14-07-17

Verschiet niet als ik boe zeg...

Vijf, vier, drie, twee, één... Congé! Het bedrijf sluit voor een week en daar stond ik dan aan de gesloten poort naar mijn baas toe te roepen : "Laat mij werken! Ik doe alles wat u wilt baas, maar laat me alstublieft niet naar huis gaan!" Er was geen zeggen aan, want met onze baas valt er niet te discussiëren. Ik was verplicht om met verlof te gaan. Ik neem enkel de week van het collectief verlof. Je hebt dan van die irritante collega's die dan met volle goesting "goed verlof" naar je toeroepen, alsof je voor 3 maanden op wereldreis vertrekt!

Mijn weekje verlof is alvast helemaal ingepland door mijne madam. Maandag doen we dit, dinsdag dat en weet je wat we woensdag doen en vergeet alvast niet de donderdag en de vrijdag... Dat mijn onderrug pijn doet en ik eventjes van plan was om platte rust te nemen, daar lijkt niemand geen rekening mee te houden. Laat staan dat ik de tijd heb om in therapie te gaan of om mij in te zetten voor het goede doel, waarbij ik dan mensen op straat lastig val om geld van hen afhandig te maken. Zoals voor de W.W.F. bijvoorbeeld en waarna ze hun vergunning verliezen, zoals dit nu in Oostende zal gebeuren.

Wanneer breekt die dag aan dat ik dag en nacht zal slapen? Soms heb ik het gevoel dat die tijd heel binnenkort zal aanbreken. Althans ik meende deze week een steek te hebben gevoeld aan mijn hart, waarna ik er heel even bij stil stond, terwijl ik voorzichtig diep lucht inademde. Veertien dagen geleden werd er toevallig een nieuwe lichting "E.H.B.O.-ers" bekendgemaakt op het werk, maar ik denk niet dat ik door één van hen wens gered te worden. Hopelijk kan ik met mijn laatste adem hen nog in de oren fluisteren van : "Laat het maar zijn..."

Thuis staan de kinderen al te popelen om zich met hun papa bezig te kunnen houden. Net alsof ik vijf maanden in het buitenland tewerkgesteld was. De jongste wenst dat ik pannenkoeken maak in mijn verlof, de oudsten wenst spelletjes te spelen. Ik weet alvast één leuk spelletje dat ik met onze oudsten kan spelen. Namelijk op vampierenjacht gaan. Hij zal de vampier spelen en ik zal Van Helsing zijn. En er zal iemand sterven, dat kan ik u garanderen!

Vampierenjacht.jpg

Ja, vampieren bestaan! Alleen weet ik niet wie er door een vampier werd gebeten. Wie weet is het misschien van de "facteur", terwijl ik mijn botten aan het afdraaien was op het werk. Ik word al lang niet meer vastgepakt door mijne madam. 't Is al zo ver gekomen dat er al geen excuses meer worden uitgevonden, genre van : "je komt altijd laat slapen...".

Soms vraag ik mij af wie er het meest gelukkig is? De hetero- of de holebi-gemeenschap? Toen ze daar een tijdje geleden met ettelijk honderdduizenden in Madrid aan het feesten waren tijdens de "WorldPride Parade", heb ik er toch mijn bedenkingen bij. Niet dat ik iets ambieer of zo. Ik kan mij dat niet inbeelden mannelijke schaamhaar tussen mijn tanden... Wattefuk?! Maar er was één slagzin die wel heeft blijven nazinderen toen iemand vrolijk voor de camera zei : "De mensen moeten durven uit de kast komen..." En nu bekend is dat het homohuwelijk wettelijk is toegestaan in Duitsland en Malta, kan voor hen de pret niet meer stuk.

Uit de kast komen? 'k Zal mij eens in onze kleerkast verstoppen en zien of er iemand mij plots zal beginnen zoeken? Of moet ik het anders interpreteren? Misschien wanneer ik in die donkere kast zit, begint de zoektocht naar mijn ware aard? U zult mij natuurlijk weer verkeerd begrijpen. U staat daar waarschijnlijk al luidkeels te roepen van : "Komaan Sole, zeg dat je gay bent!" Neen, dat bedoel ik niet. Kan men voor een andere reden de term "uit de kast komen" gebruiken? Waarna ik iedereen aan tafel laat zitten om iets heel belangrijks aan te kondigen. Na de aankondiging pak ik dan waarschijnlijk mijn koffers in en vertrek ik naar een exotisch land... Alleen, is nog zeer de vraag.

Op het werk hebben we een collega die bij de kuisploeg werkt, waarop een andere collega mij deed opmerken dat hij vond dat die kuiser een beetje op Freddy Mercury leek met zijn kuiskarretje. Wat hem aan de video "I want to break free" deed denken. Waarna bij mij meteen een andere liedje van Queen in het achterhoofd te binnen schoot. Namelijk "Somebody to love". En geloof het of niet, maar al twee ochtenden op weg naar het werk, schoot dat liedje weer te binnen, om het vervolgens de ganse werkdag mee te zingen. De machine aan mijn werkpost mocht nog wel honderden keren stilvallen, het leek mij niet te kunnen schelen. Iedereen stond er versteld van hoe rustig ik met de miserie omging.

Freddy Mercury... de betreurde frontzanger van Queen, die zo goed als tot op zijn sterfbed de wereld in het ongewisse liet over zijn ziekte. Pas dan werd bekendgemaakt dat hij aan A.I.D.S. leed. De man met de paardentanden. Een volbloed die geweten heeft wat liefde was, toen hij zich zonder schaamte of vrees liet dekken in de duistere gay clubs. Homo of niet, de man had een groot talent en de muziek van Queen wordt door niemand afgewezen.

Voor de rest heeft het er helemaal niets mee te maken met wat er in mijn achterhoofd steekt. 't Was stil rond mij, ik weet het. Maar kom nu niet af alsof u mij gemist heeft! Boe! Ik ben terug!

- Sole

Queen - Somebody to love

 

 

23:13 | Permalink | Commentaren (0) | |

De commentaren zijn gesloten.