13-08-14

Marraine

Marraine, dit is hoe ik je sinds kindsaf noem. Waarschijnlijk kwam dat door onze Franstalige vader. Marraine, dat had je trouwens liever dan mémé. Want ergens wou je nooit aanvaarden dat je ouder aan het worden was. Maar goed, op 8 augustus vorige week was je jarig. Zonet zat ik te denken van, kon ik maar eens langskomen om je een boeket bloemen te geven. Waarschijnlijk had je al koude thee in de koelkast staan en ging je mij waarschijnlijk naar de banketbakker sturen om er een lekkere taart te gaan kopen.

Terwijl we van de taart genieten, hadden we wat kunnen bijpraten over het dagdagelijks leven. De laatste nieuwtjes en soms een paar oude koeien die we weer uit de gracht zouden graven. Misschien begin je wel over Robin Williams zijn dood en zouden we ons beginnen verdiepen over deze materie. En nadien zouden we een partijtje kunnen kaarten. Wat leggen we in de pot, nu dat het in Euro te doen is? Slaat het ook op? Vroeger speelden we voor 1 Frank, we gaan toch voor op z'n minst 50 Eurocent spelen of niet? Onlangs wou ik dat spel nog eens spelen met onze zoon. 't Was raar om het weer te spelen en het duurde even om mij te herinneren hoe we het moesten spelen.

'k Ben een tijdje geleden nog eens langs het oud appartement geweest in de Euphrosina Beernaertstraat, waar we als kind waren opgegroeid, wanneer we bij jullie moesten overnachten. Ik herinner mij nog als kind dat wanneer we terug naar huis gingen, je vanuit het raam op de tweede verdieping naar ons zwaaide en wij terugzwaaiden tot we elkaar niet meer konden zien... Of die keren als ik daar toekwam en jij de sleutel in een washandje naar beneden gooide. Van die kleine stomme details, maar daar moet ik nog steeds aan terugdenken, wanneer ik voor dat appartement sta.

Toen ik die avond daar langs wandelde, kon ik het niet laten om eens naar boven te kijken. Ik zag er het licht branden, van achter de gordijnen. Ik begon mij in te beelden dat je daar nog steeds woonde. Ook al weet ik dat jullie enkele jaren later van daaruit waren verhuisd. Ik had zelfs heel even de neiging gehad om op de deurbel te gaan drukken, terwijl ik de hoop koesterde dat jij plots door het raam naar beneden zou kijken. Ik had zelfs de neiging om aan de hoek mij om te draaien en even te zwaaien.

't Is raar om te zeggen, maar soms droom ik van dat ik op bezoek ben in jullie oud appartement. En alles is precies zoals het in 't echt is geweest. Hetzelfde meubilair, hetzelfde interieur, precies tot op de millimeter nagebootst. Wanneer ik de keuken binnenkom, dan zie ik er een kaars op de tafel branden, waarvan de vlam plots uitdooft en ik er de gordijnen in de living zie heen en weer wapperen. Maar verder is er niemand te zien. Alsof jullie bij mijn aankomst met de wind zijn gaan vliegen. Wat die droom kan betekenen, is mij een raadsel. 't Is precies alsof ik op het punt stond iets te ontdekken...

Soms vraag ik mij af of jullie geen brief ontvangen van de Lijn, waarin ze jullie vragen waarom jullie de belbus hebben opgebeld, maar niet zijn komen opdagen. Of als de gemeente jullie ooit al eens oproepingsbrief hebben gestuurd om te gaan stemmen?

Ah ja, moest je eens weten hoe vaak ik wens dat ik je nog kon spreken. Je stierf op 25 augustus 2007, precies 13 jaar en één dag nadat parrain ons had verlaten. Ik mis vaak zijn raad en zijn wijsheid. Ik denk aan jullie vaker dan ik durf toe te geven. Jullie foto's staan nog op mijn bureau. Toevallig de laatste foto van parrain een half jaar voor hij overleed. 1993 dus, de laatste kerst die we samen vierden...

Foto M&P.jpg

- Sole

 Eén van de liedjes die jij graag hoorde...

Gilbert Becaud - Et maintenant

 

22:59 | Permalink | Commentaren (0) | |

De commentaren zijn gesloten.