27-06-15

Akelige droom treft mij weer

Vers van de pers en zonet akelig fris opgestaan uit bed. Want ik heb zonet een microslaap van omstreeks half tien tot half elf gehad en ik heb een zeer akelige droom gehad, die ik graag met u had gedeeld. Dus, zet u rustig in de zetel. Slik alvast een pilletje en weet dat dit enkel maar een droom was. Een akelige droom dat mij weer heeft getroffen. Er is geen uur, zo blijkt om een nare droom te beleven en laat naar bed gaan heeft deze keer niet geholpen. Zal ik nu ook in het weekend moeten gaan werken?

Wij hadden een hond, die blijkbaar niet veel mocht rondlopen in huis, want die zat opgesloten in een glazen kooi. Men zou het eerder een terrarium kunnen noemen, dat eerder voor insecten en reptielen was bedoeld. De hond was een soort miniatuurversie van een Duitse herder. Mogelijk is zijn kleine gestalte te wijten aan de krappe ruimte van zijn terrarium. En blaffen deed hij al evenmin en akkoord, ruimte om rond te lopen had hij ook niet. Het enige wat die hond kon doen, was stil liggen alsof hij al lang was overleden. Hij lag er geposeerd bij. Het leek erop alsof een taxidermist hem had bewerkt. Maar hij leefde degelijk wel nog.

Geen problemen echter met de hond, althans wij hadden er geen last van. Een hond dat niet in huis schijt of blaft, wat moet je meer hebben als je niet van honden houdt? Onder hem stak een andere terrarium, waarin er insecten werden bewaard. Het waren denk ik meelwormen. Maar u weet dit of u weet dit niet, geef ze wat huishoudbloem te eten en meelwormen worden op een dag zo van die zwarte kevers. Bij het voorbijwandelen van de terrariums, keek ik heel even naar de hond en de meelwormen onder hem. Iets leek niet te kloppen. Bij de hond lagen er verschillende grote zwarte bollen, wat bijna een trek had van uitwerpselen van de hond, maar dat was het niet. Naast de hond lag zo'n kever, maar wel één van meer dan dertig centimeters lang. Ik kon het even niet vatten hoe die kever bij de hond was terecht gekomen. Maar toen merkte ik dat er nog meer van die kevers in het terrarium eronder zaten te kruipen, weliswaar veel kleiner van gestalte dan die kever bij de hond. Mogelijk had die kever zich van het bloed van de hond gevoed en heeft die al eieren gelegd, die eender moment konden uitbroeden.

Meteen paniek! Ik ging er mijn moeder bij halen. Zij besloot dat we de contaminatie meteen onder handen moesten nemen. Zij vulde een kuip van meer dan 50 liters met vloeibare brandstof... binnenshuis. Ik vroeg haar verbaasd of dit wel een goed idee was, want wat als de hond uit die brandende kuip springt en gans het huis in lichterlaaie zou opgaan. Typisch zoals mijn moeder in het echte leven : "dat gaat niet gebeuren en hij beweegt nog amper..."

Men weet allemaal dat wanneer men in een brand terecht komt dat men niet gauw meer stil zal liggen, dus was ik enorm bang. Mijn moeder niet, ze stond er klaar om die kuip vol brandstof in brand te steken. Als ik achteraf logisch nadenk, als men zo'n kuip in de fik wenst te steken, dan ontploft de boel. Maar in een droom lijkt niemand zich daar van aan te trekken, althans mijn moeder niet. Wat er in de droom nog aan ontbrak was een sigaret in haar mond... (dit ter informatie...) Ze nam een stuk krantenpapier en stak die in brand en hield het brandend papier boven de kuip. Maar die vloeistof wou niet in brand schieten. Mijn moeder nam dan maar een klein tapijtje bij de hand, stak die in brand en ging in de kuip gaan staan om dat vloeistof maar in brand te krijgen. Maar dat werkte gelukkig ook niet.

Ondertussen was de hond ontsnapt uit zijn terrarium en zijn we met gans het gezin gaan beginnen zoeken achter dat beest. Een contaminatie van reuzenkevers dreigde ons te overkomen, als we dat beest niet op tijd konden verbranden. In de tuin vond ik echter een jongen van een jaar of tien, dat identiek op mijn zoon lijkt. Een tweeling als het ware, maar ik wist meteen dat hij niet mijn zoon was. Van waar die kleine duivel was tevoorschijn gekomen, niemand wist van iets. Zelfs mijne madam niet. Zou het een kindje van de melkboer zijn geweest? In elk geval dat kind zei niets en schreeuwde niet. Men kon wel zien dat hij bang was. Maar we hadden amper de tijd om na te denken of mijn moeder kwam al op de proppen en besloot dat we dat kindje meteen moesten afmaken.

Omdat het brandbare vloeistof maar niet in de fik wou schieten, besloot zij om het kindje te verzuipen. Ze hield hem met de benen in de lucht, terwijl het hoofd al diep onder de vloeistof lag gedompeld. Het kind leek amper tegen te spartelen. Maar toen hadden we bezoek en moesten we noodgedwongen de moord uitstellen. Mijn moeder hief het kind snel op. Men zag er de vloeistof van zijn hoofd afdruppelen, terwijl we hem met een handdoek afdroogden. We gaven de jongen mee met onze kinderen en beval hen om naar boven te gaan om samen met dat kind te gaan spelen, zolang er bezoek was. De hoge schijn ophouden, weet u wel?

Wat later bleek uiteindelijk dat het degelijk wel om een kind van mijne madam en mezelf te zijn. We konden het eigenlijk ook niet ontkennen. Hij leek trouwens volkomen op onze oudste zoon. Wat we dan eindelijk zijn te weten gekomen was dat het kindje doofstom was. En net daarom omdat het niet kon schreeuwen werd dat kind mogelijk in alle stilte geboren en wisten wij niets van zijn bestaan en wist mijne madam ook mogelijk niet dat ze ooit zwanger was geweest. Het kind kon zelfs al praten met gebarentaal! Zo ver was die al ontwikkeld! We besloten dit te laten onderzoeken aan de hand van een DNA-onderzoek en zo meer. We moesten er het fijne van weten. Mijn vader zette mij af aan een kliniek, maar hij had zijn wagen iets over de witte streep geparkeerd.

Iets wat mijn schoonvader had gezien, waarna hij meteen besloot om een aangifte te gaan doen bij de politie. Daarna kwam hij mij verwittigen dat de politie op de hoogte was en dat mijn vader hun mocht verwachten, waarna mijn vader in de gevangenis ging belanden. Mijn schoonvader had dus blijkbaar een piek op mijn vader. Om dit te vermijden stapte ik het politiekantoor binnen om een aangifte te doen. Maar blijkbaar dachten ze daar dat ik mijn vader was en ik werd meteen omsingeld door een vijftal politiemensen die hen vuurwapen naar mij richtten.

Iets later, nadat alles werd uitgepraat en ik het kantoor mocht verlaten, ging ik op zoek naar mijn schoonvader. Ik vond hem terug op een afgebakende industrieterrein waar er duizenden paletten met hoge stapels kartonnen dozen te zien waren. Alle dozen waren gevuld met klachtbrieven, die door mijn schoonvader werden geschreven, met de bedoeling mijn vader op de één of andere manier in de gevangenis te krijgen. De paletten werden in vrachtwagens geladen en ik kon niets meer ondernemen. Het was al te laat. Vanop een hoog gebouw stond mijn schoonvader luidkeels naar mij toe te lachen. De man was bezeten, maar wat kon ik er nog aan doen? Ik werd net op dat moment wakker...

- Sole

Lindemann - Praise abort

 

 

11:54 | Permalink | Commentaren (0) | |

De commentaren zijn gesloten.