06-08-16

Als het vast zit daarboven...

Er zijn dagen dat ik het wel wil. Er zijn dus van die dagen dat ik wel zin heb. En is het niet in de dag, dan is het vast en zeker in de nacht. Dus zijn er wel van die nachten dat ik het wel wil. Maar ja, dan begin ik eraan en het lukt mij niet. Ik concentreer mij en zoek naar het diepste eind. Wanneer het zweet van mij begint af te druipen, terwijl ik steevast weet dat het op een fiasco zal uitdraaien, begin ik mij af te vragen of ik het nog wel kan. Kan ik het nog allemaal rechttrekken?

Stel mij nu vooral niet de vraag of ik een functioneel probleem heb. Laat ons zeggen dat ik begin deze week er nog heel even aan gedacht had om misschien mijn schoonmoeder te beffen. Niet dat ze daarmee zou instemmen en gelukkig maar ook. Maar de communicatie verliep een beetje stroef, dat ik toen dacht van dat ze het misschien wel eens nodig heeft. Maar ja, toen moest ik aan dat artikel terugdenken over het nieuwste fenomeen bij vrouwen die hun okselharen laten groeien en die op de koop toe laten inkleuren. Plots zag ik overal okselhaar. Aan mijn muren, op mijn boterhammen, in mijn broek... Ik mocht er gewoon niet aan denken dat mijn schoonmoeders' schaamstreek gekleurd zou zijn. Laat staan dat ik zin heb om mij de vraag te stellen of ze al dan niet haar schaamstreek scheert. Ik kan het haar altijd wel eens vragen. U weet wat ze zeggen : "een 'neen' heb je en een 'ja' kun je krijgen..."

En ik weet het, ik was begonnen over okselhaar en ik eindig plots over een andere "erogene zone". Een woord dat ik heb leren kennen op een datingsite, waar je op je profiel je eigen erogene zones moest gaan beschrijven. Als antwoord gaf ik aan : "bij mij thuis in de zetel, tussen 20u en 22u!" Helaas heb ik nooit een reactie ontvangen en ben ik nog steeds trouw aan mijne madam, die voorlopig wel nog haar okselhaar afscheert en het enkel houdt bij het inkleuren van het haar op haar hoofd.

Maar goed, wie de eerste paragraaf aandachtig heeft gelezen zal het al lang begrepen hebben dat ik het niet over een erectiestoornis heb, maar eerder over een probleem om een tekst te schrijven. En ik kan nu ook niet iedere blog gaan wijden aan de Turkse politieke situatie. Of zoals ik het liever noem : "de politieke impasse". De Turkse president Erdogan liet alvast weten dat hij alle mensen in de wereld vergeeft, die hem op de één of andere manier ooit hebben beledigd. Voor één keer dan maar. Wie hem nu nog beledigt mag zich aan een ernstige vervolging verwachten. We mogen dus allemaal weer met een gerust hart naar Turkije reizen. We houden het koest, nemen een paar kiekjes en we zeggen dan achteraf dat het een zeer leuk land was om te bezoeken en dat Turkije zeker bij de Europese Unie moet worden toegevoegd!

Hierbij wens ik mij dan ook persoonlijk te verontschuldigen tegenover de Turkse president Erdogan, om hem te hebben vergeleken met een klein mannetje uit de jaren '30 van de vorige eeuw, in mijn vorige bericht... Van deze eeuw dan wel te verstaan... Kon ik Turks schrijven dan zou ik het zeker in hun taal schrijven. Dus, nogmaals sorry meneer de president. Meneer de president, chef van een mooie natie! Leve Turkije! Leve de Turkse democratie!

Wie ben ik om deze man te gaan beledigen op een nutteloze, onbenullige en onbekende blog als de mijne? "Sole blogt", wie de f**k denk ik wel dat ik ben? Hé! Ik ben niemand! Een dubbele nul, zoals mijn vader destijds tegen mij zei! Ik heb zo'n wrange nasmaak van mijn vorige blog, dat ik mij diep schaam. Zo diep, dat al mijn erogene schaamstreekachtige haren blauw kleuren van verdriet!

Ik vraag mij toch wel af of president Erdogan schaamhaar heeft. U zult zeggen van : "tuurlijk hij is een Turk,..." Sorry ik bedoel een man. Tuurlijk is hij een ijdele man. Maar heeft hij ook haar op zijn... Kom even dichter bij uw scherm, want ik wens dit op een zachtaardige manier te fluisteren... dus zet uw bril op en kom heel dicht bij...

Heeft deze man haar op zijn kloten?

Als u dit niet kunt lezen, dan kan u nog altijd de tekst vergroten tot wel 400 % op een normale pc, waarna het resultaat zo lijkt :

Heeft deze man haar op zijn kloten?

Wel meneer Erdogan, behalve uw snor, is er nog ergens anders haar op uw lijf?

Erdogan dictator.jpg

Ik moet voor een tijdje op de vlucht slaan, dacht ik op woensdag. Ik nam de wagen, al heb ik geen rijbewijs. Ik verliet de stad voor wat het waard was. Ergens ver ten velde tussen de "patatten en de caroten", waar er mogelijk nog honderden gesneuvelde soldaten van de Eerste Wereldoorlog liggen begraven, die tot nu toe nog niet werden ontdekt, kwam ik aan een kruispunt terecht. Ik had de keuze tussen een oprit dat mij recht naar een boerderij leidde, of ik kon de andere kant op, terug naar huis.

Ik koos voor het onzekere. Ik nam de afslag richting de boerderij. Op het veld waren er geen koeien of andere dieren te bespeuren. De boerderij was een ruïne, doch bewoond door een paar rare vogels, die zich mogelijk voordeden als boeren. Hoe herkent men nog een echte boer? Wij mensen van de stad kunnen het niet meer weten. Zijn het van die lui met een salopette in jeans en een stukje stro tussen de tanden, die van een mens een echte boer maken? Of zijn het de vuile handen, met aarde tot diep onder de nagels?

De boerendochter, een dik vet wijf van om en bij de 120 kilo's lachte naar mij toe. Van op een afstand kon ik alvast zien dat ze daar op de boerderij mogelijk een internetverbinding hadden. Haar okselharen waren in het roze gekleurd. De boer, een man van om en bij de 50 verwelkomde mij met een sadistische lach en beloofde mij meteen onderdak. De zoon, een kereltje van 6 stelde mij de vraag of ik zijn zus kwam dekken. En waar de boerin was, wist ik niet meteen.

Donderdag werd ik verkracht, vernederd en moest ik het land bewerken. Ondertussen weet ik welk vlees er bij de frieten de avond ervoor werd geserveerd. En ik moet zeggen dat ik sindsdien een andere kijk heb op kannibalisme. Moeder zal nooit meer thuis komen...

Ondertussen zit ik terug thuis voor mijn computer, met de vraag wat ik vandaag eens zou gaan vertellen. Alles zit vast hierboven en mijn schaamhaar begint te jeuken. Even gaan kijken of ik boven nog wat haarkleur van mijne madam in de kast kan terugvinden. Wie weet kan een nieuw kleurtje mij inspiratie geven...

- Sole

Lucky Fonz III - Was ik maar een robot

 

03:44 | Permalink | Commentaren (0) | |

De commentaren zijn gesloten.