17-10-14

Een ommeweg via het internet (2) - het leukere gedeelte

Hoe mijne madam het doet, ik weet het niet. Maar wanneer ik iets via het internet wens te vinden en al gebruik ik de beste sleutelwoorden als het ware, toch vind ik het niet wat ik zoek. Ik tracht dan vanalles en nog wat. Ik gebruik dan meer woorden met komma's ertussen, zoals ik ooit in een computerles heb geleerd. Maar tevergeefs. Zij : één klik - boef - gevonden! Vandaag vroeg ze mij per mail van hoe lang ik mogelijk al in de penopauze verkeer. Ik heb meteen haar bericht bij de geblokkeerde afzenders geplaatst. Toch iets wat ik kan! Wie mij onderschat heeft, verschiet nu waarschijnlijk!

'k Ben altijd bang dat ze op een dag mijn pc zal hacken en mij zal bespioneren via de webcam. Stel u voor dat ze er mijn gezicht niet mee kan zien, omdat er iets van onderaan het zicht belemmert. U zult zich dan weer afvragen wat er dan wel het zicht zou kunnen belemmeren. Ik zou zeggen, gebruik uw verbeelding.

Vandaag na het werk, heb ik ook even mijn verbeelding gebruikt in de kleedkamers, toen we het over een collega hadden die met ziekteverlof is. Ja, want zo gaat dat daar in de fabriek... roddel! Roddel! Roddel! Het ging hem vooral over zijn befaamde reputatie in het dagdagelijkse leven. Het enige wat steeds vers in het geheugen blijft hangen over die persoon, is dat verhaal die al menigte keren de roddelronde van de fabriek heeft gedaan. Met name dat hij ooit tijdens een etentje met collega's in een volle restaurant zijn broek naar beneden heeft afgezakt en iedereen er zijn bloot achterwerk te zien kreeg. Maar iedereen praat erover alsof hij dat alle dagen doet.

Waarop ik vertelde dat ik ook een reputatie heb, voor het tonen van mijn achterwerk. Maar dan thuis... En zo vertelde ik wat ik onlangs heb uitgespookt, toen ik mij voorover boog en mijn onderbroek opspande tot het op een string leek en ik aan mijne madam vroeg of er nog iets lekkers te grabbelen viel in de snoepkast. Blijkbaar was ik te ver in detail gegaan, waarop mijn collega's meteen reageerden van : "Dit hoeven wij niet te weten!" Ik raadde hen meteen aan om dit thuis ook eens te doen, om na te gaan wat er zou gebeuren. Of ze een spannende avond tegemoet zullen gaan dankzij mijn tip is nog zeer de vraag. Voor 't zelfde geld moeten ze misschien wel een nachtje in de sofa slapen. En ik vrees dat dit een sofa zonder naakte vrouw zal zijn.

Zou dit geen leuke rubriek kunnen worden via de blog op het internet? Een wekelijkse interview met een naakte vrouw in de befaamde sofa van Sole ? Ik wil ook wel eens een naakte selfie met Lesley-Ann Poppe maken. En aangezien haar man toch naar de hoeren gaat, kan ik haar een keer neuken misschien? Ik weet het niet. Van het ene kan altijd het andere komen. Misschien kan Lesley-Ann Poppe mijn penis uit de coma krijgen? Zij mag dan wel een blondje zijn, maar ze is geen domme!

Maar goed, wat als porno op het net niet meer boeit en uwe madam geen goesting heeft, maar men toch met frustraties zit? Wel, ik doe graag net hetzelfde als de vrouwen van tegenwoordig. Namelijk shoppen! Maar dan online. De leukste online shops, zijn die shops die u garanderen van : "Vandaag besteld voor 23 uur, morgen in huis!" Ik vind het tof om die leverancier alle dagen te zien terugkeren met een pakket waar amper één item in zit en ik dan achteraf ludiek "tot morgen!" zeg tegen die persoon. Jammer genoeg lukt het die firma niet altijd om 's anderendaags de artikelen te leveren, omdat ze vaak iets niet in voorraad hebben. Maar wat kan men er aan doen?

Wat ik misschien nooit meer online zal aankopen, dat zijn bureaumeubelen. Ik ontdekte onlangs een online shop, van een bekende keten maar waarvan ik hier niet de naam zal noemen. Op hun site bestelde ik twee bureelkasten. Die werden keurig geleverd op de correcte datum die ik had afgesproken. En u weet hoe dit dan gaat. Vol enthousiasme willen we eraan beginnen. Men opent voorzichtig de verpakking en halen er stuk voor stuk alle elementen uit. Meteen en nog zonder te hebben gekeken naar het bijgeleverde plan, vormde ik al een beeld van : "dit zullen de zijpanelen zijn en dit de legplanken. Peace of cake!"

Dan keek ik heel even naar het blad met de "Assembly instruction". En toen drong het plots bij me door dat het zakje met de vijzen en zo ontbrak! Heel even alle planken omgekeerd en van kop tot teen bekeken. Nergens een zakje te bespeuren. Meteen de andere verpakking geopend, in de hoop er een zak aan te treffen met alle vijzen voor beide kasten. Het zakje viel zo op in die andere verpakking, maar het was meteen duidelijk dat dit maar voor één kast was bedoeld. 

Meteen naar de online dienst gebeld, waar ik een vriendelijke dame aan de lijn kreeg. "Waarmee kan ik u helpen". Ik had de neiging om haar te vragen of ze naakt op mijn sofa zou willen komen liggen om over haar werk te praten in mijn nieuwe rubriek dat vanaf 1 november van start gaat... Maar ik had even goed de neiging om haar te vragen of het de bedoeling was om die ene kast aan elkaar te kleven, maar ik kon mij inhouden. Ik vroeg haar hoe lang het zou duren alvorens ik zou kunnen worden verholpen. "Een paar weken!" antwoordde ze mij. En dat moet men niet doen, zeker niet wanneer mijn motivatie van een piek naar een plotse dal is gezakt. "Een paar weken?! Dan mag u er meteen weer omkomen!" zei ik haar. Meteen paniek! "Meent u dat?", vroeg ze mij. En ze kreeg wederom de keuze om al dan niet naakt op mijn sofa te komen liggen. Meteen beloofde ze mij om binnen de paar minuten terug te bellen. Opgelucht kon ze mij dan aankondigen dat er nog zo'n kast voorhanden lag in het magazijn en men er de zak met vijzen ging uithalen en ze die meteen per post gingen opsturen. Ik dankte haar vriendelijk en gaf haar nog mijn e-mailadres, in geval ze nog op de sofa wou komen liggen.

Na wat getreuzel, besloot ik uiteindelijk om die eerste kast in elkaar te steken met de vijzen van die andere kast. Ja, ik had het eventjes moeilijk. Dat is hetzelfde niet voor mij. U moet u eens inbeelden, dat er ergens een fabriek is, waar men die kasten zorgvuldig inpakt. Die voldoening om een kwalitatief product afgewerkt klaar te leggen in het magazijn. Klaar om verstuurd te worden naar de eerste de beste online koper. Een welverdiende werkdag, waar men na de werkuren vol vreugde thuis komt en tegen zijn partner vertelt van : "Vandaag heb ik een kast ingepakt! Mijn baas was zeer tevreden. Ik zal waarschijnlijk mijn vast contract krijgen! Ik heb er echt een goed gevoel bij!" En dan 's avonds, eens het stil is in huis en die persoon zich onder de lakens gaat neerleggen en zich nog met het lichaam gaat gaan aanwrijven tegen het warme lichaam van de partner, schiet het dan plots te binnen van : "Shit! Ik heb die zak met vijzen er niet bij gedaan!"

Maar bij het beginnen te assembleren van die fameuze kast, kwam ik na een minuut of twee tot de vaststelling dat er zo'n, hoe noemt men dat... een klein plankje ontbrak, dat zo als ondersteun dient. Weet u wel? Voor het zekerst heb ik nog eens alle planken omgedraaid. Miljaar! Terug naar dat mens gebeld van die online dienst. "Oei! Ik ga het meteen doorgeven aan de magazijnier en er voor zorgen dat ze dat plankje mee opsturen met die vijzen!"

Achteraf ben ik dan de aantal vijzen en nagels gaan beginnen tellen. En wat bleek? Neen, geen paniek, alles was aanwezig. Maar vaak komt het aantal exact overeen met wat er op het plannetje staat. Dit en niets meer. Maar blijkbaar waren ze vrijgevig geweest, want ik trof er één lange vijs en 20 nagels te veel aan. Er mochten maar 48 nagels in de verpakking zitten, maar blijkbaar had er iemand in die fabriek een slechte dag en hebben ze er klakkeloos een hoop nagels aan de verpakking toegevoegd. Héél even had ik getwijfeld om voor een derde keer te bellen naar die online dienst. Héél even maar... Maar ik wou nu precies niet mijn autistische kant laten zien. Dit hou ik voor later... voor de dag dat we ooit bezoek zullen krijgen van buitenaardse naakte wezens, die in mijn sofa willen komen liggen. Het is tijd voor een glas cola, vindt u niet?

Kunt u het al voorstellen wat er nu in het achterhoofd te binnen schiet van die inpakker, 's avonds laat in dat bed? "C4! Blijf van me! Ik heb geen zin in seks!" Of hoe de penopauze bij mannen begint... Twee dagen later was ik verholpen, maar of ik nog iets van dat kaliber zal bestellen, is een andere vraag. Idem voor die firma's die beloven de items 's anderendaags te leveren. Telkens wanneer ik een cd aankoop, komen die met barsten in de dozen toe. Wat doen ze daar in die firma? Gooien ze die cd's van de ene afdeling naar de andere? Ik kan mij al een reclamespot inbeelden over een bende scheelkijkers, die de cd's naar elkaar staan te gooien, maar waarbij niemand die rondvliegende dozen op tijd kunnen vangen. Waarbij er dan af en toe een cd-doos tegen één van hun voorhoofd botst!

Neen, één advies of twee voor al die firma's. Verpak uw cd's in een enveloppe met van die bubbels binnenin, weet u wel? Doe er desnoods 48 uren over om iets te versturen! En stel mensen met een vorm van autisme aan, in plaats van hen te verstoppen in een beschutte werkplaats. Misschien bespaart u dan jaarlijks op die onvoorziene onkosten, wanneer u nieuwe nagels moet aankopen!

- Sole


DJ Snake & Lil Jon - Turn down for what

 

04:19 | Permalink | Commentaren (0) | |

De commentaren zijn gesloten.