23-08-17

Een smaakloze remedie

Aangezien mijn blog onder de categorie 'humor' valt en ik daar niet veel van gebruik maak, wens ik mijn blog te beginnen met het vertellen van een mop, die ik gisteren bedacht terwijl ik de aardappelen aan het schillen was...

Meneer en mevrouw Patat zijn op de wandel. Net wanneer ze de straat wensen over te steken, komt er een vrachtwagen met hoge snelheid aangereden, waarna meneer en mevrouw Pata onder de wielen van de tientonner eindigen. Zegt meneer Patat tegen zijne madam : "We zitten in de puree!" Waarna meneer Patat haar bij de borsten grijpt...

Wattefuk?!!! Daar kan ik niet tegen!!! Hier wordt er niemand bij de borsten gegrepen! Niet op mijn fucking blog!!! Natuurlijk kunt u zich ook de vraag gaan beginnen stellen of de vrachtwagen na de aanrijding is gestopt om meneer en mevrouw Patat hulp te bieden. Wel neen, die was op de vlucht voor een alcoholcontrole en belandde na een dolle rit in een diepe put, waar er wegwerkzaamheden waren.

Onrechtstreeks is de humor ongepast. Want wie zegt omver gereden worden door een vrachtwagen of om het even welk voertuig, denkt natuurlijk onvermijdelijk aan de recente aanslagen in Barcelona, waar mensen door een bestelwagen werden aangereden. Nochtans werden we al eerder gewaarschuwd voor mogelijke nieuwe aanslagen. Ook werden we gewaarschuwd dat er mogelijks gevluchte I.S.-strijders op weg waren naar Europa. Alleen hebben ze er ons niet bij verteld dat ze eerst wat vakantie gingen nemen in Spanje. Tja, voor ons is het Spanje, maar pas op wat je zegt tegen de Catalanen.

I.S. heeft weer toegeslagen. Al ben ik misschien wel nog de enige op deze wereld die het nog over I.S. heeft, terwijl de internationale gemeenschap liever "Daesh" zegt. De daders waren jongeren die onder leiding van een zogeheten geestelijke Imam klaargestoomd werden om een grootschalige aanslag te plegen. Met andere woorden een klootzak die om zijn doelen te bereiken, jongeren heeft gebrainwashed en alweer de Islam heeft misbruikt om de daden te vergoelijken. Veel woorden wens ik er niet aan vuil te maken. Ze zijn het niet waard en schiet voor mijn part de rest dood, die daar nu in de gevangenis zitten. Wat moeten wij hier nu van uit afleiden? Dat er geen toekomst meer is voor jonge moslims op deze wereld?

Als de goeie moslims op deze wereld binnenkort niet het hef in eigen handen zullen nemen, dan vrees ik dat door een paar mentale gehandicapten die zich voortdoen als Imams, men zich zal keren tegen alles wat "moslim" is. Wat ook misschien de bedoeling is van die fanatiekelingen. Zoals studies ook al jaren beweren om zo dan te kunnen zeggen van : "Ziet u, het is wij tegen hen...". Maar die studies kunnen mijn rug op! Ooit zal er een halt aan deze terreur moeten komen. En terreur bestrijdt men niet met woorden.

Misschien moet men zich allemaal gaan toevoegen bij de ranken van de Ku-Klux-Klan in de Verenigde Staten en gaan we onder leiding van onze fiere demente leider, Donald Trump op oorlogspad tegen al dat crapuul met een donker kleurtje. Je zal maar moslim zijn, die in een krot woont aan de rand van een Europese stad, waar er geen gasaansluiting is voorzien en die maandelijks een gasfles moet gaan kopen om te kunnen koken. En ik zwijg dan nog over al die flikken en rechercheurs dat je over de vloer zult krijgen, mocht er op accidentele wijze zo'n fles binnenshuis ontploffen. Moslim + gasfles = terrorist?? Wie zal het zeggen? A + B, was toch vaak ook gelijk aan C ?  

Ik spring van het ene naar het andere. Mijn humor is ver zoek. De vraag is of ik ooit wel eens komisch ben overgekomen? Of is sarcasme geen humor? Hoe dan ook, mocht het een feit zijn dat meneer Patat nog de borsten van zijne madam kon beetnemen, dan is het teken dat mevrouw Patat implantaten had. Wat inderdaad ook niet zo grappig is, aangezien men de achtergrond van de hoe en waarom mevrouw Patat met implantaten door het leven ging, niet kent. Tegenwoordig is niets meer grappig. Humor is zoek en is bijlange geen remedie meer tegen al de haat en de terreur dat op onze wereld heerst. Humor wordt stilaan een smakeloze remedie.

Zo wou ik onlangs nog lachen met een artikel die ik las omtrent een Amerikaanse vrouw die een zeldzame aandoening heeft, waarbij ze het gevoel heeft dat ze de hele tijd klaar zal komen. Een aandoening die in het Engels "Persitent sexual arousel disorder" zou heten en waarvoor geen Nederlandse benaming bestaat, tenzij je de moeite zou doen om een woordenboek aan te schaffen!

Achteraf gezien is daar niets grappigs aan. Die vrouw heeft er althans geen plezier aan, maar door deze aandoening heeft ze wel voortdurend nood aan seks om haar terug tot rust te kunnen brengen. Leuk zou men als man kunnen denken, tot je er waarschijnlijk mee samen woont.

Aan een man geen gebrek. De vrouw is namelijk verloofd. Eén pittig detail dat mijn aandacht trok was de naam van haar man. Hij heet namelijk Jojo. Ik weet natuurlijk niet hoe men zijn naam correct uitspreekt. Het kan simpel weg "Jojo" zijn, maar het kan ook en hoe zal ik het schrijven... "Geo Geo" of "Djo Djo" zijn, weet u wel? Maar ik lijk het niet uit mijn hoofd te krijgen om hem "Yoyo" te gaan noemen. Want... en ik citeer iets uit het artikel dat ik op hln.be heb gevonden : "Jojo wist aanvankelijk niet goed hoe hij ermee om moest gaan." Om zijn vrouw uit haar leiden te helpen, springt hij letterlijk te hulp, wanneer ze hem roept.

De ene keer is die brave man misschien bezig met te knutselen in zijn kelder, wanneer hij plots zijn vrouw van hogerop hoort roepen : "Jojo! Kom nu meteen naar boven!" De andere keer zit hij misschien op zolders - "Jojo! Kom nu meteen naar beneden!" En dat allemaal om zijne madam te bevredigen. Vandaar dat ik hem liever "Yoyo" noem. Maar goed, dit is misschien misplaatste humor in tijden van haat en terreur. Wie zal het zeggen?

- Sole

Kobra And The Lotus - You don't know

 

 

19:21 | Permalink | Commentaren (0) | |

De commentaren zijn gesloten.