23-08-14

Slordige spiritus

Op mijn bureau ligt er al maanden een ongebruikte rietje, dat nog in plastiek is ingepakt. En het rare eraan is dat ik niet weet waarvoor ik die zou kunnen gebruiken, laat staan dat de neiging om die in de vuilnisbak te gooien er ook nog niet is. U zult denken dat ik een slordige nette man ben, maar dan heeft u de kamer van onze zoon nog niet gezien. Ik tracht hem trouwens al een paar dagen aan zijn verstand te brengen, dat hij eens zijn kamer mag beginnen opruimen. Maar het dringt voorlopig niet tot hem door. Hij is godverdomme tien jaar en vanmorgen had ik een besluit genomen. In plaats van zijn boeltje op te kuisen en naar goede gewoonte zijn bed op te maken, heb ik alles zo gelaten zoals het was. De schokcultuur om de jeugd wakker te maken is van ze voor eens en altijd los te laten en hun plan te laten trekken.

Wie weet wordt onze zoon zo'n typische verwoede verzamelaar, waar men later langs de venster naar binnen gaan moeten kruipen, omdat de deur van al de rommel erachter niet meer open kan. Maar er is veel meer gaande dan dit in mijn gezin. Heeft u soms van die dagen wanneer u nog maar net uit uw bed bent en u meteen de stress onder elkaar aanvoelt? De ochtend kan nooit beter beginnen dan een vrolijk kindje van twee en een half jaar, die u al zingend wakker maakt. Vergeet de vogels buiten, ik heb er een zangtalent liggen die, al zou je er een hoofdkussen naar haar hoofd gooien, gewoon blijft zingen. En als ik dan niet meer reageer, van "wees nog even stil...", begint ze al vlijend mij wakker te houden : "Papa? Papa?" Ja, dan ben ik nog haar papa... 

Beneden aangekomen, lijkt het er luid aan toe te gaan tussen de moeder en de zoon. Precies Laurel en Hardy. De ene is wat zwaarlijvig en de andere weent meteen. Maar pas op, dit mag ik nooit te luidop zeggen, want dan is het eerste wat mijne madam zou zeggen : "Zoek een andere!" Heb ik al geprobeerd, tot nu toe tevergeefs. Nu weet ik opeens waarom ik dat rietje zou kunnen gebruiken! Ik zou er een lijntje keukenzout mee kunnen opsnuiven! Of misschien een glas coke naar binnen zuigen... Tegen 12 uur hangt dochtertje lief van de vermoeidheid aan moeder's benen te janken en mag de papa haar niet meer benaderen. Ja, dan telt papa niet meer! Hoe dichter ik kom, hoe meer zij begint te gillen! 

Heb ik u al mijn droom verteld, waarbij ik de ware heb ontmoet toen ik uit de lift stapte? Toen ik haar vroeg om met mij de lift naar beneden te nemen, besloot madam om de andere lift te nemen. Ik ben dan maar uit ongenoegen uit de lift gestapt en begaf mij naar de uitgang toe. Onderweg zag ik er Gert Verhulst aan de kassa van de receptie staan, die recht naar mij opkeek terwijl hij wisselgeld aan een klant teruggaf. Wattefuk?

Goed, 't was zo'n ochtend, waarbij de stress dus goed voelbaar was in ons midden. Ik was zo boos daardoor, waarna ik hen daar op attent had gemaakt. De oudsten begon te snotteren en dan begon mijne madam ook te snotteren. Amper twee zinnen gezegd... Ik had meteen geen honger meer. Ben vroeger dan voorzien naar mijn werk vertrokken (lees : vijf minuten eerder). Het kon mij niet schelen.

Onderweg kwam ik een viertal mannen met kale knikkers tegen, in een oranje kleed op sandalen, van de Hare Krihna gemeenschap. Kent u ze? Van die vrolijke halfharige zotten, die er verzen staan te prediken in een onbekende taal, terwijl de ene met een megafoon luidkeels alles voorzegt en de rest alles nazegt? Terwijl een andere - die waarschijnlijk vermoed ik, vroeger nog een drummer was geweest. Want hij stond er namelijk "Tching! Tching! Tching!"-geluiden te maken, met twee ronde stukjes metaal, die op twee cimbalen leken, de grootte van een oorring, terwijl hij al dansend rondsprong en waarbij hij af en toe een sandaal kwijtspeelde. Een andere stond er pamfletten uit te delen en mensen aan te trekken om even de boeken te laten zien, die ze in hun tentje hadden liggen. Zo'n tentje die waarschijnlijk - als er een Godsdienst mee gemoeid is - als tempel wordt beschouwd.

hare_krishna 2.jpg

Ondertussen hield de Goeroe van de bende mij tegen en zei mij : "Wees geprezen broeder! Ik zie dat U spirituele hulp kunt gebruiken!" Ik was meteen verrast. Meer zelfs! Ik was in de zevende hemel! Eindelijk had ik iemand gevonden die mij begreep! Eerst wist ik niet hoe ik die kerel moest aanspreken, dus ging ik mee met de "flow" en antwoordde hem : "Wel Broeder, ik kan inderdaad wat hulp gebruiken! Ons huis staat ondersteboven, want het huishouden is volop aan de gang! De oudsten zijn kamer moet worden geschilderd en ik lijk de laatste tijd geen simpele Pokerspel meer te kunnen winnen." Maar goed, blijkbaar had ik hun intenties verkeerd geïnterpreteerd. "Spirituele hulp!" Doe mij niet lachen! Ik ben dan maar doorgereden naar mijn werk, terwijl een hevige windstoot hun tentje wegblies. Je had ze er moeten zien achter lopen, "slets, slets" op hun sandalen : "Ons tempel!"

Voor de rest van de dag om de verveling tegen te gaan, beeldde ik mij in dat ik een rolletje had in een pornofilm uit de jaren '70. Beeld u in : in de slaapkamer op het bed, ligt een naakte vrouw plat op haar buik, met haar kont naar omhoog gericht. Ze roept mij op en ik kom de kamer binnengewandeld met een gordel vol gereedschapsgerief rond mijn heupen. Ze kijkt naar mij toe en zegt : "Mijn kontje is gloeiend heet!" Vol zelfvertrouwen stap ik de kamer binnen op de deunen van een typische gitaargeluid anno jaren '70 - "Wacka, wacka, wacka, wacka..." - weet u wel? Tegen haar zeg ik dan : "ik heb iets bij me, waarmee we dat meteen eens gaan oplossen!"

Bent u dan verwondert, dat de ware in mijn dromen de andere lift neemt?

- Sole


Mary Lambert - Secrets

 

  

03:28 | Permalink | Commentaren (0) | |

De commentaren zijn gesloten.