23-09-16

Te pletter vervelende gevoelens

Het wordt een keer tijd dat ik weer aan mijn bureau zit, met mijn ogen gericht op een wit blad. Nadien neem ik dan een pilletje en probeer ik te hallucineren. Als het beeld zwart wordt, dan bestaat de kans dat ik aan een overdosis ben overleden. Maar geen nood, uw gastheer van deze populaire blog, dat sinds het faillissement van de Optima bank, mee de dieperik is ingegaan, leeft nog!

Gelukkig had ik geen dividenden, kasbonnen, obligaties of andere vormen van A-4 papier bij Optima. Thuis heb ik enkel schijtpapier, waarmee ik mijn achterste kan afkuisen. Van het gezegde : "stront brengt geluk" heb ik evenwel nog niets van gemerkt. Zelfs niet destijds toen we goedkopere wc-papier hadden aangekocht, waarbij drie velletjes papier niet konden beletten dat de vinger er dwars door schoot. Het enige wat ik ermee ontdekt had is de prostaat en die was toen nog in goede staat.

Maar hoe weet een mens uiteindelijk dat alles kits is met zijn prostaat? Is dat pas wanneer men een aangetekende oproepingsbrief van het één of andere medische instituut ontvangt, waarbij ons aangemaand wordt om op onderzoek te gaan ter preventie van prostaatkanker? Of pas wanneer "meneer den doktoor" een latex handschoen aantrekt en zijn vingers met vaseline insmeert en die vervolgens diep in uw achterste duwt?

Niet dat ik al zo'n oproepingsbrief heb ontvangen. Mijne madam heeft wel al eens een oproepingsbrief ontvangen voor een preventieve onderzoek naar baarmoederhalskanker. Of zeg ik dat verkeerd? Want als ik het zo bekijk is het net alsof ik ermee wil zeggen dat het positief is dat je eerder met baarmoederhalskanker op onderzoek gaat, dan zonder. Kwestie om de kosten op brandstof uit te sparen, wanneer men er geen heeft. Mijne madam is sindsdien nog steeds niet geweest. Soms vind ik dat ze er toch wel eens werk mag van maken. Want de laatste tijd wanneer ze uit haar sloffen schiet, ga ik mij meteen onder de lakens verstoppen, uit vrees dat haar baarmoederhals mij zal opeten...

Wie weet blijf ik er dan met mijn hoofd in vast steken en moeten ze vervolgens tot de vaststelling komen dat mijn hoofd een vorm van een tumor is geworden. Maar hoe verwijdert men een hoofd als de mijne? Al die intelligentie en zo, dat maar niet beschadigd mag geraken. Een delicate operatie is op z'n zachts gezegd niet misplaatst! Of geen sinecure, als u mij liever in hogere termen hoort uitspreken. Al dan niet met een diploma onder de arm, waarop zo'n rode stempel staat gedrukt naast twee prominente handtekeningen. Eén van de rector en de andere van Jeanine, zijn maitresse, die destijds nog verantwoordelijk was voor alles wat sanitair was op de unief.

Ondanks alle vormen van crisissen die er in ons land te beleven valt en de nieuwe dreiging door IS geuit, waarmee ze nieuwe aanslagen in Brussel hebben aangekondigd, lijk ik al bij al nog goed te kunnen slapen in de nacht. Ik heb eigenlijk geen zorgen meer. Want wat betekenen al die begrippen nog zoals "spaargeld" en "werkzekerheid"? Waar is die tijd nog dat ik voor het eerst kennis maakte met de term "kasbon", toen mijn grootouders met fierheid aankondigde dat ze voor mijn zus en ik hun geld in een kasbon hadden geïnvesteerd. Toen nog in de jaren '80 met een zeer hoge rente!

Wat valt er nog te rapen met een bank, als u geen hoge piet binnen de sector kent, die weet heeft van alle achterpoortjes binnen de sector? Iemand die weet hoe hij kan "hocus pocussen" met het geld van de mensen.

De Europese bank en onze regering morren er niet om dat de mensen geen cent meer opzij kunnen leggen. Ze buigen zich liever over het al dan niet invoeren van een negatieve spaarrente, opdat men zo de mensen zou kunnen aansturen om tot hun laatste roste spaarcent uit te gaan geven. Als men het effectief bekijkt vanuit een zekere standpunt, wetende dat men alsmaar langer gaan moeten werken, zal het inderdaad geen kwaad kunnen dat we geen spaargeld meer heeft. Want waarom nog sparen als men toch op een dag op het werk zal komen te overlijden van de ouderdom?

Is er nog hoop? Zal er ooit een generatie opstaan en zeggen van : "nu is het aan ons"? U kunt het zich natuurlijk ook anders gaan beginnen afvragen van : "Wanneer stap je in de politiek, Sole?" Wel, ik denk niet dat ik lang mijn mond zal kunnen houden. De vrees bestaat dat ik snel uit een partij zal worden gezet. Nog sneller dan die twee pipos van de N-VA, die als men logisch nadenkt, mogelijk de weg naar het Vlaams Belang zullen vinden na de één of andere toekomstige verkiezing. De communautaire geschillen, de volgende staatshervorming, het confederalisme... het komt er allemaal aan! En wie zal er uiteindelijk beter van worden?

Ik heb er mijn buik vol van. Snel de lotto winnen, mijn koffers inpakken en deserteren naar een ander land. De Gérard Depardieu-methode! Ik zal dan naar advies vragen bij een oude bankbediende, genre Piquer, die mij dan de weg zal wijzen naar een fiscaal paradijselijk landje, waar je al snel 28.000 Euro voor een vlucht mag neertellen en waar je voor de rest van je leven geen zorgen meer hoeft te maken. Men stopt dan een miljoen in een zwarte toverhoed en "hocus pocus", plots heb je twee villa's. Je papt dan aan met een zekere Angelina Jolie, wanneer alle kinderen op weekend zijn bij de papa, waarna je dan een cheque uitschrijft voor de één of andere VN-actie, waarmee madam weer een kindje kan adopteren.

Gewoon er op toezien dat je haar nooit bij betrekt, wanneer je een notariële akte laat opstellen, want de kans bestaat dat uw woning na een goocheltruc op de naam van Jolie staat en jij alweer geen roste cent meer over hebt. Tegen dan zit Piquer in de bak en kan niemand meer je helpen.

Ingewikkeld allemaal? Doe zoals ik, staar even voor een wit blad en hoop dat het plots niet donker wordt!

- Sole

Primal Fear - Angels of Mercy

 

22:07 | Permalink | Commentaren (0) | |

De commentaren zijn gesloten.