19-07-14

De tragiek na de schokgolf

Ik heb net mezelf wat autocensuur opgelegd. In mijn laatste blog "Met pen en papier - 3" dacht ik heel even in finesse te eindigen met al dan niet een humoristisch tintje omtrent Malaysian Airlines. Waarbij ik suggereerde dat indien men wenste van de aardbol te verdwijnen, men misschien een vlucht kon boeken met Malaysian Airlines. En wenst men niet teruggevonden te worden (referentie naar het verdwenen toestel uit maart 2014) dan kon men tijdelijk aan een zeer interessant prijsje een supplement erbij boeken.

Goed al omschrijf ik wat ik dus eerder in die andere tekst heb geschreven, toch is het nu wat met een andere toon als het ware. De laatste dagen heb ik trouwens heel weinig het nieuws gevolgd. Te druk op het werk, verlangend naar het verlof en de plannen voor een klein weekje vakantie-uitstap, pc her-installeren, vermoeidheid, noem maar het op. Toch heb ik gisteren het bericht aandachtig bekeken omtrent het neergehaalde passagiersvliegtuig van Malaysian Airlines.

Ik was uiteraard geschokt en vanavond bij het herzien van het nieuws van 19u00 wordt het besef alsmaar groter dat dit een grote drama is. Nederland is in rouw en de vliegmaatschappij zit ondertussen ook weer in een slecht daglicht. Wat heel waarschijnlijk wel het einde voor Malaysian Airlines kan betekenen.

Maar goed, ik neem terug wat ik eerder had geschreven. 't Is te ernstig en we beseffen het nog niet volledig. Men stelt zich wel allemaal vragen en het was onwaarschijnlijk één van de gespreksonderwerpen onder collega's voor wie nog aan de slag moest op deze bloedhete vrijdag. Met zo'n gebeurtenis zou de mens stilaan bang worden om nog uit zijn huis te komen. Hoewel we aan zo'n daad juist de boodschap moeten tonen, dat we ons niet zullen laten neerslaan. En laten we voorlopig ook geen vingers wijzen naar Rusland of de pro-Russische rebellen of Oekraïne.

Wat ik nooit heb kunnen snappen is dat er zoveel conflicten kunnen zijn en de mensen elkaar pijn kunnen doen. Dat we het zelf toelaten dat er ergens vandaag de dag nog een conflict ongemoeid kan worden voortgezet, omdat we bang zijn voor economische gevolgen, diplomatieke omstandigheden en dergelijke. Ik snap niet dat wij als mens niet beseffen dat we samen op de één en zelfde planeet leven. Weliswaar met teveel, maar dat zijn nu weer andere problemen, die op een dag ook zullen moeten worden aangepakt. Wie weet op een dag zal er een wet worden goedgekeurd, waarbij mensen geboren in de ene helft van het jaar wel kinderen mogen hebben en wie in de andere helft is geboren, niet. Maar goed, geen paniek, dit is maar een ludiek voorbeeld. Maar op een dag zal er geen plaats meer zijn.

Een Derde Wereldoorlog, zoals ik suggereerde... Ah, laten we hopen dat dit nooit zal gebeuren. Maar er zal iets op deze planeet moeten veranderen. Succes met wie al ingeschreven is om de trip naar Mars te doen. Ondertussen zal ik hier op aarde lekker blijven genieten van mijn eigen gekweekte groenten in mijn tuin, terwijl ze ginder - als ze al dan niet wel aankomen - van de honger zullen creperen. Of zullen vechten tot de dood, voor het laatste stukje kaas. En hier moet ik nu stoppen, want er spint zich al een leuk verhaal in mijn achterhoofd, maar ik heb er geen zin in. En laat staan, dat de shuttle naar Mars door Malaysian Airspace wordt verzorgd! Helemaal misplaatst!

Vanmorgen waren er trouwens collega's die net als in het nieuwsbericht, de link aan het maken waren tussen het neergehaalde toestel van donderdag en het toestel dat in maart is verdwenen. Waarop ik meteen - een beetje op een ruwe manier zei van : "Wat valt er te vergelijken? Helemaal niets!" Het is een pechjaar voor Malaysian Airlines enerzijds, maar laten we vooral aan de familieleden, vrienden of collega's denken, die mogelijk iemand hebben verloren die hun dierbaar was. En dan heb ik het uiteraard wel over beide toestellen.

Dit is een nieuwe genre "Lockerbie-drama" anno 2014. Daar zal nu niets meer aan kunnen worden veranderd al stelt men zich de vraag waarom een passagiersvliegtuig over een oorlogsgebied kan vliegen. Het toont alvast aan dat dit geen conventionele oorlog is, dat zich ginder in het oosten van Oekraïne afspeelt. Het is gewoon niet gestructureerd en zelfs totaal onwettig. En waar zijn ze die mannen van de Verenigde Naties? We hebben niets geleerd van de Tweede Wereldoorlog, laat staan dat ze ooit al eens de juiste beslissing hebben genomen. We worden bedrogen en we betalen ervoor met onze belastingen.

Als niemand er iets om zal doen omtrent deze conflict, dan vraag ik mij af hoe lang nog voor er ergens een conflict nog dichter bij huis zal plaatsvinden, waar niemand zich mee zal bemoeien? Hebben we dan nog een regering of een Europese commissie nodig? En zo kan ik nog lang doorgaan.

Als het niet te laat is en als jullie het mij toestaan, dan wens ik mijn diepste medeleven te betuigen aan alle mensen die met verslagenheid zijn achtergebleven, in Nederland, België en van waar de slachtoffers ook vandaan kwamen.

- Sole

 

22:44 | Permalink | Commentaren (0) | |

De commentaren zijn gesloten.