25-09-14

Vredig ben je heen gegaan...

Na het volledig herinrichten van de bureaukamer, was de energie even zoek om nog iets anders te doen in dit huis. Maar dinsdag had ik eindelijk weer een boost aan energie en terwijl de zon toch nog scheen, besloot ik om de laatste opknapwerkjes in de tuin aan te pakken. Eigenlijk wou ik alleen maar de zes uitgedroogde paprikaplantjes uit de aarde trekken en weggooien. Maar u kent dat wel waarschijnlijk : plots neemt u even een kijk opzij en meteen ziet men daar onkruid 10 centimeters boven de grond uitsteken.

Wat verderop ligt er nog een uitgedroogde komkommerplant, waaraan ik nog meende een beschimmelde vrucht te hebben zien hangen, maar bij het willen verwijderen van de plant trof ik als een mirakel nog tien intacte verse komkommers aan. Ondertussen loopt de jongste rond uw vlerken en komt ze om de vijf voeten af met een sprietje gras om aan mij te geven, waarna ik die bij het tuinafval moest weggooien.

En dan treft de mens plots een vijftal lange pluimen van een duif in de aarde aan. Eigenaardig, want ik herinnerde mij geen weet te hebben over een gemassacreerde dier in onze tuin, noch heb ik onze poes zien rondlopen met opgedroogd bloed aan zijn snorren. Mijn voorgevoel was correct, toen ik besloot om achter de omheining te gaan kijken. Daar zat een duif, ver in de hoek te schuilen. Toen ik dacht wat wereldnieuws aan te kondigen aan de rest van het gezin, bleek die duif daar al sinds vorige week woensdag te zitten.

Wattefuk? Met een borstel kreeg ik de duif van achter die omheining. Heel voorzichtig tilde ik die op en merkte dat de duif geen zichtbare verwondingen had. Gewoonlijks vertonen de meeste vogels, die door onze poes werden gevat, ernstige beetwonden onder de vleugels of zo. Het enige wat er ogenschijnlijk aan scheelde was zijn pootje. Ik zeg "zijn", maar ik weet absoluut niet wat het geslacht was. Ik heb bij wijze van spreken mijn vinger niet in het poepeke gedraaid, om na te gaan of de duif "koer koer" of "Oe! Oe!" zou zeggen. En dan kunt u zich nog de vraag stellen of we er daar mee wijzer zouden aan uitgeraakt zijn?!

Hoe dan ook, het beestje was wat verzwakt, maar zag er toch robuust uit. Ik heb het beestje in een doos gestoken en wat water en voedsel gegeven. Maar wat moest ik die geven? Ik had geen duivenvoer bij de hand. Een stuk courgette en wat droog brood moest voorlopig maar goed zijn en de duif zat lekker droog binnen, in het tuinhuis. 's Anderendaags terug thuis van het werk, ging ik meteen gaan zien hoe de duif, die ik dan meteen "Bobo" heb genaamd, het stelde. Die zag er goed uit. De pot met water lag omver en duivestront alom. Maar van het eten leek er niets te zijn verminderd.

Meteen mijne madam gevraagd of ze om duivenvoer wou gaan rijden. Waarop ik meteen een lijst van tegenargumenten voorgeschoteld kreeg. "Ja, ik heb het hier een keer opgezocht! Naar het schijnt mag men dat niet zelf beslissen om voor zo'n dier te zorgen. Men moet de dierenkliniek opbellen..." Dierenkliniek? En wat gaan ze dan doen? Meteen met een ambulance afkomen?

Ik had al andere plannen in het achterhoofd, gezien we vroeger ook al een keer twee duiven hebben gehad in het ouderlijk huis. Ik had heel even gedacht om er een prijsduif van te maken, om er een fortuin mee te gaan verdienen en mijne madam zou er de dierenkliniek voor bellen?! Oké, de duif is maar een ordinaire stadsduif, zonder een ring om zijn pootje! Eigenlijk nog ordinairder dan een simpele stadsduif dan? Wie weet, 't was misschien een crapuul van een duif. Maar zeg nu zelf, mochten we er een ring met veel bling bling om zijn pootje hangen, zou u dan nog neerkijken op die duif? 't Zou meteen voer kunnen zijn voor een Disney Pixar animatiefilm!

Behalve die gedachte had ik ook even zitten redeneren op de vraag die onze oudsten had gesteld. "Ga je die duif opeten, papa?" Toen schoot even het recept "Pigeon à l'orange" door mijn achterhoofd. Heel even maar... Misschien eerst geld mee verdienen en dan achteraf opeten, was ook een mogelijkheid... De duif opeten! Een half uur later keerde mijne madam terug thuis met een zak duivenvoer, die ze bijna naar mijn hoofd had gegooid : "hier is dat eten voor je duif!" 't Klonk bijna alsof ik voor mijn gezin nooit of amper eten koop, maar voor die duif... En ja, uiteraard bestaan er zo'n mensen, die bijvoorbeeld super goed eten voor de hond kopen en de rest van het gezin moet maar een bevroren pizza opwarmen. Dat bestaat, ja!  

Vol met fierheid ging ik met een leeg potje en de zak voer naar Bobootje. En daar trof ik Bobo op zijn zij liggen. Heel even dacht ik dat het omwille van de pijn aan zijn pootje was, dat die op zijn zij lag. Neen, 't was erger. Bobo was dood aan het gaan. Ik tilde de duif op, schudde die zachtjes wakker. Bobo opende één oog en keek heel even naar mij en sloot zijn oog weer dicht. Zijn hoofdje ging achteruit. Ik peilde heel even met mijn oor naar een hartslag. Het hartje bonsde nog zachtjes. Ik zei : "Hela! Hela?!" Geprobeerd om wat hartmassage te geven en ja, plots ging ik zelf een stap verder. Ik heb heel even mond op bekbeademing gedaan. Zijn longen gingen even op en neer. 't Was precies als bij een ballon. Hey, ik heb destijds nog de eieren van mijn vogelspin bevrucht, bij gebrek aan een mannelijke vogelspin. Gelukkig zonder resultaat! 'k Was toen nog jong en alleen...

Bobo opende nog heel even zijn ogen en sloot ze wederom. De duif leek er vrede mee te hebben, dat het uur was aangebroken. Weet u, men mag nog zo de dood proberen tegen te werken. Wanneer het moment eraan komt, dan is er niets meer dat dit kan tegenhouden. De dood is sowieso iets wat mij dagelijks bezighoudt. En uiteindelijk na het zien van hoe vredig de duif zich liet gaan, lijkt de dood nog bijlange niet zo bangelijk te zijn. Of ik nog aan Bobo zal terugdenken, de dag dat mijn uur zal aanbreken, is een andere vraag. Misschien roep ik dan nog in allerijl : "Bobo! Bobo!" alvorens mijn laatste adem uit te blazen! Misschien wou deze gebeurtenis mij iets vertellen zoals : "het is allemaal nog zo erg niet...". En dat laatste houdt mij uiteraard wel bezig.

Het ga je goed Bobo, rust jij nu maar in vrede.

- Sole


John Lennon - Imagine 

 

15:18 | Permalink | Commentaren (0) | |

De commentaren zijn gesloten.