10-09-14

De stilte doorbreken

Weggaan of niet weggaan? Had Shakespeare zichzelf die vraag gesteld, dan was hij misschien nooit heel ver geraakt. Dat ik al lang een geheime lezer had, dat toevallig mijne madam was en dit nu allemaal bekend is geraakt, was als het ware een donderslag bij heldere hemel. Is dat erg? Zucht... Moet ik nu echt alles uiteenleggen? Wie mij niet kent, zal ongetwijfeld partij kiezen voor mijn partner. Hé, "want hoe kan je nu in godsnaam zulke dingen schrijven over uw "madam" en we zwijgen dan maar over al die andere domme dingen..."

Weet u, al wat ik mij nu inbeeld, indien iemand zich die vragen stelt is : "yap, yap, yap!" Doe ze dicht, want dra zoemt er een vlieg door uw bek en slikt u het in. 'k Ben nooit cru geweest over haar en het is nooit of ten nimmer de bedoeling geweest om haar in een slechte daglicht te steken. En als een man met goestingen een keer zijn beklag niet mag doen, wel dan is dit echt het begin van het einde...

Ik spreek graag over van alles en ja ik durf mezelf ook vragen stellen over gevoelige zaken. "Heb ik de ware wel gevonden?" Ik ga u een keer iets vertellen, hé. Als u 12 jaar bij dezelfde partner bent, hoogtes en laagtes, dag in en dag uit, wat wilt dit dan zeggen? Oh ja, ik geef het toe. Al is zij soms geen gemakkelijke, ik ben het op z'n zachtst gezegd al evenmin een gemakkelijke persoon.

En heb ik ooit al eens aan een andere vrouw gedacht? Tuurlijk, waarom niet? Ben ik al met een andere vrouw geweest? Als het antwoord op de bovenvermelde vraag A is, gelieve naar de 2de paragraaf op de achterzijde te gaan en formuleer eerst uw motivatie. Heb ik ooit een kans gehad met een andere vrouw? Hangt af wat u een "kans" noemt? Zou het mij interesseren? Wat, is dit een artikel voor de "Daily Mirror" misschien?

Hier een mooi liedje met een verborgen boodschap...


Jan Smit - als de nacht verdwijnt

Eén, twee, drie! Ambiance! Waar zijn die handjes?

Wat mij nu het meest druk maakt is, moet ik nu stoppen met deze blog of moet ik mezelf censureren en opletten op gevoelige details? Als fantasie het sterktepunt is van mijn manier van schrijven en ik die niet meer mag gebruiken, dan heeft het geen zin meer. En ik ga de muren oplopen. Wanneer iemand alleen maar de negatieve kanten inziet en de rest niet opmerkt, dan heb ik misschien mijn werk niet goed gedaan. En ik ga mij zeker niet bezighouden met al mijn teksten terug te lezen. Vandaag schrijf ik dit, morgen gaat het over iets anders. Maar rem mij niet af of ik ga godverdomme A.L.S. krijgen! En wie zal er dan een emmer ijswater over zijn kop gieten om mij beter te laten voelen?

En nog even dit. Mocht ik iemand van de familie gekwetst hebben met mijn vorige blog, die ik na minder dan 24 uren al had verwijderd (dus eigenlijk voor wie het tijdig heeft gelezen...), ik blijf bij mijn standpunt dat velen van jullie een ingebeelde ziekte hebben. Begin eens met een emmer ijswater over uw hoofd te gieten, niet voor die A.L.S.-patiënten, maar voor uw eigen verstand. En als één emmer niet helpt, dan wil ik u wel een keer in de vaart duwen! Zieke mensen! Wat doen we met de eindejaarsfeesten? Op elkaars' kop schijten en naar elkaars' zielige toestanden luisteren? Ik heb er geen zin in!

En voor al wie zich slecht voelt bij het lezen van mijn blog, f**k you! En neen, dit was niet tegen mijne madam. De rode draak... sorry, woordspeling... de rode draad van mijn verhaaltjes. Wat zou ik doen, als dit niet meer mag? Huilen Smilie is droevig!

Ja, mijn blog is nu ook via mijn website terug te vinden... Ik heb niets te verbergen... Wou alleen met gerust gelaten worden. Te laat!

- Sole

(schrijvers nog altijd welkom... zie oproep vorige blog)


Gwen Stefani - The sweet escape

 

21:48 | Permalink | Commentaren (0) | |

De commentaren zijn gesloten.