30-04-15

'k Was bijna op een andere...

Kent u dit gevoel? Je hebt plots goesting, maar je krijgt je zin niet? Heel even dacht ik eraan om het op een andere te gaan doen. Altijd die problemen, waarvan je denkt mij overkomt dat nooit. U zult zeggen : "Maar Sole, had je het in je vorige blog niet over dat je met je madam was getrouwd?" Maar daar heb ik het nu niet over. Ik heb het over het schrijven van een blog!

De mens tracht zich in te loggen en krijgt een pagina voor zijn neus geschoteld met de melding dat de pagina waarnaar ik zoek, niet bestaat. Heel even dacht ik zelfs dat ik verbannen werd! Waarom, zou ik niet weten. Maar blijkbaar verschijnen mijn blogs al maanden niet meer op de pagina van "Nieuwste berichten". Ik heb het trouwens aan iemand bij Proximus gevraagd of bij wie ik ook terecht was gekomen, wat de reden hier voor was. Waarbij ik vroeg of mijn blog weeral onder de noemer "verdacht" werd geplaatst. Maar men verzekerde mij dat er niets aan de hand is. Waarom verschijn ik dan niet meer op die rotte pagina?

Zelfs op de categoriepagina "humor" verschijnt ik niet meer. Alleen een paar honderden tekeningetjes en andere flauwe bazaar verschijnen er wel. Maar goed, ik ga misschien stoppen met de flauwe plezante uit te hangen. Zonet had ik mij op een andere ingeschreven, maar het overzicht is zoek en dan haak ik meteen af. Het is precies alsof er op die site waar ik ben geweest niemand anders aanwezig was. Al beweren ze daar het tegendeel. 't Was precies zo'n kanaal, waar men destijds via "mIRC" konden chatten, tot die rage voorbij was gestreefd en er alleen nog maar bots overbleven om de boel te monitoren. Kent er dat nog iemand "mIRC"? Blijkbaar bestaat dat nog... (http://www.mirc.com/).

Dan werd het chatkanaal Donna immens populair. Zo populair dat ik er ooit mijn snater uit verveling had tussengeslagen in een gesprek tussen een meisje en een gast op zo'n luizige zondagavond. Net in die periode toen ik pas mijn werk was kwijtgespeeld en een hartbrekende relatie aan het verwerken was, terwijl ik nog bij mijn mammie en pappie woonde.

Ik zit mij zonet af te vragen hoe men vroeger zich moest gaan inloggen op mIRC? Al wat ik mij nog herinner is dat iedere kanaal dat men wenste te betreden met dit teken begon : #kanaal. En van het minste scheldwoord werd men gebanned. Men kon ook een privé gesprek aangaan en zo. Iets heel anders dan die stomme chatkanalen op televisie : "Zijn er nog meisjes wakker?" Blijkbaar moeten mensen van Marokkaanse origine "Ik ben Macro" texten of ze worden gebanned. Want blijkbaar wordt "Marokkaan" alleen als scheldwoord geïnterpreteerd.

Uiteindelijk ben ik nog aan de praat geraakt met dat meisje, voor heel even maar. Want het kon mij toen eigenlijk niet veel schelen op dat moment of ik interessant overkwam of niet. Voor 't zelfde geld had ze kunnen zeggen dat ik haar gesprek met die andere gast niet mocht verstoren. Ik zei haar enkel van : "hier is mijn e-mailadres en tot later". Ik geloof dat het niet meer of minder was dan dit! Nog geen 24 uren later ontving ik een mailtje van haar terug en kijk eens aan... 14 jaar later ben ik uiteindelijk met dat meisje getrouwd en hebben we samen al twee kinderen van 10 en 3. En wat er met die andere gast is gebeurd weet ik niet. Naar het schijnt was hij een militair. Wie weet ging hij naar het buitenland waar hij na de aanslagen van 9/11 de Taliban is gaan bestrijden om zijn misgelopen chatsessie te verwerken en is hij er gesneuveld. Wie zal het zeggen?

Tja, wij hebben als het ware twee chatkinderen op de wereld gebracht. Soms in de letterlijke zin wel! Onze zoon kan soms geen vijf minuten zijn snater houden en dat wordt erger wanneer iemand op bezoek is. Ze zeggen vaak dat hij helemaal op mij lijkt... Werkelijk? Onze dochter, het zonnetje in huis wanneer ze althans wakker wordt 's ochtends. Dan begint ze luidop te zingen. En krijgt ze geen aandacht van ons - wij de slapende ouders - dan gooit ze Bumba tegen onze kop aan en laat ze met opzet haar fopspeen op de grond vallen, waarbij ze met een treurige stem roept van : "mijn tuut!" Sommige mensen vragen ons vaak of we nog aan een derde kind denken. Wensen jullie nu echt mijn dood?!

Wat moet ik nog op een andere gaan doen? 't Is net een beetje als in dat liedje "Een vrijgezel" van Benny Neyman, maar dan in de Ik-persoon gezongen : "ik heb het ooit wel geprobeerd - ik heb er heel wat van geleerd - nee echt ik zou het nooit meer doen..." En kom nu niet af met uw reacties van : "maar ging die tekst nu niet anders?" Een getrouwde man die gaat pas slapen! Wanneer zijn blog werd bijgewerkt!

Mijne madam mag van geluk spreken dat ik vandaag nog thuis ben gekomen. Onderweg naar huis, vloog er een insect recht in mijn linkeroor. Vaak komt het voor dat men onderweg op de fiets een insect in zijn oog krijgt. Want hoe breed de straat ook mag zijn en hoe klein een insect ook is, toch raar dat die steeds recht in uw oog vliegen. "Man gesukkeld in het kanaal - wat was zijn motief?" Heeft men bij Steve Stevaert wel een grondige autopsie uitgevoerd? Is er iemand die er aan gedacht heeft om naar zijn ogen te kijken? Werd hij gecremeerd of begraven? Anders raad ik aan om hem op te graven voor nader onderzoek.

Maar vandaag was het eens een insect dat recht in mijn oor vloog. Meteen de reactie gehad om die uit mijn oor te gaan peuteren. Wat als die naar binnen was gedrongen? Zou ik in de loop van de nacht koorts hebben gekregen en tegen de ochtend volledig verveld zijn geraakt? Waarna mijne madam wakker komt en opmerkt dat onze dochter voor het eerst in lange tijd niet meer zingt, waarbij ze dan een leeg bedje aantreft. Alleen wat rest is nog dat tuutje, met wat speeksel eraan en een vreemd kleverig weefsel errond. Van achter haar rug hoort ze een luidruchtig gezoem van twee reusachtige insect-achtige vleugels en het laatste wat ze zich dan nog herinnerd is dat beeld van haar hoofd dat van haar schouders afrolt en waarna alles donker wordt.

Tot de dood ons scheidt, zeggen ze vaak bij de huwelijksverklaring. Hoewel ik de schepen van Burgerlijke stand dat niet heb horen zeggen. Wel iets van dat ik mijn vrouw moest voorzien van alle comfort en met de eigen middelen - zijnde 't geld dat ik verdien. Ze hebben dan nog het lef om te vragen of we dat huwelijkscontract wensen te ondertekenen. Oei, het sprookje dreigt verkeerd af te lopen. Maar wees gerust, ik ben niet tegen mijn zin in het huwelijksbootje gestapt. Ik werd er ingeduwd!  Grapje! Wat moet ik nog op een andere gaan doen? Hé? 

DSC00126.JPG

- Sole

Pavarotti - Caruso (Te voglio bene assai)

 

 

03:11 | Permalink | Commentaren (0) | |

De commentaren zijn gesloten.