31-07-17

Zwevende parlé

't Is al dagen dat ik op zoek ben naar inspiratie voor het schrijven van een blog. Mijn hoofd barst en de muziek die ik via mijn headphones beluister helpen de druk niet te minderen. Maar het is genietbare muziek. Muziek van de Rolling Stones, waarbij ik mij recent heb afgevraagd wat er nog zal overschieten eens iemand van de Rolling Stones het hoofd neerlegt. AC/DC bestaat zo goed als niet meer. David Bowie, Prince en weet ik veel wie nog zijn er niet meer. Ze gaan dood en de muziek die overblijft is enkel nog genietbaar als je een tiener bent die nog zijn seksualiteit moet ontdekken.

Ja, ik had ook een andere idee om deze blog te beginnen. Maar ik ben een beetje lichtjes aangeschoten. Soms vraag ik mij af welke idioot zich op een zondagavond gaat inspirireren... miljaar, 't is zwaar... Inspireren... Soms, heel af en toe zo... Houd je muil Samson! Jij praat alleen maar wanneer iemand zijn hand in je poep steekt!

Momentje, dat liedje is gedaan en 't is 't enige dat mij inspiri... Fuck... Terugspeleen/// Ik ben naar de zal ùmedunkt; Ebe,n pauae... Pauze...  Time out... 'k Heb nochtans mijn btril op!!!!!

1 - 2 - 3 - Ik heb mij vanaw... Dit komt niet goed...

5 - 4 - 3 - 2, wat koùmt er achter 1...??? Ik kan mij niet inhouden van het lachen. Even inademen en een boer laten. Zo, dat lucht op! Can't you hear me knocking?

Oké, hier gaan we dan.... Zullen we nu beginnen, kontjes en meisjes? Sexy kontjes... Woe... 't Is allemaal draaierig, zoals op een attractie alvorens in stukken los te komen, zoals in Ogio, zoals iemand onlangs zei. Ogio! OHIO natuurlijk. In Ohio gebeurde er een dodelijke ongeval met een kermisattractie van het type Afterburner, van de fabrikant ... even opzoeken...

media_xll_9898664.png

Niet weglopen a.u.b., de schrijver van deze blog is aan het zweven... Op zijn stoel. De enige afterburner zal diarree zijn, vrees ik...

Nu speelt het liedje "Brown Sugar" af... En dan helaas moet ik aan mijn Brown Sugar denken, die mij niet meer schrijft en mij totaal in de steek heeft gelaten.... Maar goed, het leven gaat door. Brown Sugar, how come you dance so good now? Sexy kontje, maar helaas de hersenen zaten daar niet...

De fabrikant is een Nederlands bedrijf... Komaan Sole, je kan het jongen... Ik dacht nochtans dat ik het in mijn favorieten had opgeslagen. Moet zijn dat ik gisteren in een euforie heb geleefd, toen ik voor het eerst sinds mei een mail ontving dat ik met de lotto iets gewonnen had. En hou u vast, want het is echt geen grap! Ik heb vijf Euro gewonnen! Yes, daarmee ben ik weer gered en kan ik weer rooskleurig naar de toekomst kijken.

Allé, de fabrikant, u raad het nooit... KMG Nederland. Juist. Wat mij het meest stoorde aan het artikel is dat de journalist die de tekst schreef niet wist of er een dergelijke attractie van deze fabrikant op de Belgische markt rondtoert. Miljaar, zeg nu zelf : heb ik een smoel om journalist te zijn? Ja, meneer of mevrouw de journalist(e), op de Belgische markt toert er degelijk wel een Afterburner van KMG rond...

Hier : wat dacht u van deze : de G Force ...

G force.jpg

Bron : kermisvermaak.be

Een attractie waar ik al vaak heb opgezeten. De fabrikant liet jaren geleden al weten kennis te hebben van metaalmoeheid en raadde wereldwijd alle eigenaars aan, die zo'n attractie in hun bezit hebben om vaker te controleren en waar nodig verstevigingen aan te brengen. Ik heb al vaak gedroomd over attracties die uit elkaar vallen. Je wenst het alleen niet echt mee te maken. Binnenkort ga ik met mijn nichtje naar Walibi, de walghalzen gaan uithangen. We zien wel wat er zal gebeuren.

Ik heb er mij al lang bij neergelegd. Als mijn uur is aangebroken, dan is het maar zo. Ben het beu om bang te zijn. Ik zal er toch niet aan ontsnappen. U ook niet trouwens. We gaan er allemaal aan op een dag. Al dan niet vroeger dan verwacht, want mogelijk is de wereld binnenkort om zeep. Noord-Korea is echt goed bezig en de Amerikanen onder leiding van die mislukte leider genaamd Donald Trump, die in eigen land de Obamacare maar niet afgeschaft ziet te krijgen en denkt dat met het versturen van Tweets, de problemen zullen worden opgelost, lijken ons geen garantie te kunnen bieden op een veilige toekomst. Lange zin, ik weet het. Hopelijk kunnen jullie nog volgen.

Voor de rest heb ik geen muze meer die mij nog kan inspireren. De muze is op zoek naar een gelijkgestemde karakter en denkt daarmee beter af te zijn. In tegendeel, 't zal nog meer botsen... Net als de Amerikanen die twijfelen tussen Obamacare en Trumpcare, gaan zij twijfelen over de CM of om bij de Bond Moyson te gaan. Oké, ik lul wat.

Maar zoals ik reeds zei, ik liet mij inspireren door iets. Ben al een tijdje bezig met het bereiden van cocktails en vanavond heb ik mij laten inspireren door een boek dat uitsluitend shotdrinks leert aanmaken. Ik ben meteen aan de slag gegaan, iets over middernacht. Eens mijne madam in haar bed is gekropen en de kinderen al lang liggen te maffen... Maar ik heb niet de handleiding van het boek gevolgd. Althans niet de recepturen. Het enige wat ik gevolgd heb was het onderdeel densiteit van de dranken. Hoe lager de percentage in alcohol, des te zwaarder dat ze zijn en dus liggen die het laagst in de drank. Bij shots is het de kunst om die in lagen op te bouwen en dan is het een kwestie van die achterover te kieperen.

Verder heeft men een vaste hand nodig om de perfecte lagen te kunnen bekomen. Wat helaas bij de eerste keer niet gelukt is. Het beste wat je kan doen is je eigen shooters uitvinden. Wat ik dus gedaan heb.

Shooters.jpg 

Lekker, maar nooit meer. Liever gewone cocktails. De laatste tijd kan ik mijn dromen niet meer herinneren, waarschijnlijk omdat ik nog steeds aan een droom van enkele dagen geleden blijf terugdenken. Ik was op bezoek in het ziekenhuis. Mogelijk ging ik er mijn grootmoeder gaan bezoeken al is zij reeds 10 jaar overleden, komende 25 augustus. Hoe dan ook, toen ik wou vertrekken, leek het onmogelijk om het ziekenhuisgebouw te verlaten, omdat er overal zombies aanwezig waren.

Je zag ze evenwel niet, maar wanneer je in het donker een verdieping afdaalde, hoorde je ze brommen van achter de klapdeuren. Ze stonden er te wachten tot er iemand naar beneden kwam. Toen ik terug naar boven keerde, ontmoette ik er een meisje die in al haar staten was. Ik beloofde haar te redden en ging op zoek naar een uitweg. We konden eventueel over het balkon twee verdiepingen naar beneden springen, op een steile natte dak. Maar het risico was zo groot, dat we ofwel door het dak zouden zakken of dat we van het dak zouden afglijden omdat het aan het regenen was. Het meisje was zo bang, dat ik beloofd had om bij haar te blijven. Maar toen kwam ik wakker... En sindsdien vraag ik mij af of zij het ook heeft gehaald...

Ik ga er alvast geen meer op drinken. Ik ga er mij bij neerleggen dat het meisje in kwestie werd opgegeten door de zombies en daarmee eindigt mijn turbulente blog voor vannacht. Punt aan de lijn...

- Sole 

 

Arch Enemy - The world is yours

 

 

02:59 | Permalink | Commentaren (0) | |

16-07-17

De riskante keuzes

Zo! Ik heb al één goede daad verricht dit weekend. Ik heb de wens van een kind van vijf jaar uitgevoerd. Ik heb namelijk pannenkoeken gebakken voor onze dochter. Nu maar hopen dat ze niet aan darmkanker overlijdt. Alle dagen dat snoepen, ik begin er mij vragen bij te stellen.

Pannenkoeken.jpg

U heeft haar gisterenmorgen moeten zien wandelen naar de vuilnisemmer in haar pyjama met haar leeg emmertje waarin suikerspin zat en met haar lange krullen naar achter opgehouden door een haarband. 't Was precies John Travolta met zijn verfpot, die hij in een andere winkel ging halen voor zijn baas, zoals in het begin van de film "Saturday Night Fever". Toeval of niet, vandaag kwam ik al zappend op de televisie de videoclip tegen van de Bee Gees, met hun hit "Stayin' alive".

De pannenkoeken hebben ons gesmaakt. Ik heb er een paar met appels en een paar met bananen gemaakt. De rest - voor de zeurpruimen onder ons - waren het klassieke pannenkoeken. Een week of twee geleden zijn we samen geweest gaan zwemmen. In het zwembad hingen tegenaan het dak grote opblaasbare figuren om er mee in het water rond te zwemmen. Eén van die items blijkt nu aangeboden te worden, voor wie er het meeste voor biedt.

Unicorn.jpg

Waarna ik meteen mijne madam vroeg of er ook op die vrouw kon worden geboden. Ik kreeg uiteraard bijna een veeg vanuit de pan met mijn opmerking. Maar weet dat niets onmogelijk is, heden ten daags. Ik ga eens contact moeten opnemen met overgebleven I.S.-strijders in Mosoel. Tenminste als ze tegen dat ik deze blog heb gepubliceerd, nog niet van een berg naar beneden werden gegooid, door Irakese soldaten. Plots zijn er organisaties die een onderzoek eisen naar de mogelijke wandaden van sommige soldaten, die zich zouden hebben afgespeeld tijdens het bevrijden van Mosoel. Bevrijders die barbaren zijn geworden.

Zo ken ik er nog één. Namelijk de Turkse president Erdogan, die zijn bevolking plechtig zwoor hoe hij de koppen zal afrukken van zijn tegenstanders. Hopelijk wanneer de doodstraf wordt ingevoerd, blijft hij onschendbaar als president voor de mogelijke wandaden die hij hiermee zal plegen. Of 't zal op een dag zijn eigen kop zijn die er zal worden afgerukt. Maar ik tracht mij niet meer te moeien met buitenlandse aangelegenheden. En ik zal nu ook maar niet gaan beweren dat Turkije "een verre van mijn bed" - show is. Want voor je het weet wordt men ontvoert door geheime diensten en staat men terecht onder een valse voorwendsel in één van die landen, waarna ik de doodstraf zou kunnen krijgen. Ja, leve de Turkse democratie!

Zo ken ik nog een democratie, waar je eerst levend voor een rechtbank verschijnt en dan op mysterieuze wijze in een coma verzeild geraakt. Het enige voordeel is dat je dan misschien wel weer naar huis keert, om er ginder dan te gaan sterven. Waar blijft die bom uit Noord-Korea, vraag ik mij steeds af?

Gisterennacht had ik een tamelijke mooie droom, al leek alles weer vierkant te draaien in wat ik beleefde. Zo zat ik met een groep jongeren op een trein ergens in het buitenland, op weg naar huis. Maar op een bepaalde ogenblik moest onze trein terugkeren naar het station van waaruit we waren vertrokken, omdat iets verderop twee sporen waren versperd na een dubbele treinongeval. Eén locomotief lag er op zijn zij en de andere trein was ontspoord. Wij leken precies bergopwaarts te gaan tijdens onze terugkeer en we waren allemaal bang dat we in botsing zouden komen met een trein die van de tegenovergestelde richting zou komen en die mogelijk nog niet op de hoogte zou zijn van de problemen verderop.

Maar blijkbaar op de één of andere manier zijn we veilig terug thuis geraakt. Blijkbaar was ons huis het eindstation en kon je langs achter naar binnenkomen. Ik werd blijkbaar door een meisje op haar schouders gedragen. We leken veel plezier te hebben met een ganse bende. Daar ik toch al thuis was, nam ik afscheid van de ganse bende, die ik langs de voorkant van onze woning naar buiten liet uitstappen. Van het meisje die mij er nog net daarvoor op haar schouders had gedragen, had ik gehoopt een afscheidszoen op mijn wang te krijgen. Maar daar kwam niets van in huis. Madam liep gewoon door zonder om te kijken. En toen werd ik wakker.

Zo'n einde trekt toch op niets, of wel soms? Wie zou er zo'n slechte film durven maken, met een krap budget, dat mogelijk bijeengetrommeld werd door de één of andere crowdfunding? Robbe de Hert? Sorry, ik kon het niet laten... Mijn keuze was wederom riskant. Maar ik verontschuldig mij oprecht.

Ik heb er dan maar zelf een einde aan geknoopt, terwijl ik toch niet meer in slaap kon vallen. Ik fantaseerde dat dit meisje stiekem haar identiteitskaart in mijn broekzak had gestopt, zonder dat ik er iets van had opgemerkt. Vervolgens toen ik haar identiteitskaart ontdekte, ging ik haar opzoeken op haar privé-adres. Toen de deur werd geopend, trof ik haar aan in een lichte satijnen pyjama terwijl ze mij met een mooie glimlach verwelkomde.

Meer heb ik niet gefantaseerd, want ik wist niet of ze meerderjarig was. "Onnozelaar!", hoor ik jullie al roepen. Maar u vergeet dat het idee van de identiteitskaart pas later werd ingevoerd, terwijl ik reeds uit mijn droom was ontwaakt. Bij deze was het moeilijk in te schatten of ik alle info van op die kaart wel correct had gelezen, al had ik haar woning wel met gemak gevonden.

Ik blijf mij echter nog altijd de vraag stellen, mocht ik ooit heel ver doorgaan in mijn dromen (echte dromen wel te begrijpen), of dit op een dag niet zou kunnen leiden tot dat ik plots in die droom zal blijven hangen, waardoor mijn geest het in het echte leven zou begeven. Waarna ik door een wetsdokter dood zal worden verklaard. Het leven in een andere dimensie waar alles vierkant draait. Dit is pas een riskante keuze...

- Sole 

Skold - Better the Devil

 

20:02 | Permalink | Commentaren (0) | |

14-07-17

Verschiet niet als ik boe zeg...

Vijf, vier, drie, twee, één... Congé! Het bedrijf sluit voor een week en daar stond ik dan aan de gesloten poort naar mijn baas toe te roepen : "Laat mij werken! Ik doe alles wat u wilt baas, maar laat me alstublieft niet naar huis gaan!" Er was geen zeggen aan, want met onze baas valt er niet te discussiëren. Ik was verplicht om met verlof te gaan. Ik neem enkel de week van het collectief verlof. Je hebt dan van die irritante collega's die dan met volle goesting "goed verlof" naar je toeroepen, alsof je voor 3 maanden op wereldreis vertrekt!

Mijn weekje verlof is alvast helemaal ingepland door mijne madam. Maandag doen we dit, dinsdag dat en weet je wat we woensdag doen en vergeet alvast niet de donderdag en de vrijdag... Dat mijn onderrug pijn doet en ik eventjes van plan was om platte rust te nemen, daar lijkt niemand geen rekening mee te houden. Laat staan dat ik de tijd heb om in therapie te gaan of om mij in te zetten voor het goede doel, waarbij ik dan mensen op straat lastig val om geld van hen afhandig te maken. Zoals voor de W.W.F. bijvoorbeeld en waarna ze hun vergunning verliezen, zoals dit nu in Oostende zal gebeuren.

Wanneer breekt die dag aan dat ik dag en nacht zal slapen? Soms heb ik het gevoel dat die tijd heel binnenkort zal aanbreken. Althans ik meende deze week een steek te hebben gevoeld aan mijn hart, waarna ik er heel even bij stil stond, terwijl ik voorzichtig diep lucht inademde. Veertien dagen geleden werd er toevallig een nieuwe lichting "E.H.B.O.-ers" bekendgemaakt op het werk, maar ik denk niet dat ik door één van hen wens gered te worden. Hopelijk kan ik met mijn laatste adem hen nog in de oren fluisteren van : "Laat het maar zijn..."

Thuis staan de kinderen al te popelen om zich met hun papa bezig te kunnen houden. Net alsof ik vijf maanden in het buitenland tewerkgesteld was. De jongste wenst dat ik pannenkoeken maak in mijn verlof, de oudsten wenst spelletjes te spelen. Ik weet alvast één leuk spelletje dat ik met onze oudsten kan spelen. Namelijk op vampierenjacht gaan. Hij zal de vampier spelen en ik zal Van Helsing zijn. En er zal iemand sterven, dat kan ik u garanderen!

Vampierenjacht.jpg

Ja, vampieren bestaan! Alleen weet ik niet wie er door een vampier werd gebeten. Wie weet is het misschien van de "facteur", terwijl ik mijn botten aan het afdraaien was op het werk. Ik word al lang niet meer vastgepakt door mijne madam. 't Is al zo ver gekomen dat er al geen excuses meer worden uitgevonden, genre van : "je komt altijd laat slapen...".

Soms vraag ik mij af wie er het meest gelukkig is? De hetero- of de holebi-gemeenschap? Toen ze daar een tijdje geleden met ettelijk honderdduizenden in Madrid aan het feesten waren tijdens de "WorldPride Parade", heb ik er toch mijn bedenkingen bij. Niet dat ik iets ambieer of zo. Ik kan mij dat niet inbeelden mannelijke schaamhaar tussen mijn tanden... Wattefuk?! Maar er was één slagzin die wel heeft blijven nazinderen toen iemand vrolijk voor de camera zei : "De mensen moeten durven uit de kast komen..." En nu bekend is dat het homohuwelijk wettelijk is toegestaan in Duitsland en Malta, kan voor hen de pret niet meer stuk.

Uit de kast komen? 'k Zal mij eens in onze kleerkast verstoppen en zien of er iemand mij plots zal beginnen zoeken? Of moet ik het anders interpreteren? Misschien wanneer ik in die donkere kast zit, begint de zoektocht naar mijn ware aard? U zult mij natuurlijk weer verkeerd begrijpen. U staat daar waarschijnlijk al luidkeels te roepen van : "Komaan Sole, zeg dat je gay bent!" Neen, dat bedoel ik niet. Kan men voor een andere reden de term "uit de kast komen" gebruiken? Waarna ik iedereen aan tafel laat zitten om iets heel belangrijks aan te kondigen. Na de aankondiging pak ik dan waarschijnlijk mijn koffers in en vertrek ik naar een exotisch land... Alleen, is nog zeer de vraag.

Op het werk hebben we een collega die bij de kuisploeg werkt, waarop een andere collega mij deed opmerken dat hij vond dat die kuiser een beetje op Freddy Mercury leek met zijn kuiskarretje. Wat hem aan de video "I want to break free" deed denken. Waarna bij mij meteen een andere liedje van Queen in het achterhoofd te binnen schoot. Namelijk "Somebody to love". En geloof het of niet, maar al twee ochtenden op weg naar het werk, schoot dat liedje weer te binnen, om het vervolgens de ganse werkdag mee te zingen. De machine aan mijn werkpost mocht nog wel honderden keren stilvallen, het leek mij niet te kunnen schelen. Iedereen stond er versteld van hoe rustig ik met de miserie omging.

Freddy Mercury... de betreurde frontzanger van Queen, die zo goed als tot op zijn sterfbed de wereld in het ongewisse liet over zijn ziekte. Pas dan werd bekendgemaakt dat hij aan A.I.D.S. leed. De man met de paardentanden. Een volbloed die geweten heeft wat liefde was, toen hij zich zonder schaamte of vrees liet dekken in de duistere gay clubs. Homo of niet, de man had een groot talent en de muziek van Queen wordt door niemand afgewezen.

Voor de rest heeft het er helemaal niets mee te maken met wat er in mijn achterhoofd steekt. 't Was stil rond mij, ik weet het. Maar kom nu niet af alsof u mij gemist heeft! Boe! Ik ben terug!

- Sole

Queen - Somebody to love

 

 

23:13 | Permalink | Commentaren (0) | |