29-07-15

Niets bijzonders te melden

Na het schrijven van mijn laatste blog, raadde ik mijn gezin aan om hun koffers in te pakken en om gekleed naar bed te gaan. Toen ze mij de vraag stelde wat er aan de hand was, antwoordde ik hen dat de revolutie in ons land ieder moment kon beginnen. Een revolutie waarbij er koppen van politici gingen rollen. In de figuurlijke zin dan wel te begrijpen (om te vermijden dat er een misverstand zou ontstaan, waarna de geheime diensten mij vannacht uit mijn bed zouden komen lichten).

Ik legde mijn kinderen uit waarom dit historisch gebeuren zal plaatsvinden : "de bevolking pikt al die besparingen en verhoogde facturen niet meer. Ze pikken het niet dat de BTW op elektriciteit wordt opgetrokken, de accijnzen op alcohol en tabak weer de lucht ingaat, dat er een indexsprong komt, dat het gratis water in de factuur wordt geschrapt, dat de verzekeringspolissen en ziekteverzekeringen duurder zullen worden, dat de taxshift de rijken niet zal treffen, dat men langer moet werken en niet meer vervroegd op brugpensioen zullen kunnen gaan. En papa van zijne kant pikt het niet dat er een suikertaks komt! De bevolking gaat in opstand komen! Het parlement gaat branden en de rijken zullen worden gelyncht! De fabrieken gaan tot as worden gereduceerd en alle wegen zullen geblokkeerd worden, waardoor iedereen verplicht zal worden om aan 30 per uur vooruit te gaan!"

Maar goed, twee dagen later vroeg onze oudsten of de revolutie al voorbij was, want alles leek rustig zijn gang verder te gaan in dit stom land van ons. Met een zucht moest ik mijn ongelijk toegeven. "De bevolking in dit land laat zich liever tot in het diepste van hun binnenzak pluimen!" antwoordde ik hem nog. En toen trok ik mij volkomen gedesillusioneerd terug tot in de bureaukamer, waar ik gedurende vijf uren naar een zwarte pc-scherm heb zitten turen.

Ontgoocheld ben ik dan om drie uur 's ochtends naar mijn bed gegaan. In de stilte van de ochtend hoorde ik een wagen langs ons huis voorbijrazen aan meer dan 90 kilometer per uur, terwijl onze straat een zone 30 is. Wat heel vaak gebeurt in de nacht hier in Roeselare! Onlangs hoorde ik in de verte een soort hevige klap en ik dacht meteen dat er een wagen ergens op een geparkeerde wagen terecht was gekomen. Maar er leek hiervan niets aan de hand te zijn.

Gelukkig kon ik zonder veel moeite in slaap vallen. In mijn droom kwam ik terecht op een marktplein waar het kermis was. Aan een attractie dat van buitenaf op een spookhuis leek, besloot ik om mij toe te voegen bij andere mensen om deel te nemen aan het ritje. Men moest op een soort grote schijf naast elkaar gaan zitten. De schijf begon langzaam te draaien en naarmate we naar binnen gingen, begon de schijf sneller en sneller te draaien. Het draaide zo snel dat alles rondom ons vaag werd en de lucht paars werd. Uiteindelijk bleek het hem niet om een spookhuis te gaan, maar het was eerder een soort atmosferische fantasiewereld, dat ons even de zorgen van de buitenwereld deed vergeten, terwijl we op mentaal vlak in een kolkende extase aan het belanden waren.

Toen de schijf zijn maximale snelheid had behaald en men enkel nog die paarse achtergrond konden zien, greep ik de nek vast van een meisje dat naast mij zat. En plots zonder dat we het echt beseften, stonden we samen op straat hand in hand naast elkaar te wandelen. Wie zij was had blijkbaar geen belang. Maar toen plots een man tussen ons beiden kwam te staan en ons elk een hand gaf, was het hek helemaal van de dam! Maar goed, ik volgde de twee en we kwamen aan bij een appartement.

Om de lift te nemen, moesten we ons eerst via de trappen tot aan het derde verdiep begeven. Aangekomen bij de lift, hing ik wat de aap uit, door mezelf aan de trapleuningen op te trekken. Mogelijk wou ik dat meisje imponeren, in de hoop haar aandacht van die andere gast weg te kunnen nemen. Toen de deuren van de lift open gingen en we van plan waren om in te stappen, kwam een bende jongeren naar beneden en zeiden ons dat we de lift niet nodig hadden. De plaats waar we werden verwacht was amper één verdieping hoger. Daar aangekomen werd ik door een stem op de achtergrond wakker gemaakt : "Papa, ik moet pipi doen..." Het was 9u30, mijn dochter was wakker.

Erg niet? Niet omdat mijn dochter mij had wakker gemaakt. Maar eens men uit een droom ontwaakt, dan mag men nog doen wat men wilt, men kan niet terugkeren naar die droom. Ik wou weten wat er mij te wachten stond in dat appartement. Was er een feest aan de hand, wat ging er met dat meisje gebeuren...? Zoveel vragen, waar ik geen antwoord op heb. Wat als we wel konden terugkeren naar die droom waarmee we bezig waren? Zouden we iets ontdekken dat we niet mogen ontdekken? Neen, u moet niets vulgairs gaan bedenken! Ik bedoel, wat als een droom een soort andere dimensie is, waar men niet te lang mag vertoeven? En wat als men ooit niet meer wakker komt? Zit men dan vast in een eindeloze droom?

Verder heb ik helaas niets bijzonders te melden. Viva! Viva la revolu... Kust ze! Mietjes!

- Sole 

 

Laura Branigan - Self control 

 

 

04:07 | Permalink | Commentaren (0) | |

De commentaren zijn gesloten.