26-05-17

Voor de tijd dat we er nog zijn

-Recent verschenen :

"Aan al de losers die hier aan bod komen..." + "De zoetzure nasmaak"

Vandaag ben je er nog en voor je het weet zit je tijd erop. Zo redeneerde ik gisterenavond laat, na een mooie warme lentedag, waarop we de lentefeest van onze oudsten thuis hebben gevierd met familie. Na het feest heb ik doorgedaan met het opruimen en het opbergen van alle tafels en andere gereedschappen, die weer op hun plaats mochten gezet worden. Tot ik plots begon te denken van waar onze poes kon zijn.

Hij was nergens te bespeuren, noch in de tuin, noch in de kelder, noch boven. Met een zaklampje dacht ik hem gauw te vinden bij het ontdekken van een paar blinkende katogen in het donker. Tot ik hem uiteindelijk verstopt onder de kruiwagen in onze tuin had gevonden. 't Was ons al opgevallen dat hij nog niets had gegeten of gedronken, de ganse dag door. Dat het er druk was door het feest, is in principe geen reden. Hij is wel wat gewoon onze poezewoeze. Toen ik hem naar binnen bracht plaste hij hevig. 't Was een ware beek, terwijl hij heel vreemd weende. Ik legde hem op de grond en hij ging plat op zijn zijde gaan liggen. Toen dacht ik van : "'t is zover, onze poes gaat overlijden".

Ik heb als het ware meer dan een uur bij hem gelegen, wachtend op het ultiem moment. Maar goed, de wake begon een beetje tegen te steken en ik liet hem in zijn eentje verder slapen, vrezend voor de komende ochtend. Vandaag had ik het huis voor mij alleen. Maar alvorens mijne madam en de kinderen het huis verlieten, stelde ik de kinderen voor om nog een afscheidszoen van de poes te gaan nemen. Waarop onze dochter met bijna een engelachtig stemmetje en op een droevige wijze zei : "maar ik wil niet dat poes weggaat..." Waarna ze wees naar haar pluchen poes, die op mijn nachtkast stond. Dat is er ene die ze een tijdje geleden links liet liggen voor een andere peluchen knuffel, waarbij ik toen zei van : "Aangezien jij niet meer naar poesje wenst te kijken, gaat papa er voor zorgen." En sindsdien staat die pluchen poes op mijn nachtkast.

Maar goed nieuws, de poes komt er weer door. Hij heeft misschien een vorm van uitdrogingsverschijnsel gehad gisteren. Ik zou het niet weten. Vandaag heeft hij veel water gedronken en ook al wat gegeten. Ik heb vanmorgen een irritante vlieg half kunnen doodslaan, waarna die recht tussen de tanden van de poes is geëindigd. Noem het proteïnen om er weer door te komen. Zal ik ook eens proberen, wanneer ik op mijn sterfbed lig. En dan is het nog te hopen dat ik in de lente of de zomer sterf en niet op een donkere kille winteravond.

Ondertussen tracht ik beetje bij beetje te genieten van elke verlofdag die ik maar kan krijgen. Naar het schijnt wensen dertigers en veertigers het liefst wat meer vrije tijd te hebben in de plaats van meer geld te verdienen. Of hoe men mijn gedachten kan lezen. Tel mij er alvast ook maar bij!

't Is mooi weer, de poes likt weer aan zijn kont...

Puss licks own ass.jpg

...en ik heb lekkere lookbroodjes gemaakt met het overschot aan stokbroden die we nog van gisteren hebben.

Lookbroodjes 1.jpg

Op het eerste zicht leken mijn ogen weer groter dan mijn buik, zoals ze soms zeggen. Maar ik heb ze uiteindelijk allemaal opgegeten. De plantjes in de moestuin water gegeven, het kot voor mij alleen, de zon boven mijn hoofd... Ja, ik wens meer vrije tijd! Dromen mag, nietwaar?

Wat zou ik nu nog kunnen eten? Een stukje taart van gisteren misschien? Wie gaat mij tegenhouden? De Weight Watchers? Of een bekeerde joviale jongeman, die zich plots gedraagt als een Jawa uit Star Wars, gekleed in een Djellaba alvorens zich te gaan opblazen in een concertgebouw, in de naam van het Kalifaat? "Allah Ackb..." Bek dicht, jonge man!

Djellaba terrorist.jpg

Neen dus, mijn gezin die plots uit het niets zijn thuisgekomen en de rust komen verstoren! De kinderen gaan met water in de tuin spelen. Ja, joepie! Daar gaat mijn goesting naar taart... Zucht!

- Sole

Highly Suspect - My name is human

 

 

17:54 | Permalink | Commentaren (0) | |

De commentaren zijn gesloten.