis te kunnen opstrijken. Gewikkeld in een dikke deken, zo half gemummificeerd met haar bek open. Ja, ik zeg 'bek'... Om u zo te kunnen beschrijven hoe pijnlijk haar dood wel is geweest.

Zo lang ze maar niet weer tot leven komt en weigert om te vertrekken, omdat ze technisch gezien twintig jaar geleden de wettelijke eigenares was van dit huis. Om de vloek op te heffen zal ik dan misschien naar haar veraf gelegen familie moeten reizen om hun te overhalen van al het gestolen geld terug te geven. Aha! Ik lijk wel met een verhaal in mijn achterhoofd te zitten! Even bellen naar onze vriend Robbe De Hert om na te gaan of hij voor mij even weer de terminale patiënt kan uithangen, om zo weer een crowdfunding op poten te kunnen zetten! Want ik denk dat ik met een scenario in het achterhoofd zit! Meneer De Hert, als u nog leeft, call me! Als de ziekte hem nog niet heeft geveld, wie weet wordt de hitte wel zijn doodsteek. Maar begrijp mij zeker niet verkeerd, want ik wens die mens zijn dood niet!

Misschien komt hij nog wel tot bij mij langs en tracht hij mij te wurgen met zijn laatste krachten. Hopelijk komt er dan iemand mij redden. Met een beetje geluk komt prinses Astrid wel langs, die een waarschuwingsschot zal afvuren. En met dat beetje geluk worden we misschien wel net niet doof. Misschien eindigt het conflict op het moment waar ik het lichaam van Robbe De Hert in mijn regenput gooi en kunnen we het ingezamelde geld voor zijn project voor een heel andere documentaire gebruiken. Goed, voldoende oud nieuws.

De droogte, daar ging het over in de eerste plaats. Ik heb dorst... Ik ga zo dadelijk een cocktail maken... Wat? Nu nog om middernacht??? En dan? Zo lang ik maar niet met mijn zatte kloten in de regenput val, dan is alles kits onder de rits. Ik begin evenwel stilaan te vrezen dat ik beter eerst mijn cocktail heb moeten drinken alvorens te schrijven. Ofwel is het omdat ik het niet gewoon ben om een tekst te schrijven met een bureaulamp buiten, waarop alle muggen, motten en andere vliegende insecten op afkomen. Alsof ik het enige lichtpuntje ben op deze planeet. Nu, zolang er maar plots geen prehistorische vliegende insecten tegen mijn lamp komen aanvliegen, waarna het plots ijzingwekkend donker wordt. Wie weet wordt mijn lichaam half opgevreten van de beesten, door mijn gezin in de ochtend ontdekt, waarbij zelfs de poes er nog even zit aan na te knabbelen...

Ik was het bijna vergeten te melden... Met die aanhoudende hitte heb ik een offerte aangevraagd bij een studiebureau om na te gaan welke type verf er in het verleden op onze hevel werd aangebracht. Kwestie om een drama als in London te voorkomen, waarbij de Grenfell toren in lichterlaaie ophing. Volgens de eerste ondervindingen omwille van een in Groot-Brittannië verboden hevelbekleding. Verboden ginder, maar die wegens besparingen om de één of andere manier toch werd aangebracht. 

Nog net voor deze drama had plaatsgevonden las ik een artikel over brandveiligheid, waarbij werd aangeraden om regelmatig thuis een brandoefening uit te voeren om zo uw gezin aan te leren hoe men snel en veilig een woning dat in brand staat, kan verlaten. Zo zag ik een foto waarop het gezin geblinddoekt zo'n oefening aan het uitvoeren was. Na het drama in London, weliswaar met een grijns op mijn gezicht van hier tot in Tokio, waarbij mijne madam zelfs vroeg waarom ik aan het lachen was, dacht ik heel even om binnenkort een onaangekondigde brandoefening te organiseren.

Maar hoe moet ik dit aanpakken? Hoe leert men dat het best aan? Wetende dat ik twee lachtaarten van kinderen hebben en niet te vergeten zelfs ik vaak alles in het belachelijke trek. Een week of twee geleden kwam mijne madam 's ochtends de slaapkamer binnen en vertelde mij dat bij het naar boven komen er iets precies naar verbrand rook. Maar aangezien er nergens geen rook te zien was, stelde ik haar gerust door te zeggen dat het misschien een geur van buitenaf was, dat via een open venster de woning was binnengedrongen.

Twee of drie dagen later, bij het naar boven gaan rook ik eveneens een brandgeur op. Als een speurhond begon ik alles af te snuffelen. Ik betastte de muren, de trappen en de vloeren op zoek naar hitte. Want heel even dacht ik dat er misschien ergens een kortsluiting was of dat er op z'n minst een elektrische draad aan het smeulen was. Het was zo goed als precies één jaar geleden dat het elektriciteitsnetwerk in onze woning werd vernieuwd. En even dacht ik dat er misschien iets mis was met één van die nieuwe kabels dat onder de vloeren liep. Het rook precies naar verbrand hout of papier.

De geur kwam maar van uit één hoek, ter hoogte van de slaapkamer van onze zoon. Aarzelend ging ik toch maar een kijkje gaan nemen in zijn kamer. Toevallig stond het raam open, waarbij ik weer heel even dacht dat het een brandgeur was van buitenaf. Onze zoon leek de laatste drie, vier dagen de gewoonte te hebben om zijn raam open te zetten, iets wat hij vooraf nooit deed. En toen heb ik de 'brandhaard' of althans de oorzaak van de geur ontdekt. Onze oudsten had zich wat bezig gehouden met wat papier te verbranden in zijn kamer en op de koop toe op zijn nieuwe bureau. In zijn vuilnisemmer vond ik er verbrandde stukken krantenpapier tot zelfs gesmolten plastiek van stylo's, afgebrande potloden en zelfs een gom. Al wat hij in de fik had gestoken, werd in de plastieken vuilnisemmer gegooid.

Pyromania.jpg

Kwam daar nog bij dat toen ik die geur had geroken in de avond, we die ganse dag met het hele gezin op uitstap waren. Wat als er iets had blijven smeulen in zijn vuilnisemmer? In één van de lades van zijn bureau vond ik er een briket in terug. Ons pyromaantje werd meteen gestraft. Zijn smartphone werd afgepakt en hij werd verwittigd dat hij heel goed zijn best mocht doen voor zijn eindexamens of dat hij nog wat langer zonder zijn smartphone mocht verder doen. Het liedje van Jebroer met de tekst "ik ben een kind van de duivel" mag nog zo populair zijn als het maar kan zijn. De duivel, dat ben ik!

Dus, de brandoefening, hoe zal ik die aanpakken? Ik had gedacht om met een rookmachine veel rook in de gang op de eerste verdieping te maken. Beneden dek ik alle vensters van de ingangsdeur af om al het licht van buitenaf te camoufleren en zet ik de elektriciteitskast af. In alle stilte neem ik de smartphone weg die op het nachtkastje van mijne madam ligt en dan op een zekere uur, lang na middernacht, komt vader (Lees : ikke) naar boven gerend, want gewoonlijks zit ik nog laat beneden teksten te schrijven... Ik gooi er alle deuren open en roep luidkeels dat het brandt en maan ik iedereen om naar buiten te gaan. "Geen tijd om die verdomde smartphone te zoeken! Naar buiten! En waar poes is, kan mij niet schelen! Allemaal naar buiten!!!" zal ik waarschijnlijk nog moeten naroepen.

Ik zie ze daar allemaal staan in hun pyjama op straat voor een loos alarm. Maar de vraag is dan hoe ze hierop zullen reageren? Zullen er achteraf geen psychische problemen ontstaan, waarbij onze kinderen en ook mijne madam moeite zullen hebben om hun slaap te vatten, wanneer de avond valt? Misschien moet ik mijn plannen even herzien... 

- Sole

Soan - Celui qui aboie

 

 

01:33 | Permalink | Commentaren (0) | |

08-06-17

Een banale Kalifaatbericht

Wees alert, want de wereld is gewaarschuwd! In een nieuwe dreigboodschap laat I.S. ons weten dat in alle landen die niet tot de Kalifaatstaat behoren, er massale aanslagen zullen worden gepleegd! Landen die niet tot de Kalifaatstaat behoren, zeggen ze? Laat mij even nadenken... Allé, in de rest van de wereld, daar waar I.S. nog geen restaurants heeft en zo. Want geef toe, waren het geen barbaren, die soldaten van het Kalifaat, dan hadden ze evengoed een nieuwe keten in de horeca kunnen oprichten. Wie weet hadden ze een hamburgerketen met enkel maar Halalgerechten kunnen opstarten!

Rusland, Canada, Frankrijk, Amerika, Italië, Australië en wie ook nog? Laat mij even de dreigboodschap nader inspecteren. Oh, België zit er ook tussen! Verassing! In hun boodschap roepen ze alle moslims op om ver weg van openbare plaatsen te blijven waar er veel volk samenkomt! Want naar het schijnt staan er wel zeker duizende leeuwen klaar om Kruisvaarders omver te rijden en de keel over te snijden. Ook gaan ze zichzelf tot ontploffing brengen. Allé, 't zal een heuse volksfeest worden dan?! Waar moeten we zijn, vraag ik mij dan af? Is Ariana Grande al in ons land geweest???

't Zou komisch zijn, mochten we allemaal plots beslissen om veilig thuis te blijven, terwijl die zogenaamde leeuwen van het Kalifaat op een verlaten markt met gierende banden komen aangereden en ze tot hun verbazing geen Kruisvaarders aantreffen! Wat gaan ze dan doen? Gaan ze zichzelf opblazen uit verveling? Of gaan ze bij iedereen aan de deur aanbellen? Via de parlefoon krijgen ze dan een stem te horen van een oud vrouwtje : "Ja, voor wat is het?" Waarop één van die Kalifjes antwoordt : "Wij zijn hier om uw keel open te snijden!" De kans bestaat dat het oud vrouwtje dan antwoordt met : "Sorry ze meneer, maar ik ben niet geïnteresseerd!"

Wat gaan we nu doen met deze dreigboodschap? Gaan we gezamenlijk naar ons werk bellen, dat we de komende maanden niet meer zullen gaan werken? Met zo'n dreiging lijkt het er stilaan op dat we een genre Zombieapocalypse gaan beleven! Waarbij we dan in kleine groepjes van vijf een riskante poging zullen ondernemen om naar de Aldi te gaan! Wie weet gaan we onderweg ons de vraag beginnen stellen of er onlangs al dan niet een gesluierde moslima door de Aldi werd aangeworven om er de rekken aan te vullen en af en toe de kassa te bedienen. 

En wat doen we dan als we een groepje I.S.-strijders tegen het lijf zullen aanlopen? Want u mag niet vergeten dat we een jaar of twee geleden allemaal de kans hebben gekregen om onze illegale wapens zonder een proces verbaal in te dienen bij de lokale politie! Weet u dat nog? In principe op papier zijn we dus kansloos! 't Zou mij eigenlijk niet kunnen schelen moesten we daar een paar flikken in een noodsituatie aantreffen, die er de keel worden overgesneden door een paar I.S.-strijders, waarbij er nog één naar ons toeroept van : "Help ons, wij zijn de politie!" Waarop we dan nonchalant reageren : "Sorry vriend, maar jullie bezitten al onze wapens en we moeten dringend medicijnen en tabak zien te vinden!"

En om te gaan zeggen van dat we ons eveneens met grote keukenmessen kunnen gaan bewapenen, laat ik maar meteen erbij zeggen van laat het maar voor wat het waard is!! De helft van ons kan nog geen patat schillen zonder in zijn poten te snijden, laat staan dat we met een groot keukenmes op straat gaan lopen. Eén keer struikelen en men steekt zichzelf waarschijnlijk neer! We kunnen ons natuurlijk ook allemaal gaan bewapenen met bierkratten, zoals die zogenaamde held uit London, die er één van de daders op straat mee onbewust heeft geslagen. Bier genoeg in ons land! We kunnen dan misschien met onze zatte kloten met lege bierbakken stoer naar die I.S.-strijders oprukken. Misschien kunnen we dan een paar hooligans inzetten, die weten wat het is om neergestoken te worden bij een vechtpartij!

Sinds de aanslag in Manchester zijn er meer en meer tieners die zich bezig hebben gehouden met een brief op te stellen dat aan I.S. werd gericht. Ik heb er ook zin in om een brief te schrijven aan I.S.! Ik mag dan wel geen tiener meer zijn, voor mijn... Wacht, even tellen... 2017 - 1975 = 42... Wat?! Ga ik 42 worden dit jaar?! Allé ja, als ik niet eerst word omgebracht bij een aanslag natuurlijk. 42... Ah ja, 't is juist!! Elvis Presley was 42 toen hij overleed in 1977. 't Zal dit jaar precies 40 jaar geleden zijn in augustus. Wie weet sterf ik bij de 40ste verjaardag van zijn overlijden aan mijn 42ste? Het noodlot! Ik ben voorbestemd om samen met de King in de hemel te gaan rock 'n rollen! Wie gaat het zeggen?! Sorry, ik week even af...

Mijn brief... Gericht aan de soldaten van het Kalifaat :

Beste soldaten van het Kalifaat,

Mag ik mij even voorstellen? Mijn naam is Sole en ik hou van mijn vrije leven, die jullie menen te haten. Ik heb de moslims nooit geen kwaad gedaan. Dat mijn regering misschien met wapens moslims heeft gedood, treft mij geen schuld. In België zijn we trouwens verplicht om jaarlijks belastingen te betalen en zijn we ook verplicht om te gaan stemmen met eender welke verkiezing.

Uw dreigboodschap is mij niet ontgaan, al heb ik het zelf in de media moeten ontdekken. Vandaar misschien mijn oproep of u in het vervolg misschien uw dreigboodschappen per brief naar ieder van ons kunt opsturen? Vergeet uiteraard niet om een postzegel op de brief aan te plakken, want ik ben niet van plan om de onkosten voor mijn rekening te nemen.

Mag ik misschien ook van de gelegenheid gebruik maken om u te vragen of u toevallig ook geen workshops in België organiseert, waarbij we zelf bomgordels kunnen maken en zo meer?

Voor de rest laat ik u weten dat we aan uw dreiging geen boodschap hebben. U vergeet misschien dat er aan het einde van de Tweede Wereldoorlog er zo'n mannetje met een snor van diep uit zijn bunker meende de wereld bang te kunnen maken met een leger die hij niet meer had. Want zo lijkt bij mij uw boodschap over te komen. Niets minder dan een banale Kalifaatbericht, dat aantoont hoe machteloos u wel bent geworden.

Ik ben dan ook van mening dat uw einde nabij is. Mag ik u dan ook aanraden om misschien snel nog even te bidden tot bij Uw God, in de hoop dat Hij u zal vergeven voor alle zondes die u op deze wereld dagelijks heeft gepleegd. En u weet evengoed als ik dat u diepe zondaars bent geweest. U heeft mensen gefolterd, verkracht, ontvoerd en vermoord. Wat we samengevat een genocide kunnen noemen. Ik gun u evenwel geen proces voor het tribunaal van Den Haag. Een nette kogel tussen uw twee ogen is wat u van mij verdient!

Vroeg of laat zullen we u van de aardbol vegen tot de laatste bebaarde strijder die in een slaapkleed rondloopt! De echte gelovigen, moslims, christenen en andere optimisten zullen u verslaan! Wees voorbereid, want we zullen niet eeuwig in angst blijven leven.

Wees voorbereid op uw einde!

Met vriendelijke groeten....

Sole!

Motionless In White - Eternally yours 

 

02:36 | Permalink | Commentaren (0) | |

26-05-17

Voor de tijd dat we er nog zijn

-Recent verschenen :

"Aan al de losers die hier aan bod komen..." + "De zoetzure nasmaak"

Vandaag ben je er nog en voor je het weet zit je tijd erop. Zo redeneerde ik gisterenavond laat, na een mooie warme lentedag, waarop we de lentefeest van onze oudsten thuis hebben gevierd met familie. Na het feest heb ik doorgedaan met het opruimen en het opbergen van alle tafels en andere gereedschappen, die weer op hun plaats mochten gezet worden. Tot ik plots begon te denken van waar onze poes kon zijn.

Hij was nergens te bespeuren, noch in de tuin, noch in de kelder, noch boven. Met een zaklampje dacht ik hem gauw te vinden bij het ontdekken van een paar blinkende katogen in het donker. Tot ik hem uiteindelijk verstopt onder de kruiwagen in onze tuin had gevonden. 't Was ons al opgevallen dat hij nog niets had gegeten of gedronken, de ganse dag door. Dat het er druk was door het feest, is in principe geen reden. Hij is wel wat gewoon onze poezewoeze. Toen ik hem naar binnen bracht plaste hij hevig. 't Was een ware beek, terwijl hij heel vreemd weende. Ik legde hem op de grond en hij ging plat op zijn zijde gaan liggen. Toen dacht ik van : "'t is zover, onze poes gaat overlijden".

Ik heb als het ware meer dan een uur bij hem gelegen, wachtend op het ultiem moment. Maar goed, de wake begon een beetje tegen te steken en ik liet hem in zijn eentje verder slapen, vrezend voor de komende ochtend. Vandaag had ik het huis voor mij alleen. Maar alvorens mijne madam en de kinderen het huis verlieten, stelde ik de kinderen voor om nog een afscheidszoen van de poes te gaan nemen. Waarop onze dochter met bijna een engelachtig stemmetje en op een droevige wijze zei : "maar ik wil niet dat poes weggaat..." Waarna ze wees naar haar pluchen poes, die op mijn nachtkast stond. Dat is er ene die ze een tijdje geleden links liet liggen voor een andere peluchen knuffel, waarbij ik toen zei van : "Aangezien jij niet meer naar poesje wenst te kijken, gaat papa er voor zorgen." En sindsdien staat die pluchen poes op mijn nachtkast.

Maar goed nieuws, de poes komt er weer door. Hij heeft misschien een vorm van uitdrogingsverschijnsel gehad gisteren. Ik zou het niet weten. Vandaag heeft hij veel water gedronken en ook al wat gegeten. Ik heb vanmorgen een irritante vlieg half kunnen doodslaan, waarna die recht tussen de tanden van de poes is geëindigd. Noem het proteïnen om er weer door te komen. Zal ik ook eens proberen, wanneer ik op mijn sterfbed lig. En dan is het nog te hopen dat ik in de lente of de zomer sterf en niet op een donkere kille winteravond.

Ondertussen tracht ik beetje bij beetje te genieten van elke verlofdag die ik maar kan krijgen. Naar het schijnt wensen dertigers en veertigers het liefst wat meer vrije tijd te hebben in de plaats van meer geld te verdienen. Of hoe men mijn gedachten kan lezen. Tel mij er alvast ook maar bij!

't Is mooi weer, de poes likt weer aan zijn kont...

Puss licks own ass.jpg

...en ik heb lekkere lookbroodjes gemaakt met het overschot aan stokbroden die we nog van gisteren hebben.

Lookbroodjes 1.jpg

Op het eerste zicht leken mijn ogen weer groter dan mijn buik, zoals ze soms zeggen. Maar ik heb ze uiteindelijk allemaal opgegeten. De plantjes in de moestuin water gegeven, het kot voor mij alleen, de zon boven mijn hoofd... Ja, ik wens meer vrije tijd! Dromen mag, nietwaar?

Wat zou ik nu nog kunnen eten? Een stukje taart van gisteren misschien? Wie gaat mij tegenhouden? De Weight Watchers? Of een bekeerde joviale jongeman, die zich plots gedraagt als een Jawa uit Star Wars, gekleed in een Djellaba alvorens zich te gaan opblazen in een concertgebouw, in de naam van het Kalifaat? "Allah Ackb..." Bek dicht, jonge man!

Djellaba terrorist.jpg

Neen dus, mijn gezin die plots uit het niets zijn thuisgekomen en de rust komen verstoren! De kinderen gaan met water in de tuin spelen. Ja, joepie! Daar gaat mijn goesting naar taart... Zucht!

- Sole

Highly Suspect - My name is human

 

 

17:54 | Permalink | Commentaren (0) | |

24-05-17

Aan al de losers die hier aan bod komen...

Misschien stelt u zich de vraag wanneer ik van plan ben om te gaan reageren op die laffe aanslag dat zich maandagavond in Manchester heeft afgespeeld. 't Was niet dat ik niet wou, maar ik kon niet. Niet alleen omdat ik er sprakeloos van ben enerzijds, maar anderzijds heeft het hem ook te maken met het feit dat ik dinsdagavond niet op de blog geraakte. Want raar maar waar, wanneer ik op de functie "Mijn blog" klik, dan word ik omgeleid naar een andere pagina van Skynet. Ik dacht eerst dat Proximus misschien een update aan het uitvoeren was, maar het probleem leek deze morgen nog niet opgelost te zijn.

En eigenlijk nu ook nog niet... Blijkbaar moet er iets mis zijn met hun pagina, want wanneer men op de functie "Creëer je blog" klikt, geraakt men er wel op. Beide functies werken omgekeerd dus. Gelukkig dat ik het zelf ontdekte, want als ik op een professionele tussenkomst moet wachten, die enkel tijdens de kantooruren te bekomen is, zoals er in een reply wordt vermeld, dan zit ik hier nog tot volgende week met dit verlengde weekend in zicht. En ik weet al lang op voorhand welk woord er als het eerst uit hun mond zal komen : "Euhm..."

Ik dacht eerst dat het probleem te wijten was aan een beveiligingsupdate komende van Microsoft, die ik gisteren liet installeren. Want kort daarna wou ik voor het eerst in maanden nog eens een bezoekje brengen aan een pokersite, waar ik meteen ook eerst een update moest laten uitvoeren. Waarna de applicatie niet meer leek te werken. Ik nam contact op met een administrator, die mij nadien een mailtje wou opsturen naar mijn Proximus-account. De mail leek maar niet af te komen. "Ik zal u die nog eens opsturen", antwoordde de man. Maar die leek ook niet toe te komen, waarna ik hem vroeg of het mogelijk de postduif was die de mail moest komen leveren. Waarop de man antwoordde : "helaas werken wij niet met postduiven..."

Maar goed, ik heb niet veel zin om grappig te doen. Ik heb de laatste weken al niet veel zin om de leukerd uit te hangen. En dan hebben we zo van die momenten waar er aanslagen worden gepleegd in naam van het Kalifaat. Een aanslag van een laag niveau, waarbij een jongeman zich opblies in het bijzijn van tieners, die het concertzaal aan het verlaten waren na het optreden van Ariana Grande. De jongste slachtoffer was acht jaar oud.

U moest eens weten hoe ik mij vandaag extra heb beziggehouden met mijn vijfjarige dochter. Niemand wenst het mee te maken, zo'n gruwelijke momenten. 

I.S. eiste de aanslag op, maar ik zou er niet fier op zijn, was ik van hen. Zij hebben een jongeman gebrainwashed en hem kunnen overhalen om zichzelf op te gaan blazen om zo onschuldige mensen te kunnen doden. Opdrachtgevers die te laf zijn om zichzelf op te gaan blazen. Neen, dat durven zij niet doen. In de plaats daarvan verkrachten ze liever jonge meisjes en vullen ze hun zakken met geld, terwijl ze de vuile werkjes overlaten aan kansloze volgelingen, die ze erin luizen met valse beloftes. In de naam van het Kalifaat, in de naam van Allah, in de naam van wat eigenlijk?

De Amerikaanse president Trump liet weten dat hij I.S. voortaan als "evil losers" zal bestempelen. Maar ik hecht niet veel belang aan Trump. Hij verkoopt wapens aan Arabische landen, die gekend zijn voor het sponsoren van terrorisme. Kort daarop trok de president naar Israël, waar hij eveneens wapens verkocht, maar dan zogezegd nog van betere kwaliteit, dan wat hij aan de Arabieren heeft verkocht.

Nu is president Trump op bezoek in ons land. Dat hij maar snel weer vertrekt. Er is niets om fier van te zijn dat hij in ons land is. Een bekwame president is wat we nodig hebben. And you're not it, mister president! You're not! 

Ondertussen wordt het dringend tijd dat men zich over de kwestie I.S. buigen. Volgens specialisten is het net dat wat ze willen. Namelijk dat we zouden gaan reageren, om zo een oorlog te kunnen uitlokken. Waarbij zij menen de oorlog te zullen gaan winnen, waarna een nieuwe wereld volgens het Kalifaat kan worden opgericht. We dromen er echt allemaal van, moet ik zeggen! Het klinkt als een ware paradijselijke oord. Maar het kan ook veel eenvoudiger, jullie die zogezegd niet vrezen om te sterven in de naam van wat jullie ook geloven. U kunt bijvoorbeeld uzelf allemaal gaan opblazen!

Wij zullen niet buigen en wij gaan ons niet laten breken, knoop dit maar goed in uw oren! En ik heb zoals steeds maar één antwoord voor al die laffe soldaatjes van het Kalifaat, met name :

FU IS middlefinger.jpg

- Sole

Ariana Grande - Dangerous woman

 

23:52 | Permalink | Commentaren (0) | |

16-05-17

De zoetzure nasmaak

Deze blog bevat aanstootgevende beeldmateriaal, dat niet voor iedere leeftijd geschikt is...

De zoetzure smaak van mijn cocktail is als een kers op de taart, aan het einde van een mooie zonnige lentedag. Ik heb het geluk dat ik een keer van het mooi weer kan genieten, terwijl de middagploeg lekker staat te zweten op de werkvloer. Zo van die collega's die het maar al te graag in uw gezicht wrijven, wanneer zij van een mooie namiddag kunnen genieten, wanneer ik aan de late shift moet beginnen. Geen compassie met hen! Dat ze daar allemaal creperen in die warmte!

Zoetzure cocktail.jpg

Mijne madam komt net van in mijn cocktail te roeren, terwijl het niet de bedoeling is om de mix te mengen! Jezus! Wat moet een mens doen om op zijn gemak te zijn! Smoelen trekken omdat het zuur smaakt! Vrouwen... Men wilt wel, maar men kan niet zonder... Of zoals een collega onlangs zei : "Ze wanen zich heer en meester omdat ze dat "gaatje" bezitten..." Hoewel ik zijn mening niet deel, toch zindert het na.

Op het werk is er recent een nieuwe jonge vrouw begonnen, die op de één of andere manier al mijn naam kende. Maar in vergelijking met alle nieuwe collega's die ik al heb zien komen en gaan, is zij de eerste die mij met mijn naam begroette, terwijl ze zichzelf voorstelde. "Goeiemorgen Sole, mijn naam is Chantalle!**" Al wat er toen ontbrak was een mistbank, die je naar een andere dimensie bracht, waar je van op een afstand de wereld zou kunnen bekijken. Om haar te imponeren, toen ik de namen van alle collega's op een blad moest noteren, schreef ik meteen haar naam correct op het blad en vroeg ik naar haar bevestiging. Punt voor mij!

Voor de rest hoeft niemand zich de vraag te stellen of ik iets voor deze Chantalle voel. Zo iemand zet je meteen van je af. Een beetje zoals in een liedje wordt gezongen : "I just put her right back with the rest, that's the way it goes... I guess." Wie het liedje niet herkend, heeft niet in de jaren '90 geleefd. Geen tijd om te flirten met onbekenden. 't Is te gevaarlijk. Al wat ze willen is je vel op een plank om het achteraf in stukken te kunnen scheuren, wanneer hun depressieve gemoedstoestand plots de bovenhand krijgt.

Meer woorden lijken niet los te komen hier in mijn bovenkamer. De zoetzure nasmaak lijkt nog voelbaar op mijn achterste kiezen. Voor de rest schijnt de zon plots recht in mijn gezicht. Wacht! Ik ben nog niet klaar om mee te gaan naar de andere zijde! Te laat, ik word verblind...

Blinded by the sun.jpg

Zo dadelijk gaan we eten en dan weer gaan slapen als dat lukt. De dagelijkse routine gaat zijn gangetje. Tijd om weer vrolijk te worden en om de middelvinger op te steken aan al wie mijn leven zuur wenst te maken.

Ben ik boos? 'k Heb daar al geen tijd voor, wees gerust gesteld. Maar voor de rest moet ik machteloos toekijken, net als al die bedrijven die het voorbije weekend het slachtoffer werden van die wereldwijde cyberaanval. Met dat één puntje verschil, namelijk dat het mij geen bitcoin kost. Voor de rest wil ik gerust in therapie gaan. "Wat ik zie op dit stukje plastiek afkomstig van een vlootje met tonijnsalade, dokter? Euhm... Snoopy?!"

Snoopy therapie.jpg

**Chantalle is een fictieve naam, met op het oog haar privacy te kunnen garanderen.

- Sole

Die Antwoord - fat faded fuck face

 

19:10 | Permalink | Commentaren (0) | |

10-05-17

Uitgedoofde verlichtende geest

Ongelooflijk. Ik wou net een foto trekken en ik krijg de melding dat ik de batterij moet opladen. Wanneer ik twee stomme bladen aan elkaar wens te nieten, dan is de lader toevallig keer op keer leeg. Als ik naar het toilet moet, 't is bezet! En wat ik nog het meeste haat, is dat wanneer ik van plan ben om iets te doen, dat er wel altijd iemand is die net datzelfde idee heeft!

Maar ik wil niet zeuren en vooral vandaag wens ik niet grof te doen, met de één of andere woordspeling. Ik lijk daarmee meer mensen op de vlucht te doen slaan. Tenzij ik in mijn vorige tekst met meer dan één iets iemand beledigd heb. Ik weet het niet, maar ik ontving deze morgen een bericht waarin mij gevraagd werd om deze blog niet meer te delen. Dat heeft mij de ganse dag bezig gehouden. Het gevoel verlaten te worden. Hatelijk...

Ik wed mocht ik in de oude tijd kapitein zijn geweest van een driemaster, dat ik met een meute te maken zou hebben, die zijn kapitein over boord zou gooien. Of zoals ze met Napoleon hebben gedaan : op een eiland worden afgezet. Maar goed, om kapitein of een staatshoofd te zijn moet men op intellectueel vlak van hoog niveau zijn. En ik geef het meteen toe dat ik alles behalve een hoge intellect heb. Ik verkoop als het ware cafépraatjes. Nog lichter dan de "Late night show" van Gert Verhulst op zijn boot.

Ik ben net als een roddeltante, die drie dagen, soms drie maanden achter komt met informatie, die hij ergens heeft vernomen, om dan twee blogs later te moeten melden dat ik mezelf op een grove fout heb betrapt en er dan moet bij gaan vermelden : "en bij deze, hier dan de correctie...".

Er zijn soms van die dagen dat ik mezelf zou kunnen afbreken. Maar weet dat ik ook altijd als eerste durf toe te geven wanneer ik ongelijk heb. Zelf ben ik bereid om zich als eerste te gaan verontschuldigen. En men mag al dan niet boos op mij zijn, maar achteraf hoop ik op z'n minst op een volwassen gesprek. Ja, u mag mij zelf de huid vol schelden en maanden aan een stuk boos op mij zijn. Maar één ding pik ik niet en dat is wanneer ik er geen woord kan tussen krijgen, omdat men persé zijn gelijk wenst te halen!

Maar goed, zand erover. Zet mij tegen de muur en richt een vuurpeloton op mij af. Knal mij gerust neer op "drie", zo dat het snel voorbij is. U hoeft zelfs mijn ogen niet af te dekken met een blinddoek!

Iedereen kent wel op de één of andere manier het uur van zijn geboorte. Bij een executie wens ik graag het uur van mijn dood te kennen. Of ja, ik bedoel dat ik op de achtergrond een klok wens te zien. En neen, op zo'n ogenblik denk ik niet dat ik plots dom van om de hoek zal komen met een opmerking zoals : "kan het zijn dat die klok twee minuten achter komt?" In de hoop iedereen in de war te krijgen, waarbij de overste zijn ondergeschikten de volle laag geeft, omdat de klok niet correct werd afgesteld. Waarna helaas de executie vertraging zal oplopen.

En ik moet nu echt wel stoppen met te gaan fantaseren, want anders ga ik u nog de vraag stellen : "wat als niemand tot drie kan tellen"? Dan wordt de ernst van deze tekst weggenomen en krijg ik morgen weer de ludieke vraag om deze blog niet meer te delen. Met alle respect voor ieders keuze uiteraard. 

Het einde heeft men in de meeste gevallen toch, vaak niet in de hand. Zo wou ik na mijn shift nog snel een snoep in mijn mond draaien, terwijl ik ook nog aan de praat was met enkele collega's. Door waarschijnlijk naar adem te snakken, schoot die snoep dwars door mijn keel en bleef daar eventjes hangen. Helaas, ik ben er nog. Ik zeg helaas, want ik vermoed niet dat er iemand zal zeggen van : "gelukkig zonder erg..."

Maar het kan mij allemaal niet schelen en ik verwacht geen medeleven. Vrijdag naar de tandarts om er een wijsheidstand te laten verwijderen, tenminste als de antibiotica de abces heeft doen verdwijnen. Wie bedacht de naam "wijsheidstand" voor die molaren achteraan onze mond? Of heeft dit te maken met het feit dat er veronderstelt wordt, dat men als mens wijzer zou moeten zijn rond die leeftijd wanneer dergelijke tanden in de mond verschijnen? Ik zal deze vraag eens aan mijn tandarts stellen. Zien of ik hiermee 10 Euro kan uitsparen.

Eindelijk kan ik een foto maken...

DSCI1971b.jpg

Ik voel mij net als die ouderwetse gloeilamp : uitgedoofd. Maar wat mocht het mij lukken om er een nieuwe draad op te steken? Zal ik weer licht kunnen maken of zal de zekeringkast springen, waarbij de ganse regio zonder stroom zal vallen? Foert, naar het containerpark ermee! Recycleren ze daar ook veertigers, met een uitgedoofde geest? Of hoort zo iemand bij het grofvuil, met als gevolg dat ik eerst diep in de beugel moet gaan tasten, om mezelf in de persmachine te kunnen gooien! Want de "rode groep" is bij ons betalend. Hoewel men er vaak de raad krijgt : "mocht het in de vuilzak passen, dan kost het je niets..." Al goed en wel, maar wie gaat dan de zak buiten zetten?

Zichzelf heruitvinden blijkt moeilijker te zijn dan wat ik eerst had gedacht. Ik ben helaas iemand die moeilijk afscheid kan nemen. Soms wordt men er toe gedwongen om afscheid te nemen, zelfs al kan je jezelf niet verdedigen of opkomen voor je mening. Er was eens een Frans liedje waarin werd gezegd : "C'est le dernier qui a parlé, qui a raison". Hoe zei mijn grootmoeder dat ook al weer? "Wie zijn laatste woord haalt, wordt niet zot?"

't Is soms zo moeilijk om bepaalde uitspraken van haar te kunnen herinneren. Onlangs moest ik eens aan een banale zaak terugdenken. Mijn grootouders waren zuinige mensen. Eén voorbeeld : ik herinner mij dat mijn grootouders een stofzuiger hadden. Een vierkante geel- of beigeachtige bak, dat zelden werd gebruikt. Ze gebruikten liever een veegborstel. Zo hadden ze ook een handborstel met een vuilblik. Al gebruikten ze liever een stuk karton, dan het vuil te moeten gaan opscheppen met die vuilblik. Maar wat ik eigenlijk wou zeggen is, dat ik mij onlangs afvroeg waar ze die stofzuiger opgeborgen hielden wanneer ze die niet gebruikten.

Ik kan mij gans het appartement herinneren, inboedel inbegrepen. Maar ik herinner mij niet meer waar die stofzuiger opgeborgen stond. Ik droomde onlangs van mijn grootmoeder. Zij was amper nog een schaduw van zichzelf. Ze zag er echt verward uit en had zich door een winkelier laten beetnemen, die haar een vals briefje van 5 euro had gegeven in de vorm van een A-4 blad. Ik had medelijden met haar, maar ik kon niets doen. Ik werd wakker en dat was het. En waar is mijn grootvader? Speelt dat werkelijk zoveel parten, wanneer de ene partner begraven werd en bij gevolg door de wormen werd opgepeuzeld, terwijl die andere persoon werd gecremeerd? Zijn er twee dimensies na de dood? Of is het elk voor zich eens je aan de andere zijde bent aangekomen? Dan zijn bijgevolg de woorden : "ik kom eraan" een hoop loze beloftes.

Ik ga stoppen vandaag met het drinken van mijn eigen gemaakte ijsthee. Misschien moet ik uiteindelijk toch iemand gelijk geven dat er meer afval zit in die theebuiltjes, dan wat ik wil toegeven. In elk geval het heeft mijn geest nog niet "verlicht". 

- Sole 

In This Moment - the fighter

 

 

02:01 | Permalink | Commentaren (0) | |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende