25-08-15

De AK-47 bedelaar

Het zou u maar overkomen : de ene dag ben je nog dakloos en de andere dag vind je een verlaten zak ergens in een park tussen een paar sprietjes gras en een desolate ontwortelde boom. Als uitgehongerde dakloze hoop je uiteraard de zak van je leven te vinden, met een hoop geld erin. Het wordt pas "top of the pops", mocht je er nog een boterhamdoos in aantreffen met verse "bokes", zoals ze soms zeggen aan de kanten van Antwoarpen. Een bonus zou een stuk fruit zijn en dan voel je je heel even als Pacman. Alle demonen verdwijnen plots uit je hoofd en je voelt je de koning te rijk.

In de plaats daarvan trof de "dolle schutter" van de Thalys Amsterdam - Paris Nord er een zak aan met daarin een AK-47 of ook beter gekend als de Kalasjnikov of ook de Kalashnikov, naar gelang uw gemoedstoestand. Want niet iedereen is op hetzelfde ogenblik even gelukkig. De één is blij, de andere moet nog aan de hand van de berichten op Facebook bepalen in welke mood men de dag zal doorbrengen en nog anderen denken er niet aan nog een dag langer te willen gaan leven. Dus maak uw keuze : Kalasjnikov of Kalashnikov ? Ja, bent u er aan uit geraakt?  

Voor heel even leek Ayoub El Kahzzani te twijfelen, maar hij besefte vrijwel meteen dat dit mogelijk een teken van God moet zijn geweest. Meer specifiek zijn God, Allah de Groten. Ik dacht vanavond dat mijne madam mijne grote Allah wou zien, maar ze had andere plannen. Namelijk in slaap vallen terwijl ze een spannende hoofdstuk op haar I-pad aan het lezen was. Mogelijk zat zij aan de passage waarbij het hoofdpersonage aan George vroeg of ze eens een ernstig gesprek met hem kon hebben. U weet wel hoe dat het er soms aan toe gaat in die melige romans, niet? Driekwart van het boek wordt er continue tussen de lakens gesjoemeld en net wanneer George, na lang aandringen eindelijk weer een afspraakje kan maken met madam tuttebel en weer hoopt te scoren, moet zij de sfeer verpesten omdat ze eens ernstig wenst te praten.

En niet omdat ze haar maandelijkse kalendergedoe heeft, waaraan Donald Trump trouwens een enorme hekel aan heeft. En zeker wanneer het langs de neus uitkomt... Doordenkertje... Neen, maar gewoon, vandaag heeft ze er geen zin in en trouwens ze heeft ondertussen in Hoofdstuk 5 een leukere kerel ontmoet en is ze gaan beginnen twijfelen, terwijl ze alleen aan het shoppen was in Hoofdstuk 6, 7 en 8, alvorens een koffie te zijn gaan drinken met een goede boezemvriendin in Hoofdstuk 9. Het is daar dat die boezemvriendin haar een mokerslag heeft toegediend, door haar de morele les te spellen en het hoofdpersonage met een zucht toegaf dat ze gelijk heeft. Op z'n West-Vlaams gezegd : "Kalle".

George ondertussen zit daar alleen in zijn bureaukamertje, te staren naar zijn PC. Hij probeert nog een mailtje te schrijven, maar vindt er de moed niet voor om het haar te versturen. Ze zal mogelijk toch geen antwoord meer terugsturen. Want op de koop toe is zij plots een harteloze bitch geworden. Maar goed, was ik George dan had ik... Euhm... tja, hoe moet ik het zeggen. Ik twijfel te veel....

Ayoubke, daar hadden we het even over. Wel ja, een teken van God, dat weigert men zo maar niet. Ik zou nu niet verkeerd willen begrepen worden. Maar wat is dat toch met moslims en wapens? Moslims vindt men tegenwoordig overal. Ze reizen, eten en ademen net als u en ik. Ze kunnen de meest sympathieke mensen ter wereld zijn. Ik kan het weten, want op mijn werk zijn er een paar moslims. Dat zijn niet van die mensen die als ze een keer een slechte dag hebben, plots een collega ontvoeren naar de kelder van het bedrijf en die daar gaan onthoofden. Het is vaak na de terugkeer van hun exotische reis uit Syrië of Afghanistan, dat ze een vijs tekort in hun bovenkamer lijken te hebben.

Want ook onze vriend, of in de moslimtaal - onze broeder - Ayoub, hoe dakloos hij ook mag zijn geweest, want nu heeft hij een vast onderdak gevonden in de gevangenis, is ooit naar Syrië gereisd. U zou kunnen zeggen voor wie met vragen zit over zelfdoding, die kan altijd terecht op het noodnummer. Maar ik ken helaas het nummer van Dimitri Bontinck niet. Hij zou u trouwens heel eerlijk kunnen zeggen dat het dom is om naar ginder te gaan reizen. En dan spreekt hij uit ervaring.

Ayoub El Kahzzani had een optie om zijn leven te beteren. Hij had de zak naar de dichtstbijzijnde politielokaal kunnen brengen of hij kon er ook mee zijn brood gaan verdienen. Iemand had hem trouwens gezegd dat er op de Thalys veel rijke mensen reisden. Luister, het is niet omdat de treintarieven ieder jaar opslaan en er nog een paar mensen dit kunnen betalen, dat je er veel miljonairs zult op aantreffen. Zijn strategie was simpel : een paar geweerschoten lossen op de trein en iedereen vriendelijk vragen om hun geld af te geven. Dan ging hij zich een maaltijd kunnen bekostigen en de dag plukken, zoals zovelen dat zeggen. Maar tegen die mensen wens ik toch te zeggen, dat er ook andersdenkenden zijn, die voor de kost te verdienen, gaan werken! Dit terzijde.

Van de geplande "enkele geweerschoten lossen", werd er naar het schijnt misschien één vuurschot gelost, want het wapen zou geblokkeerd zijn geraakt. Hij mag dan wel naar Syrië zijn geweest, maar veel heeft hij niet onthouden van zijn stage ginder. Gelukkig waren er een paar Amerikanen op de Thalys die de man hebben kunnen overmeesteren. Want godverdomme, die Amerikanen zitten toch ook weer overal, hé! Neen, chapeau voor die gasten. En naar het schijnt is er nu nog ook een vijfde man die een medaille voor zijn bravoure heeft gekregen. Voor je het weet gaat iedereen nog een medaille claimen. Wat gaat men in het vervolg doen in een dergelijke situatie? Geen medaille, geen risico's nemen?

Voor een gewezen dakloze, vind ik dat El Kahzzani het ver heeft gehaald in zijn leven. Hij heeft nu ook al een advocaat die hem vurig verdedigt en een "rammelende buik" als oorzaak voor zijn daden naar voren schuift. En wie weet, misschien is dit allemaal wel waar. Een man is onschuldig tot het tegendeel is bewezen. Zelfs dronken chauffeurs, die een dodelijke slachtoffer op hun geweten hebben en vluchtmisdrijf plegen, worden tijdelijk weer vrijgelaten tot ze voor de rechtskamer moeten verschijnen, weliswaar met een ingetrokken rijbewijs, maar dat is vaak maar voor een week of twee. Nadien hoeft men niet meer met de fiets naar het café te gaan.

Wie gaat er mee met mij met de Thalys naar Parijs? Op de Thalys gaan we dan de meest verdachte passagier in het oog houden en voor het minste dat die beweegt, gaan we er op af! Wat zou u doen in zo'n geval? Ik zou meteen mijn boterhammen naar die terrorist zijn kop gooien. "Heb je honger vent, hier, boterhammen met ham! Shit, zo bedoelde ik het niet!" KNAL!

- Sole  

Voor alle Georges in de wereld :

Aerosmith - Crazy

 

03:30 | Permalink | Commentaren (0) | |

De commentaren zijn gesloten.