21-04-15

Ergens tussen de 18 en de 65 - deel 2

In de filmwereld zouden ze zeggen : "het langverwachte vervolg". Maar goed, hier ben ik dan eindelijk met mijn tweede deel over dit schitterende hoofdstuk uit mijn persoonlijke leven. "Ergens tussen de 18 en de 65" had evengoed kunnen slaan op het aantal jaren dat er zou moeten gewacht worden op het vervolg.

Maar ik heb er geen zin meer in om er over verder te praten. Allé, in het kort dan. Ik merkte onlangs zelf dat er een ernstig gat in mijn tand zat. Mijn grootmoeder zei me vaak van : "'t Is ver van je gat, je moet er niet gaan op zitten!" Neen, maar er op knabbelen wel. Niet dat het pijn deed, maar de laatste drietal weken had ik het gevoel dat er meer etensresten tussen mijn afgebrokkelde tand en de tand ernaast bleef steken, dan ik het gewoon was. Zo peuterde ik onlangs nog een halve kip van tussen mijn tanden uit. Ik had die alleen maar weer op te warmen in de microgolfoven en ik kon die meteen weer serveren als avondmaal. Met het excuus : "vanavond eten we voor een keertje de restjes op", moest ik achteraf weinig afwas doen.

Ik moest een tandarts vinden. Kijk, vroeger had ik mijn vaste tandarts. De echtgenote van mijn toenmalige huisarts. Zij was het die mij altijd vertelde dat ik een gaaf gebit had. Met te verhuizen van Oostende naar Roeselare, is mijn relatie met die mensen vergaan. Kort nadien kreeg ik te horen dat die vrouw haar praktijk is moeten stoppen, na een zenuwinzinking. Sorry, dat ik u in de steek liet... zou ik haar nog een keertje willen zeggen. Naar het schijnt zit ze nu thuis voortdurend in de handen te klappen. Want ze beweert dat er overal van die dansmuggen in haar huis rondvliegen. 

Af en toe ging ik dan nog naar een tandarts hier in Roeselare, waar een afspraak nooit nodig was. Alleen wanneer je als eerste de wachtkamer wist te betreden, dan werd je ook als eerste behandeld. Had de volgende patiënt een zware abces, of wat dan ook, de eerste was de eerste en de rest moest maar vanuit de wachtkamer luisteren hoe het er binnen in het kabinet aan toe ging. Vaak hoorden men van die akelige geluidjes waardoor er af en toe van die patiënten waren, die er al een uur hun beurt zaten af te wachten en er dan plots stilletjes vandoor gingen muizen.

Om snel verlost te zijn van mijn probleem vertikte ik het weer om een afspraak te maken bij een tandarts uit mijn straat. Er zijn er nochtans twee die praktijk hebben in onze straat, wat verderop heb ik er dan ook nog mijn huisarts en wil ik mijne madam weer zwanger maken, dan is er ook nog een gynaecoloog of een architect voor handen. Naargelang wat ik wil van soort kinderen.

Daar ik de spreekuren niet meer wist van die tandarts zonder afspraak, belde ik op voorhand om te weten wanneer hij er was. Ik mocht komen zei hij, maar hij verwachtte veel volk. Ik lachte zijn opmerking weg en zei hem dat ik later op de dag ging langskomen. Bij aankomst had ik er op z'n minst een rode loper verwacht, voor een keer dat ik daar nog naar toe ging. Maar in de plaats daarvan trof ik er een patiënt aan, die nog even op zijn gemak aan het roken was. Maar vanaf hij mij zag aankomen, gooide hij zijn sigaret weg en haastte hij zich meteen naar binnen, om maar niet voorbijgestoken te worden.

"Sukkelaar", dacht ik nog in mezelf. Terwijl ik mijn fiets afsloot met mijn recentste en meest gesofisticeerde alarmsysteem, stapte de man terug naar buiten, zozeer als hij naar binnen was gegaan. "Je moet je niet haasten hoor! Het zit er stampvol!" zei hij. Ik dankte hem voor de verwittiging, terwijl hij nog vlug zijn relaas vertelde over de pijn die hij had in zijn mond, na een chirurgische ingreep. Ik wenste hem nog succes bij zijn volgende afspraak bij de tandarts, maar eigenlijk hoopte ik in het geniep dat hij het zou besterven van de pijn. Hij moest zich maar niet zo gehaast hebben, toen ik er aan kwam gereden! Weet u trouwens hoeveel een sigaret kost, de dag van vandaag?!

Ik heb dan maar een afspraak bij de tandarts uit mijn straat gemaakt. "Gaat u vaak op controle?" was zijn eerste vraag. "Vroeger wel!" antwoordde ik hem. Na wat uitleg, vertelde hij mij hoeveel de controle mij zou kosten. "Ik vermoed dat u ergens tussen de 18 en de 65 bent?" vroeg hij mij. Ik vind dat prachtig hoe dergelijk mensen mijn leeftijd zo goed kunnen inschatten. Vijf jaar universiteit, zonder de specialisatiejaren en de gratis praktijkuren bijgeteld... Prachtig gewoon! Vermoedelijk klonk mijn stem niet zuiver aan de telefoon... Wie gaat het zeggen?

Maar het was eigenlijk om mij te vertellen dat ik praktisch alle kosten ging terugbetaald krijgen. De afspraak was voor de maandag. Mijn tand is ondertussen gered. Het prutswerk van die andere tandarts moet ook nog herzien worden, opdat ik eindelijk weer op mijn andere tand zal kunnen bijten. En dan werd er nog een gaatje ontdekt in een andere tand, die ik eigenlijk al drie jaar geleden aan de "Fast and the Furious"-tandarts had gemeld, maar waarop ik als antwoord had gekregen dat het maar een vlekje was. Waarop mijn nieuwe tandarts zei : "Drie jaar geleden leek dat misschien wel op een vlekje, maar u heeft degelijk wel een gaatje in uw tand."

Verder heb ik tal van raad gekregen. Minder tandpasta gebruiken, was één ervan. Het heeft geen zin om als in de reclame zoveel tandpasta te gebruiken, zei hij. De grootte van een doperwt is voldoende. Anders heeft men teveel zout in de mond. Tandpasta bevat dus zout. Raar, ik die vaak veel zout op mijn eten doe, ik heb nog nooit de neiging gehad om een tube tandpasta in te slikken met een biefstek! Wat nog? Een zachte tandenborstel gebruiken en het liefst een kleine tandenborstel. En niet van die grote kolossen, die men in de reclame ziet met tonnen tandpasta erop. Sindsdien gebruik ik mijn dochters' tandenborstel en zijn haar tanden aan het rotten. En oh ja, de tandarts raadde mij aan om te stoppen met cola te drinken. Water is gezonder, zei hij. Resultaat, ik heb de visbokaal leeggedronken en ik heb net als in de tijd toen de Ayatollah in Iran aan de macht was gekomen, al mijn flessen cola in de gootsteen uitgekieperd! Twee goudvissen hebben de revolutie met hun leven bekocht!

Maar eigenlijk wou ik vandaag geen tweede deel schrijven. Want ik ben een beetje ongerust. Onze zoon gaf ons een welgemeende knuffel, toen hij aan tafel kwam zitten om te eten. Ik vraag mij af of hij iets te verbergen heeft. Misschien postte hij een berichtje op het internet en gaat hij morgen naar school met een kruisboog? Wat moet een ouder dezer dagen allemaal niet gaan vrezen? "Steek geen domme dingen uit vandaag, hé!", zeggen we vaak tegen onze kinderen. Wat gaat er allemaal om in het hoofd van een kind? Wanneer men berichten leest over een kind die zijn ouders vermoordde omdat hij geen huistaken wou doen... Wat moeten wij dan gaan denken, wanneer we aan onze zoon vragen of hij een keertje de tafel wilt dekken of zijn jongere zus moet helpen met het opruimen van haar speelgoed, waarbij hij er dan met tegenzin aan begint, voorafgegaan met een diepe zucht en nadat hij nog eens : "maar allé!!!" roept???

Ik ben stilaan bang aan het worden, dat ik voor niets naar de tandarts ben gegaan. Zal ik mijn afspraak van donderdag afzeggen? Zo, leuk om deze tekst op zo'n negatieve toon te beëindigen. Ik wou u ook nog wel even over mijn huwelijk met mijne madam spreken. Maar... Wat? Wie? Waar? De tijd zit erop!

- Sole 

Al gehoord dat Sabam mensen wenst te laten betalen voor het uploaden van een videoclip op hun sites?
Wat? Geld tekort? Weten ze weer niet waar ze geld van kunnen maken? Een videoclip uploaden is niet illegaal! Wat? Voor het gratis reclame maken van een clip? Ik zou betaald moeten worden! Ik heb niets tegen Sabam, maar stop met overdrijven!

(Opgepast : volgende clip bevat obscene woorden... alsof u iets anders gewoon was...)

Krim Nigga - Ferme ta gueule

 

 

20:30 | Permalink | Commentaren (0) | |

De commentaren zijn gesloten.