31-05-16

Noodweerachtige malafide praktijken

We waren eraan voor de moeite, maandagmiddag. Althans in West-Vlaanderen. Wie dacht van dat het noodweer alleen was weggelegd voor Duitstaligen, die al dan niet met een brandweerwagen op het water varen, wanneer alle rationele opties onder water zijn gelopen, dan heeft u het lelijk weertje van maandagdagmiddag niet meegemaakt. "En waarom niet?", zouden de Limburgers wel even moeten hebben gedacht. Voor het merendeel als het weer eens lelijk huis houdt in ons landje, is het vaak de provincie Limburg die wordt getroffen. Als er geen wateroverlast is met al dan niet een windhoos, dan zijn het vaak Nederlanders die de provincie overspoelen. Niet dat ik iets tegen Nederlanders heb. Nee hoor... (te lezen met een zwaar Hollands accent!)

Hier in Roeselare stonden er ook verschillende gebieden onder water. Wij werden noodgedwongen geëvacueerd, omdat het water tot aan de eerste verdieping van onze woning was geraakt. Ik heb noodgedwongen mijne madam en kinderen moeten achterlaten, want er was geen plaats meer op die reddingsboot van de brandweer, nadat ik al mijn koffers aan de brandweer had overhandigd... De verbouwingswerken in ons huis waren meteen achter de rug. Nu weet ik waar ik in de toekomst een snookertafel zal kunnen plaatsen. Daar waar de nieuwe keuken ging komen, net daar waar de achtergevel brak en samen met mijne madam met het water werd weggesleurd...

Ik lul maar wat, maar zeg nooit, nooit. De voorbije jaren heb ik al twee kinderdromen waar gemaakt. Een eigen cinemazaal op de zolder gezet en een eigen woning gekocht. Oké, misschien kan ik mijn huwelijk ook aan dat rijtje toevoegen. Laat ons zeggen dat ik mij vroeger altijd had afgevraagd of ik van 's levens ooit zou seks hebben. Maar 't is nu niet dat ik als kind aan de rand van mijn bed knielde en al biddend tot God sprak, terwijl een priester mij van langs achter in mijn kont vast nam. Neen, gelukkig ben ik nooit op internaat moeten gaan. Hoewel mijn grootouders mij daar vaak mee hebben bedreigd, indien ik mij niet gedeisd kon houden.

Eigenlijk dreigden ze vaak met dat ze mij naar een schoolkolonie zouden sturen in de zomervakantie. Ik was daar altijd bang voor. Misschien ook daarom dat ik nooit op kamp ben geweest of dat ik geen interesse toonde in de scouts. Het liefst zat ik veilig thuis... Daar kon ik mij misschien wel niet verbergen wanneer mijn vader in een dronken bui het huis kort en klein sloeg, maar zoals ze in het Engels zeggen : "There's no place like home!" Wanneer ik achter tralies, vastgeketend aan de muur hang, is mijn sm-meesteres steeds verwondert waarom ik geen erectie kan krijgen. Wel bij deze...

Ik grap maar. Soms wens ik dat mijne madam eens de kamer zou binnenwandelen en zich als een sm-meesteres zou gedragen, met sexy lingerie en hoge hakken en een zweep in de hand. Voor mijn part mag ze zelfs een voorbinddildo aantrekken. Wanneer ze mij dan anaal zou penetreren, dan kan ik eens terug aan die priester denken, die mij als kind heeft leren bidden tot God. Maar in de plaats daarvan komt ze eerder al geeuwend de kamer binnen om mij een zoen te geven alvorens zij naar bed gaat. Tja, soms kan ze wel eens als een sm-meesteres van achter de hoek komen, wanneer ze mij van op een afstand zegt dat ik mijn muil moet houden, wanneer ik weer het zagen in heb. Ze zou evengoed op zo'n moment eens in mijn gezicht kunnen spuwen en in mijn kloten stampen. Of in mijn mond plassen... Maar ik ga hier, geloof ik, nu wel een brug te ver. Wie dacht dat 50 tinten grijs ver genoeg ging, heeft mijn 20 andere grijze tinten nog niet gelezen (binnenkort te verkrijgen met harde kaft... om op de poep te kunnen slaan!)

Voor de rest ben ik een doodnormale vader, die uw buur kan zijn. Mocht u van 's levens bij noodweer iemand op een reddingsboot zien zitten met een twintigtal koffers, terwijl zijn gezin in de steek wordt gelaten, dan bestaat de kans dat u naast mij woont! Ja, zo normaal ben ik. Ik ben die gast waarmee iedere vrouw wel eens een affaire zou willen beleven, was het niet dat Facebook voor hen belangrijker is en hun gezicht constant naar dat scherm van hun smartphone staat gericht.

Ja, voor de rest ben ik een doodnormale levende vader, die zijne madam trouw is en waarbij de huwelijksring nooit van de vinger gaat! Hoewel ik nu even niet weet waar mijn ring is. Ah, waarschijnlijk ligt die nog in de badkamer! Ik hou mij evenzeer bezig met het opvoeden van onze kinderen als mijne madam. Ik ben een verantwoordelijke man, verzorgd, onvermoeid en zonder zorgen. Altijd recht in mijn schoenen, nooit geen scheve schaats gereden. Maar wie rijdt er nu met schaatsen, hé? God, als die bestaat, zal mij ooit wel oordelen. Ik ben er zeker van dat de poort wagenwijd zal openstaan en er een Stem mij zal verwelkomen : "Kom binnen mijn zoon! Het eten is klaar en er staat een fles cola op je te wachten..."

Ik werk er alle dagen aan opdat mijn zoon op het rechte pad zal blijven, hoe moeilijk hij het ons maakt. Maar ja, schijnbaar lijken we er niet bij stil te staan, dat hij mogelijk aan het puberen is. Ik maak er ook alle dagen werk van om onze jongste dochter af te leren van die fopspeen in haar mond te steken. De afspraak was sinds zij vier jaar is geworden, om haar tuut enkel maar in haar mond te steken wanneer het bedtijd is. Maar helaas lukt dat niet echt. Wanneer ze dan dapper in mijn buurt komt, snak ik die tuut uit haar mond, waarbij ze dan luidkeels begint te gillen. Maar met veel geduld en vooral met veel moed - want ik ben al vaak in het gezicht gekrabbeld geweest, wanneer ik haar tuut met mijn mond uit haar mond snakte - zal het lukken. Al moet ik drastischere middelen toepassen, lukken zal het...

DSC_0010.JPG 

Ja, ik ben een doodnormale vader...

- Sole

Misty Miller - Next to you 

 

22:38 | Permalink | Commentaren (0) | |

De commentaren zijn gesloten.