16-07-17

De riskante keuzes

Zo! Ik heb al één goede daad verricht dit weekend. Ik heb de wens van een kind van vijf jaar uitgevoerd. Ik heb namelijk pannenkoeken gebakken voor onze dochter. Nu maar hopen dat ze niet aan darmkanker overlijdt. Alle dagen dat snoepen, ik begin er mij vragen bij te stellen.

Pannenkoeken.jpg

U heeft haar gisterenmorgen moeten zien wandelen naar de vuilnisemmer in haar pyjama met haar leeg emmertje waarin suikerspin zat en met haar lange krullen naar achter opgehouden door een haarband. 't Was precies John Travolta met zijn verfpot, die hij in een andere winkel ging halen voor zijn baas, zoals in het begin van de film "Saturday Night Fever". Toeval of niet, vandaag kwam ik al zappend op de televisie de videoclip tegen van de Bee Gees, met hun hit "Stayin' alive".

De pannenkoeken hebben ons gesmaakt. Ik heb er een paar met appels en een paar met bananen gemaakt. De rest - voor de zeurpruimen onder ons - waren het klassieke pannenkoeken. Een week of twee geleden zijn we samen geweest gaan zwemmen. In het zwembad hingen tegenaan het dak grote opblaasbare figuren om er mee in het water rond te zwemmen. Eén van die items blijkt nu aangeboden te worden, voor wie er het meeste voor biedt.

Unicorn.jpg

Waarna ik meteen mijne madam vroeg of er ook op die vrouw kon worden geboden. Ik kreeg uiteraard bijna een veeg vanuit de pan met mijn opmerking. Maar weet dat niets onmogelijk is, heden ten daags. Ik ga eens contact moeten opnemen met overgebleven I.S.-strijders in Mosoel. Tenminste als ze tegen dat ik deze blog heb gepubliceerd, nog niet van een berg naar beneden werden gegooid, door Irakese soldaten. Plots zijn er organisaties die een onderzoek eisen naar de mogelijke wandaden van sommige soldaten, die zich zouden hebben afgespeeld tijdens het bevrijden van Mosoel. Bevrijders die barbaren zijn geworden.

Zo ken ik er nog één. Namelijk de Turkse president Erdogan, die zijn bevolking plechtig zwoor hoe hij de koppen zal afrukken van zijn tegenstanders. Hopelijk wanneer de doodstraf wordt ingevoerd, blijft hij onschendbaar als president voor de mogelijke wandaden die hij hiermee zal plegen. Of 't zal op een dag zijn eigen kop zijn die er zal worden afgerukt. Maar ik tracht mij niet meer te moeien met buitenlandse aangelegenheden. En ik zal nu ook maar niet gaan beweren dat Turkije "een verre van mijn bed" - show is. Want voor je het weet wordt men ontvoert door geheime diensten en staat men terecht onder een valse voorwendsel in één van die landen, waarna ik de doodstraf zou kunnen krijgen. Ja, leve de Turkse democratie!

Zo ken ik nog een democratie, waar je eerst levend voor een rechtbank verschijnt en dan op mysterieuze wijze in een coma verzeild geraakt. Het enige voordeel is dat je dan misschien wel weer naar huis keert, om er ginder dan te gaan sterven. Waar blijft die bom uit Noord-Korea, vraag ik mij steeds af?

Gisterennacht had ik een tamelijke mooie droom, al leek alles weer vierkant te draaien in wat ik beleefde. Zo zat ik met een groep jongeren op een trein ergens in het buitenland, op weg naar huis. Maar op een bepaalde ogenblik moest onze trein terugkeren naar het station van waaruit we waren vertrokken, omdat iets verderop twee sporen waren versperd na een dubbele treinongeval. Eén locomotief lag er op zijn zij en de andere trein was ontspoord. Wij leken precies bergopwaarts te gaan tijdens onze terugkeer en we waren allemaal bang dat we in botsing zouden komen met een trein die van de tegenovergestelde richting zou komen en die mogelijk nog niet op de hoogte zou zijn van de problemen verderop.

Maar blijkbaar op de één of andere manier zijn we veilig terug thuis geraakt. Blijkbaar was ons huis het eindstation en kon je langs achter naar binnenkomen. Ik werd blijkbaar door een meisje op haar schouders gedragen. We leken veel plezier te hebben met een ganse bende. Daar ik toch al thuis was, nam ik afscheid van de ganse bende, die ik langs de voorkant van onze woning naar buiten liet uitstappen. Van het meisje die mij er nog net daarvoor op haar schouders had gedragen, had ik gehoopt een afscheidszoen op mijn wang te krijgen. Maar daar kwam niets van in huis. Madam liep gewoon door zonder om te kijken. En toen werd ik wakker.

Zo'n einde trekt toch op niets, of wel soms? Wie zou er zo'n slechte film durven maken, met een krap budget, dat mogelijk bijeengetrommeld werd door de één of andere crowdfunding? Robbe de Hert? Sorry, ik kon het niet laten... Mijn keuze was wederom riskant. Maar ik verontschuldig mij oprecht.

Ik heb er dan maar zelf een einde aan geknoopt, terwijl ik toch niet meer in slaap kon vallen. Ik fantaseerde dat dit meisje stiekem haar identiteitskaart in mijn broekzak had gestopt, zonder dat ik er iets van had opgemerkt. Vervolgens toen ik haar identiteitskaart ontdekte, ging ik haar opzoeken op haar privé-adres. Toen de deur werd geopend, trof ik haar aan in een lichte satijnen pyjama terwijl ze mij met een mooie glimlach verwelkomde.

Meer heb ik niet gefantaseerd, want ik wist niet of ze meerderjarig was. "Onnozelaar!", hoor ik jullie al roepen. Maar u vergeet dat het idee van de identiteitskaart pas later werd ingevoerd, terwijl ik reeds uit mijn droom was ontwaakt. Bij deze was het moeilijk in te schatten of ik alle info van op die kaart wel correct had gelezen, al had ik haar woning wel met gemak gevonden.

Ik blijf mij echter nog altijd de vraag stellen, mocht ik ooit heel ver doorgaan in mijn dromen (echte dromen wel te begrijpen), of dit op een dag niet zou kunnen leiden tot dat ik plots in die droom zal blijven hangen, waardoor mijn geest het in het echte leven zou begeven. Waarna ik door een wetsdokter dood zal worden verklaard. Het leven in een andere dimensie waar alles vierkant draait. Dit is pas een riskante keuze...

- Sole 

Skold - Better the Devil

Boycot 2017.jpg

Gecertificeerde kwaliteitslabel 2017

Klik hier voor...
"De kolom rechts voor de smartphonegebruiker"
  

 

20:02 | Permalink | Commentaren (0) | |

Post een commentaar