05-04-15

From hero to...

Mijne madam vraagt zich alle dagen af hoe het in godsnaam mogelijk is, ik - die alle dagen met de fiets op weg naar het werk langs het kanaal moet rijden - er uiteindelijk nooit in gesukkeld ben geraakt? Tot haar grote verbazing geraak ik keer op keer weer thuis, zelfs al steekt er een storm de kop op van meer dan 90 kilometer per uur. En voor wie dacht dat ik van de aardbol was verdwenen heeft het ook mis. Neen, ik zat niet op een passagiersvliegtuig van Germanwings, waarbij de copiloot tegen zijn kapitein zei van : "gaat u maar gerust gaan plassen, ik neem de boel hier wel over".

Ik had een week geleden echter wel een acute vorm van diarree, dat wanneer ik een glas cola dronk, ik het goedje meteen van langs de andere kant weer in de fles kon opvangen. Tot twee keren toe weigerde ik tabletten in te slikken, tot ik van pure miserie niet anders kon. We hadden het thuis trouwens allemaal zitten. Toen ik mijne madam vroeg hoe dat mogelijk was, antwoordde ze dat we het allemaal aan onze jongste dochter van drie te danken hadden. In haar klas lijken de kinderen de laatste tijd vaker ziek te zijn, dan in andere klassen. Ziekteverzuim op die leeftijd! Dat belooft voor later wanneer ze allemaal te horen zullen krijgen dat ze tot aan hun 92ste zullen moeten gaan werken!

Maar met die uitleg van mijne madam kon ik geen vrede nemen. Ik heb meteen mijn Ebolapak aangetrokken en ons dochter bij haar krullen vastgegrepen. Ik heb haar vervolgens tot aan haar nek in een put begraven en ik ben meteen overgegaan naar de praktijken van de Sharia, waarna ik haar met stenen heb doodgeslagen. Meteen daarna ben ik nog met een tractor over haar hoofdje gereden. Men mag bij contaminaties geen enkele risico's nemen. Vervolgens heb ik haar nog gecremeerd en heb ik een vreugdedansje gedaan. "Genezen! Genezen!", riep ik nog. Dat was uitgerekend mijn darmen dan...

Maar ik ben nu aan de betere hand en ik overweeg om na mijn gruweldaden om één dezer dagen in het kanaal te gaan springen of een vliegcursus te volgen om als copiloot aan de slag te kunnen gaan. U zult zich nu waarschijnlijk de vraag stellen of ik besef wat ik hier allemaal wel vertel. Of ik dan al die gruwelijkheden niet wreed vind en of ik al die terreurdaden niet beu ben. Wel ja ik ben het allemaal beu. Want met al die akelige gebeurtenissen valt er uiteindelijk niets meer om te lachen.

Wij zijn in een sfeer belandt, waar men zelfs geen grap meer mag uithalen, zonder het risico te moeten overwegen of de persoon, die men een loer lapt al dan niet zelfmoord zou plegen. Zelfs de pers stelt zich nu de vraag of men in het vervolg zich niet moet gaan inhouden bij het verspreiden van nieuwsberichten over verkrachtingszaken, om zo een drama als dat met Steve Stevaert te vermijden? Of stelt de pers zich eerder de vraag over wie ze in het vervolg best wel of niet mogen berichten om dergelijke drama's te gaan vermijden? Moet men dan eerst toestemming krijgen van een gewezen gerechtspsychiater, die voor de pers moet nagaan of de persoon in kwestie in staat is om zelfmoord te plegen of niet.

"Het is goed hoor, de dader kan wel tegen een stootje! Ga uw gang, vrije pers!" Men mag al geen cartoons meer tekenen over de profeet Mohammed, want oh la la, na al die jaren begint men zich eindelijk de vraag te stellen of men een andere religie hiermee niet beledigt. Plots vreest men dat er op iedere ogenblik van de dag gewapende terroristen een gebouw zouden binnendringen zoals in Parijs. Het is zelfs al zo ver gekomen dat het al niet meer aangewezen is voor simpele Arabische vliegpassagiers om een berichtje in het Arabisch naar de vrouw des huize te sturen, omdat een tiental andere passagiers zijn teksten niet begrepen, toen ze van achter die man zijn rug stiekem aan het meelezen waren.... Meteen brak er paniek uit want men dacht dat ze een aanslag gingen plegen. Terwijl de tekst misschien doodleuk gewoon inhield : "Schatje ik zit eindelijk op de vlieger. Straks ben ik weer bij jou..."

Dat vliegtuig... was het een toestel van Virgin? Die moest meteen terugkeren omdat die andere passagiers weigerden om nog verder met die Arabische mensen te reizen. Die Arabische passagiers zijn gelukkig kalm gebleven en begonnen niet in hun taaltje te roepen of er ging misschien nog meer paniek uitbreken. Maar van wie of wat moet men nog bang zijn? Wie kan men nog vertrouwen? Ik wou vorige week met mijn fiets bij een menigte die in mijn weg liepen, nog Allah Akbar roepen, maar ik hield mij in. Want zeg nu zelf, hoeveel mensen zullen opzij springen en elkaar beginnen vertrappelen, voor een onnozelaar op zijn fiets?

Moet ik medelijden hebben met alles en iedereen? Luidt dit het tijdperk in, waar men best allemaal zijn bek houdt? Net nu we allemaal zoveel mogelijkheden hebben om elkaar via sociale media te bereiken. Moet men nu alle vorm van communicatie plat gaan leggen? Geen Facebook, geen Twitter, niets meer? Zelfs Selfiesticks worden nu als de pest vermeden. Ik heb zelfs gehoord dat de missie naar Mars is afgeblazen. Is de mens eindelijk tot het besef gekomen dat we de limieten hebben gehaald? Tja, afgezien dan van die dikke nekken met al hun geld daar, die deelnemen aan het programma "The sky is the limit".

Is de grens bereikt? Zelfs met de dood van Emiel Goelen durfde ik niet lachen. Ik was zelfs verbaasd dat die man - een tijdje terug - was overleden. Die had A.L.S. en door die ziekte geraakte hij uiteindelijk zo ver verlamd, dat hij niet meer kon ademen. Zo erg had ik mij die ziekte echter nooit kunnen inbeelden. Had ik toen ook maar aan die Ice bucket gedoe meegedaan! Ik zal ooit nog in de hel terechtkomen... Geen mooie vooruitzichten...

Maar is Emiel Goelen wel echt overleden? Had men beter niet zoals in de oude tijd een grafzerk met een klok voorzien voor die man? U weet wel... of misschien niet... Vroeger was het de gewoonte om een klok boven het graf op te hangen. Indien de overleden toch niet dood waren, dan konden die mensen die diep onder de grond lagen begraven, nog aan een touw trekken, om de klok te doen luiden. Statistisch onmogelijk, tenzij er nog een luchtbel in het graf aanwezig is... In het geval van Emiel Goelen zou hij dan kunnen zeggen, indien hij levend begraven zou zijn geweest : "U belt toch ook?!" 

Het zal u dan maar overkomen dat het net een verlengd paasweekend is of zo en er dan net niemand aanwezig is. Tenzij de Paahaas ergens rondloopt... En ja, u leest het goed "de P - A - A - H - A - A - S" Dat is hoe mijn dochter dat zegt. Ja, ze leeft nog! "Ding, dong" luidt de klok!

- Sole

The Agonist - My witness, your victim

 

18:04 | Permalink | Commentaren (0) | |

De commentaren zijn gesloten.