10-05-17

Uitgedoofde verlichtende geest

Ongelooflijk. Ik wou net een foto trekken en ik krijg de melding dat ik de batterij moet opladen. Wanneer ik twee stomme bladen aan elkaar wens te nieten, dan is de lader toevallig keer op keer leeg. Als ik naar het toilet moet, 't is bezet! En wat ik nog het meeste haat, is dat wanneer ik van plan ben om iets te doen, dat er wel altijd iemand is die net datzelfde idee heeft!

Maar ik wil niet zeuren en vooral vandaag wens ik niet grof te doen, met de één of andere woordspeling. Ik lijk daarmee meer mensen op de vlucht te doen slaan. Tenzij ik in mijn vorige tekst met meer dan één iets iemand beledigd heb. Ik weet het niet, maar ik ontving deze morgen een bericht waarin mij gevraagd werd om deze blog niet meer te delen. Dat heeft mij de ganse dag bezig gehouden. Het gevoel verlaten te worden. Hatelijk...

Ik wed mocht ik in de oude tijd kapitein zijn geweest van een driemaster, dat ik met een meute te maken zou hebben, die zijn kapitein over boord zou gooien. Of zoals ze met Napoleon hebben gedaan : op een eiland worden afgezet. Maar goed, om kapitein of een staatshoofd te zijn moet men op intellectueel vlak van hoog niveau zijn. En ik geef het meteen toe dat ik alles behalve een hoge intellect heb. Ik verkoop als het ware cafépraatjes. Nog lichter dan de "Late night show" van Gert Verhulst op zijn boot.

Ik ben net als een roddeltante, die drie dagen, soms drie maanden achter komt met informatie, die hij ergens heeft vernomen, om dan twee blogs later te moeten melden dat ik mezelf op een grove fout heb betrapt en er dan moet bij gaan vermelden : "en bij deze, hier dan de correctie...".

Er zijn soms van die dagen dat ik mezelf zou kunnen afbreken. Maar weet dat ik ook altijd als eerste durf toe te geven wanneer ik ongelijk heb. Zelf ben ik bereid om zich als eerste te gaan verontschuldigen. En men mag al dan niet boos op mij zijn, maar achteraf hoop ik op z'n minst op een volwassen gesprek. Ja, u mag mij zelf de huid vol schelden en maanden aan een stuk boos op mij zijn. Maar één ding pik ik niet en dat is wanneer ik er geen woord kan tussen krijgen, omdat men persé zijn gelijk wenst te halen!

Maar goed, zand erover. Zet mij tegen de muur en richt een vuurpeloton op mij af. Knal mij gerust neer op "drie", zo dat het snel voorbij is. U hoeft zelfs mijn ogen niet af te dekken met een blinddoek!

Iedereen kent wel op de één of andere manier het uur van zijn geboorte. Bij een executie wens ik graag het uur van mijn dood te kennen. Of ja, ik bedoel dat ik op de achtergrond een klok wens te zien. En neen, op zo'n ogenblik denk ik niet dat ik plots dom van om de hoek zal komen met een opmerking zoals : "kan het zijn dat die klok twee minuten achter komt?" In de hoop iedereen in de war te krijgen, waarbij de overste zijn ondergeschikten de volle laag geeft, omdat de klok niet correct werd afgesteld. Waarna helaas de executie vertraging zal oplopen.

En ik moet nu echt wel stoppen met te gaan fantaseren, want anders ga ik u nog de vraag stellen : "wat als niemand tot drie kan tellen"? Dan wordt de ernst van deze tekst weggenomen en krijg ik morgen weer de ludieke vraag om deze blog niet meer te delen. Met alle respect voor ieders keuze uiteraard. 

Het einde heeft men in de meeste gevallen toch, vaak niet in de hand. Zo wou ik na mijn shift nog snel een snoep in mijn mond draaien, terwijl ik ook nog aan de praat was met enkele collega's. Door waarschijnlijk naar adem te snakken, schoot die snoep dwars door mijn keel en bleef daar eventjes hangen. Helaas, ik ben er nog. Ik zeg helaas, want ik vermoed niet dat er iemand zal zeggen van : "gelukkig zonder erg..."

Maar het kan mij allemaal niet schelen en ik verwacht geen medeleven. Vrijdag naar de tandarts om er een wijsheidstand te laten verwijderen, tenminste als de antibiotica de abces heeft doen verdwijnen. Wie bedacht de naam "wijsheidstand" voor die molaren achteraan onze mond? Of heeft dit te maken met het feit dat er veronderstelt wordt, dat men als mens wijzer zou moeten zijn rond die leeftijd wanneer dergelijke tanden in de mond verschijnen? Ik zal deze vraag eens aan mijn tandarts stellen. Zien of ik hiermee 10 Euro kan uitsparen.

Eindelijk kan ik een foto maken...

DSCI1971b.jpg

Ik voel mij net als die ouderwetse gloeilamp : uitgedoofd. Maar wat mocht het mij lukken om er een nieuwe draad op te steken? Zal ik weer licht kunnen maken of zal de zekeringkast springen, waarbij de ganse regio zonder stroom zal vallen? Foert, naar het containerpark ermee! Recycleren ze daar ook veertigers, met een uitgedoofde geest? Of hoort zo iemand bij het grofvuil, met als gevolg dat ik eerst diep in de beugel moet gaan tasten, om mezelf in de persmachine te kunnen gooien! Want de "rode groep" is bij ons betalend. Hoewel men er vaak de raad krijgt : "mocht het in de vuilzak passen, dan kost het je niets..." Al goed en wel, maar wie gaat dan de zak buiten zetten?

Zichzelf heruitvinden blijkt moeilijker te zijn dan wat ik eerst had gedacht. Ik ben helaas iemand die moeilijk afscheid kan nemen. Soms wordt men er toe gedwongen om afscheid te nemen, zelfs al kan je jezelf niet verdedigen of opkomen voor je mening. Er was eens een Frans liedje waarin werd gezegd : "C'est le dernier qui a parlé, qui a raison". Hoe zei mijn grootmoeder dat ook al weer? "Wie zijn laatste woord haalt, wordt niet zot?"

't Is soms zo moeilijk om bepaalde uitspraken van haar te kunnen herinneren. Onlangs moest ik eens aan een banale zaak terugdenken. Mijn grootouders waren zuinige mensen. Eén voorbeeld : ik herinner mij dat mijn grootouders een stofzuiger hadden. Een vierkante geel- of beigeachtige bak, dat zelden werd gebruikt. Ze gebruikten liever een veegborstel. Zo hadden ze ook een handborstel met een vuilblik. Al gebruikten ze liever een stuk karton, dan het vuil te moeten gaan opscheppen met die vuilblik. Maar wat ik eigenlijk wou zeggen is, dat ik mij onlangs afvroeg waar ze die stofzuiger opgeborgen hielden wanneer ze die niet gebruikten.

Ik kan mij gans het appartement herinneren, inboedel inbegrepen. Maar ik herinner mij niet meer waar die stofzuiger opgeborgen stond. Ik droomde onlangs van mijn grootmoeder. Zij was amper nog een schaduw van zichzelf. Ze zag er echt verward uit en had zich door een winkelier laten beetnemen, die haar een vals briefje van 5 euro had gegeven in de vorm van een A-4 blad. Ik had medelijden met haar, maar ik kon niets doen. Ik werd wakker en dat was het. En waar is mijn grootvader? Speelt dat werkelijk zoveel parten, wanneer de ene partner begraven werd en bij gevolg door de wormen werd opgepeuzeld, terwijl die andere persoon werd gecremeerd? Zijn er twee dimensies na de dood? Of is het elk voor zich eens je aan de andere zijde bent aangekomen? Dan zijn bijgevolg de woorden : "ik kom eraan" een hoop loze beloftes.

Ik ga stoppen vandaag met het drinken van mijn eigen gemaakte ijsthee. Misschien moet ik uiteindelijk toch iemand gelijk geven dat er meer afval zit in die theebuiltjes, dan wat ik wil toegeven. In elk geval het heeft mijn geest nog niet "verlicht". 

- Sole 

In This Moment - the fighter

 

 

02:01 | Permalink | Commentaren (0) | |

De commentaren zijn gesloten.