11-11-17

Grensoverschrijdende gedachten

Aan de kassa aangekomen, legde ik al mijn koopwaren op de band, toen plots een man die achter mij in de rij stond mijn chocoladerepen vast nam. De man wuifde met de chocoladerepen naar zijn kindje en zei : "En voor wie is dat? Voor wie is dat?" Ik werd woedend, want als er iets is dat ik niet kan verdragen, dan is het wanneer iemand ongevraagd aan mijn gerief komt. Ik staarde naar de man toe en riep : "Hey! 't Zal van jou zijn als je er zelf voor betaald!" Maar de man leek niet op te kijken. Toen riep ik luidkeels naar hem toe om zijn aandacht aan te trekken : "Het zal van jou zijn als je er zelf voor betaald!!!"

De omstanders leken mijn gebrul niet te appreciëren. Eén vrouw iets verderop in de rij begon uit protest iets in a capella te zingen. Het leek meer op iets als : "La lalaa..." De mensen leken aan mij te zien dat het mij niet aanstond, dat die vrouw begon te zingen. En uit solidariteit begonnen er zelfs andere mensen aan een andere kassa op de achtergrond hetzelfde te zingen. Ik werd er gek van.

En toen kwam ik wakker... En als er iets is dat ik ook haat, dan is het om wakker te komen uit een droom, waarvan je op z'n minste wenst te weten hoe de zaak zal aflopen. Vooral omdat ik in een lastige positie zat. Want alvorens ik wakker werd, leek het even nog alsof ik tot het besef was gekomen dat ik met mijn gebrul in de fout was gegaan. Ik zie mezelf nog uiteindelijk met die reep chocolade in mijn hand staan, waarmee ik een gebaar deed uit teken van verontschuldiging naar dat kindje van die man. Alsof om te zeggen van : "Hier kleine, zo bedoelde ik het niet..." Maar die verdomde trut en die achtergrondkoor leken maar te blijven zingen.

En daar ik geen vrede mee kon nemen, heb ik een eigen einde aan die droom van mij ingebeeld. Terwijl die vrouw en dat koor mij maar bleven ergeren met hun "la lalaa-gezang" haalde ik een pistool tevoorschijn en schoot ik een kogel in de lucht. Iedereen was in shock. Het werd even muisstil en iedereen was uit paniek op de grond gaan liggen. Ik stapte naar die vrouw toe, die er nu vol vrees op de vloer lag te bibberen van de schrik en richtte mijn pistool op haar. "Komaan, zing nog eens "la lalaa" bitch!" Daar ze weigerde om nog te zingen, schoot ik een kogel in haar been. Een lange "Aaaaaaaahhhh" vloeide uit haar mond, net alsof ze een psalm aan het zingen was.

Ik heb vaak van die rare dromen, waarvan ik geen einde ken. Zo droomde ik eerder deze week dat ik in een eenpersoonsbed naast het raam aan het slapen was. Plots werd ik wakker door een repetitieve piepende alarmsignaal. Iets van "Bliep! Bliep! Bliep!" Toen ik door het raam keek zag ik zo van die rode flikkerende lichtjes, zoals men die op hoge gebouwen aantreffen, windmolens en andere torens, opdat de vliegtuigen er niet zouden tegen gaan vliegen. Lichtjes die langzaam op het ritme van het alarmsignaal aan en uit knipperden. En toen ging de straatverlichting aan. Zo van die oranjeachtige lampen, waarna ik plots honderden mensen door mijn straat op de vlucht zag lopen.

Toen ik in de verte opkeek wist ik plots wat er gaande was. Ik zag er mensen op de vlucht slaan die van uit de één of andere fabrieksgebouw kwamen, die achtervolgd werden door een drie- of viertal terroristen die op de mensen schoten met machinegeweren. Onwaarschijnlijk maar waar. Het was echt een gruwelijke droom. Toevallig gedroomd na de recente aanslag in New York, waarbij helaas ook een Belgische slachtoffer te betreuren viel en net na die avond toen ik in een halve slaap nog naar het bericht keek over een schietpartij in een kerk ergens in de VS.

Toen ik wakker werd heeft deze droom mij zeker een half uur nog bezig gehouden. En blijkbaar de reden waarom dat ik in een eenpersoonsbed lag te maffen, was te wijten aan het feit dat ik weer bij mijn ouders woonde. Wat, mochten mijn dromen soms een zekere toekomst voorspellen. Van wat moet ik nu het meeste bang zijn?

Toen ik er over sprak met enkele collega's, want ik had er blijkbaar nood aan om er met iemand over te praten, leken die de horror te kunnen inbeelden, die ik had gedroomd. Ze vroegen mij al grappend of ik niet over onze fabriek had gedroomd. Daar kon ik helaas geen antwoord op geven.

Deze week heb ik een conversatie gehad met een oudere vrouwelijke collega die onlangs 50 jaar is geworden, in verband met romances op de werkvloer. Waarbij de vrouw mij vertelde dat er ooit een man is geweest dat smoorverliefd was op haar, jaren geleden. Gewoon het feit door iemand opgefleurd te worden, waarbij ze overkwam alsof ze toch nog iets betekende als vrouw, gaf haar destijds als het ware een enorme energieboost. Maar verder dan het geflirt was ze nooit gegaan, want ze was desondanks gehuwd met de man waarvan ze veel van houdt.

Het gesprek keerde vlug om naar een andere actueel onderwerp. Zoals over het grensoverschrijdende gedrag van hollywoodproducer Harvey Weinstein, dat plots aan het licht was gekomen. Een week later werd Kevin Spacey ook beticht van ongewenste intimiteiten. En dan was er recent ook nog een bekende senior nieuwspresentator in de VS die de laan werd uitgestuurd en is er ook nog een Amerikaanse stand-up comedian in opspraak gekomen, waarvan ik de naam niet ken.

Dat we gauw in ons landje geconfronteerd gingen geraken met dergelijke verhalen, was te verwachten. Het was trouwens al een tijdje geweten dat het rammelt in onze sportclubs. Maar er gebeurden nog veel meer zaken, die nooit geen aandacht in de media kregen. Alsof de schandalen rond komiek Bill Cosby net niet genoeg in de verf werden gezet, was het pas met de zaak rond Harvey Weinstein dat de bal echt aan het rollen ging. Wie nu - zoals ze in Amerika zeggen, wat ik even vrij zal vertalen als - met verborgen skeletten in zijn kasten zit, zal maar beter eens goed beginnen nadenken, wat de gevolgen voor hij of zij kunnen zijn.

Recent was er reeds sprake van dat er binnenkort een bom in ons medialandje ging ontploffen. Er was iets op til. Ik wist het eigenlijk nog maar pas van deze morgen, maar naar het schijnt was het al twee of drie dagen bekend geraakt. Bart De Pauw, ontslagen bij de VRT voor grensoverschrijdende gedrag. Ik ben net als zovelen geschrokken. Men verwacht dit niet. Men kan ons dat ook niet gaan beginnen voorstellen, dat dit waar kan zijn. Verder wens ik er ook niet op in te gaan. En was ik van u, ga niet te lichtzinnig over de beschuldigingen aan het adres van Bart De Pauw. Zeg maar niet te gauw over de mogelijke vrouwen die een klacht hebben ingediend, dat het om een stel heksen en dergelijken gaan, die de carrière van Bart De Pauw wensen te breken. Laten we het onderzoek afwachten, alvorens we overgaan tot het plaatsen van brandstapels op de grote markt. 

Bart De Pauw.jpg

Was het mij in het verleden gelukt om regisseur te worden of om op z'n minst een scenario te hebben kunnen verkopen, dan was toen mijn wens om op een dag voor Miramax te kunnen gaan werken. Toen hun maatschappij films zoals "Pulp Fiction" produceerden, heerste in Hollywood een nieuwe frisheid, vol nieuwe mogelijkheden. Kleinere filmstudio's begonnen mee te dingen in Hollywood, waar enkel de grote studio's het voor het zeggen hadden.

Later richtten de gebroerders Weinstein hun nieuwe maatschappij de Weinstein Company op, waarvoor ik graag had willen werken, mocht ik zo ver heb kunnen geraken. Of ik misschien dan op gesprek zou moeten zijn gegaan op een hotelkamer, dat kan ik nu natuurlijk niet gaan weten. Om dan achteraf te moeten gaan denken van : "ik heb nog voor die smeerlap gewerkt..." 't Is jammer allemaal... 

Tegen mijn collega heb ik ook een openhartig gesprek kunnen voeren. Vooral na haar verhaal te hebben aangehoord. Iedereen kent mij een beetje op het werk van hoe ik graag lach en dat ik het vooral goed doe bij vrouwelijke collega's. Maar daar moet zeker niets bij voorgesteld worden. Waarop ik mijn collega vertelde dat ik mijn hand gerust in het vuur kon steken, mocht ik zeggen van : bij mij kan er geen enkele vrouw gaan beweren dat ze ooit het slachtoffer werden van een 
grensoverschrijdende gedrag van mijn kant. Ik raak niemand ongewenst aan en ik let ook op, op wat ik zeg. Een vieze mop kan er wel eens af, maar de rest moet dan binnen de normen kunnen blijven. En verder buiten de muren van de fabriek heb ik geen enkele contact met mijn collega's. En mijn gsm ligt vaker af, dan aan.   

Toen ik vroeger nog in de horeca werkte, werd ik wel eens door een vrouwelijke collega - die het persé nodig vond na een grappige opmerking van mij - om mij een keer bij mijn kloten vast te nemen. Maar ik heb nooit een klacht ingediend. Misschien omdat ik het fijn vond. Of misschien omdat ik toen dacht van : "Als dit is wat je kunt bereiken door grappig te zijn...!" Maar goed, dit brengt mijn tekst weer in een andere dimensie. Men mag wel eens domme dingen gaan vertellen. Want de laatste tijd wordt er nu vaak de vraag gesteld van hoe ver men nog mag gaan met bepaalde zaken. Ook op het gebied van humor lijkt men stilaan een grens op te leggen. Al is dit nog een heel andere zaak dan ongewenste intimiteiten.

Hoe dan ook, ik raad iedere persoon aan die het slachtoffer is geworden van ongewenste intimiteiten om daar zeker mee in het openbaar te komen. Dit mag en kan niet meer in onze huidige maatschappij getolereerd worden! Maar de maatschappij moet ook gaan beseffen dat er bepaalde zaken niet meteen opgeblazen mogen worden. Wat helaas nu vaker onvermijdbaar is, wegens het feit dat men in een wereld leeft waar het nieuws zicht razendsnel verspreid. Ja, ook de roddels. Dus laten we voorzichtig zijn met het verspreiden van informatie en laten we de bevoegde instanties de zaak onderzoeken, alvorens een mening te uiten die voor onherstelbare schade kunnen leiden.

- Sole 

Marilyn Manson - Say10

(+ check ook de nieuwe video van Sam Smith in "De Kolom Rechts")

 Boycot 2017.jpg

Gecertificeerde kwaliteitslabel 2017

Klik hier voor...
"De kolom rechts voor de smartphonegebruiker"
  

  

22:38 | Permalink | Commentaren (0) | |

Post een commentaar