18-07-14

Met pen en papier - 3

(Een reeks dat bij gebrek aan een pc letterlijk met pen en papier werd neergezet - A.K.A. "De donkere teksten"...)

Soms heb ik wel eens zin om met een hakbijl alles kort en klein te slaan. Geweld lost echter niets op. Het kan eventueel wel nieuwe perspectieven creëren. Als er iets al lang in de weg stond, dan zou het wel een ideaal moment zijn om het te vervangen. Zolang men het dan maar niet door hetzelfde vervangen! Ik herinner mij nog een verhaal van een medeleerling in het derde studiejaar of zo, die mij toen vertelde hoe zijn vader thuis met een hakbijl alles had stuk geslagen. Al van jongs af trachtte ik een beeld in mijn hoofd te vormen en zag er als het ware hoe die vader in kwestie tekeer ging. Verder als die jongen gehoopt had om bij mij troost te vinden, dan was hij eraan voor de moeite! Ik was daar het type niet voor. En vaak nu ook nog niet. Ik weet het niet, maar ik kan eigenlijk daar niet zo goed tegen al dat gesnotter en gejank. Daarom misschien dat mijn madam zich soms boos maakt tegen mij en zegt van : "Maar het doet je niets! Jou doet het nooit iets!"

Thuis bij ons, toen ik nog klein was, werd er af en toe ook iets aan diggelen geslagen, toen mijn vader dronken was en ruzie had met mijn moeder. Ik herinner mij die ene keer dat ze om beurt hun trouwringen in de brandende kachel hadden gegooid. 't Was nog net geen pact met de duivel die ze aan het sluiten waren. Een halfuurtje later toen de ruzie was bijgelegd, gingen ze met de pook de ringen van tussen de brandende kolen uithalen. Ik vond het toen best wel spannend. Want het leek wel een eeuwigheid te duren, alvorens ze die hadden teruggevonden.

Is dit misschien de reden waarom ik nooit overweeg om mijne madam ten huwelijk te vragen? Of is het eerder omdat ik bang ben om de openingsdans op het huwelijksfeest in te zetten, terwijl iedereen u filmt en ze jaren later er nog mee de spot drijven. En mocht ons huwelijk dan toch op de klippen lopen, dan hebben wij helaas geen kachel thuis staan, tenzij ik die later van mijn ouders zou erven. Maar tegenwoordig bestaan er onomkeerbare alternatieven, om een huwelijk vroegtijdig te beëindigen, waaronder waterputten, waar er af en toe een partner in wordt gedumpt. Ondertussen dient de overgebleven partner een valse aangifte in, bij de dienst "Vermiste personen".

Ik moet vaak terugdenken aan het verhaal van mijn ex-collega, die mij vertelde hoe haar grootvader zich van het leven beroofde, door van de brug in het kanaal van Roeselare te springen. De grootmoeder was naar het schijnt een echte opgetutte valse feeks, die na het overlijden van haar man, de hond liet inslapen. Madam leeft nog naar het schijnt, al zit ze nu in een rolstoel. Ik rijd alle dagen langs datzelfde kanaal, op weg naar mijn werk. Het ergste dat mij al is overkomen, dicht bij dat kanaal, is zwaar ten val zijn gekomen, door een diepe onzichtbare put dat met regenwater dicht was gevloeid, net voor de toegangspoort aan het werk zelf, waarbij ik mijn sleutelbeen had gebroken.

Ik heb al vaak eens naar dat kanaal zitten staren en mij ingebeeld van moest ik er eens inspringen... Het is een kwestie van durf en enkele minuten de pijn te doorstaan en alles kan voorbij zijn. No more tomorrow. Niemand die om mij zal rouwen. Maar geen paniek, zo'n type ben ik nu ook weer niet. En ik heb ook geen hond, wel een poes. Wie zal er als eerste een spuitje krijgen? De poes of ik? Hou alvast uw regionale nieuwszender in de gaten!

Kan dit verhaal nog donkerder? Probeer het eens met het licht uit! Ben ik in de war? En aan wat kan men dit merken? Wanneer de broekrits nog openstaat, terwijl men in het postkantoor in de rij staat te wachten om er een aangetekende zending af te halen? Of als men een scheet laat tijdens het eten? Jaren geleden werden er U.F.O.'s boven ons land gespot. Ik was er zo van in de ban, dat ik op een avond besloot om in het donker voor mijn raam te gaan zitten, waarbij ik voortdurend de hemel in de gaten hield. En wanneer mijn nek het niet meer aankon, dan had ik nog een spiegel op de vensterbank liggen, om zo maar de hemel niet uit het oog te kunnen verliezen. Naast mij lag ook zo'n plastieken Walki-Talki van speelgoed, dat amper de signalen van de andere Walki-Talki kon ontvangen. Het enige dat men kon horen was geruis en af en toe kon men een gesprek ermee opvangen van uit het gebuurte.

Een uur of twee later was mijn aandacht verslapt, toen plots een fel wit licht de kamer oplichtte! Ik leek wel gehypnotiseerd te zijn. Ik bleef maar eindeloos in de verte staren, maar ik zag niets omdat ik zo verblind was van dat licht. Toen het licht uitging, bleef ik nog even in het ongewisse staren, tot mijn ogen weer aan het donker waren aangepast. En pas een seconde of tien later begon ik na te denken. Net alsof mijn hersenen kortstondig waren uitgevallen... Dan pas begon ik mij af te vragen van : "Wat?!"

Ik was toen 14 en pas nu, 24 jaar later stel ik mij de vraag : "Stond mijn kop hen niet aan?" Misschien stond hun techniek toen nog niet op punt en wisten ze niet hoe ze een raam moesten openen van aan de buitenkant en dan nog van op de vijfde verdieping. Wie weet is dit misschien de reden waarom we sindsdien geen U.F.O.'s meer boven ons land hebben gespot?! En zei de kleine tegen zijn chef : "'t Is hier allemaal zo ingewikkeld! Gaan we ergens anders, chef?" En zoef! Weg waren ze!

Tja, wat was dat licht? Wie zal het zeggen? Ik kan het niet anders omschrijven dan een fel wit licht. Maar dan heel fel! Misschien had ik even een hartstilstand? Voor 't zelfde geld was het misschien God die zich van persoon had vergist en zei Hij : "Laten we hem nog wat tijd gunnen." God? Gelooft U in God? Mij niet gelaten. Ik bid alleen maar, wanneer ik plots in het putje van de nacht aan de dood moet denken en ik in paniek rechtop ga zitten : "Ik wil niet doodgaan! Laat mij voor altijd leven!" Maar we gaan er allemaal op een dag aan ten onder.

Daarom dat ik andere plannen heb. Bijvoorbeeld op pensioen gaan op mijn 40ste, een snelle voertuig uitvinden en continue in een zuurstoftank in 't graf van Michael Jackson gaan liggen, in de hoop nooit te moeten sterven! Misschien moeten we wel eerst een kwis zien te winnen, alvorens we dood mogen gaan? Bij een verkeerd antwoord, mag je blijven doorwerken tot aan je pensioen, waarna je tussen de zes à tien maanden of hoogstens 5 jaar later, terwijl je hoopt volop van de rest van uw vrije dagen te genieten, plots in elkaar zakt. En bij een correct antwoord, sterft men misschien net iets voor we onze pensioen zullen inzetten!

Is dit waarom wij geboren zijn? Werken, werken, werken! Belastingen betalen en weer gaan werken, werken, werken... Wie durft er de revolutie op te starten?

-Sole

(Geschreven op 07/07/2014 - 01u10 - "Last minute" aanpassingen... op 18/07/2014 - 18u27)

 

22:45 | Permalink | Commentaren (0) | |

De commentaren zijn gesloten.