25-11-17

A hazy grijze zaterdag morning

't Is al sinds van maandag, dat wanneer ik 's avonds laat nog naar de televisie probeer te kijken... En ik zeg wel "proberen", want vaak lijk ik op bepaalde momenten in slaap te vallen, terwijl ik dat niet eens besef dat het licht plots uitgaat. En terwijl ik daar dan rustig tegen mijn zin lag te maffen, werd ik plots door een storend gezoem wakker gemaakt. 't Was een verdomde mug, die het als het ware op een loopje hield, toen die waarschijnlijk tot het besef was gekomen dat ik wakker werd van het gezoem rond mijn horen.

'k Zag ze zo net nog in een haast voorbij mijn neus zoemen en weg was ze. Een mug? We zijn godverdomme halverwege november!! Hoe kwaad ik ook was, mijn leeftijd lijkt een tol te eisen op mijn lichaam. Ik had er de fut niet voor om haar te gaan zoeken, om haar achteraf terecht te kunnen stellen via een Joegoeslavische tribunaal. Want als bloed zuigen van een mens geen genocide is, wat is het dan wel vraag ik mij dan af?

Dinsdag... Ik zat weer voor den tv naar mijne American football te kij... Hoezo touchdown? Wanneer is dat gebeurd? Wie? Wat? Waar? ...Toen ik weer wakker werd van een zoemende mug! Ik zag die weer zo in de verte weg van mij vliegen. Ik zat daar vanuit mijn zetel naar die mug te zwaaien met een gebalde vuist. Niet dat het die wat kon schelen. Maar het lucht toch wel een keer op als je je collère kunt uiten, al was het maar tegen zo'n stom insect.

Om te vermijden dat mijn muggenverhaal mij een vijfde paragraaf zal kosten in deze tekst, zal ik u het verhaal iets beknopter vertellen : Woensdag, tv, in slaap gevallen, touchdown gemist, mug op de vlucht! Donderdag... Hou u vast! Tv, in slaap gevallen, de touchdown na vier keren het beeld te hebben teruggespoeld, eindelijk gezien, waarna er weer een mug mijn voeten heeft uitgehangen! Vrijdag! De decoder heeft mijn match niet opgenomen! Sabotage wordt niet uitgesloten. Het onderzoek zal het moeten uitwijzen. Mogelijke daders : mijne madam of kinderen... Wordt vervolgd... 'k Viel in slaap terwijl ik naar het nieuws aan het kijken was en wie o wie maakte mij weer wakker?!! Hé? Wie durft er mij nog wakker te maken, wanneer ik naar de televisie kijk??? Hé??

Vijfde paragraaf : al van maandag had ik gezworen, dat als die domme mug het lef had om nog eens rond mijn horen te komen zoemen, dat het haar beste dag niet ging zijn. En vrijdag toen ik van het gezoem wakker kwam, leken al mijn frustraties naar boven te komen. Eerst was ik luidop aan het vloeken en dacht ik van : "de kolen zijn de soep niet waard..." Maar dan was het mij echt te veel. Maandag had ik al gezworen dat er lijken gingen vallen, dus sprong ik recht en stak ik alle lichten aan. 't Was meteen gedaan met die fameuze "Black Friday"! Ik nam een kussen en ging op zoek naar een mug. Het kon mij niet schelen om welke mug het hem ging en of ze al dan niet onschuldig was. Gedaan met de vriendelijke heer des huizes uit te hangen! Plots zag ik er één op de muur. 't Was een kleine mug, kleiner dan dat we vaak gewoon zijn, maar het kon mij niet schelen. Plat was ze!

Om mijn korte verhaal te beëindigen, ben ik genoodzaakt een zesde paragraaf te schrijven. Dus moet ik toch toegeven dat de kolen de soep waard zijn. Om te vermijden dat ik zaterdagavond weer zou kunnen gestoord worden, ben ik preventief op zoek gegaan naar andere muggen. Maar ik vond er geen. Ik heb wel een kleine spin gezien die in een hoekje een web aan het spinnen was. Toen ik de spin aansprak en haar de vraag stelde waarom ze eigenlijk een web aan het spinnen was, antwoordde ze : "om muggen te vangen!" Waarop ik ludiek antwoordde of zij interesse had om mijn hand te vangen. Waarna ze uit schrik zes van haar acht poten voor haar gezicht hield en zei : "Sla mij alstublieft niet!" Ze had chance, de kalle !

Ik ben eigenlijk niet echt in een goede bui geweest deze week. Ik was een beetje aan het piekeren over het ouder worden. Ouder worden is één zaak. Maar helaas bij het ouder worden hoort ook dat we verplicht worden om bepaalde dingen te moeten loslaten. En voorlopig zit het hier in mijn bovenkamer even vast, want ik weet niet hoe ik even verder moet met deze tekst. Het hangt er van af hoe jullie het zullen opvatten. Nu, over de jaren heen heb ik goede vrienden gekend, die helaas veel te vroeg zijn overleden. Op latere leeftijd zijn mijn grootouders overleden. Ik weet dat onze tijd beperkt is op deze aardbol. Toen ik 40 jaar oud werd deed ik alsof mijn neus bloedde. Het leek mij toen niets te doen, dat ik opeens 40 jaar oud was geworden. Ik begon er pas maar enkele weken erna om te piekeren van dat mijn tijd, hoe belachelijk dit ook klinkt, stilaan beperkter wordt.

En iedere dag dat ik moet gaan werken in de fabriek om te voldoen aan de eisen van onze Federale regering, die naar het schijnt met hun nieuwe pensioenmaatregelen, de harde werkende mens willen afstraffen, mochten ze tegen wil en dank plots aan het einde van hun carrière ziek of zonder werk vallen! Iedere dag dat ik mijn botten ga gaan afdraaien, voor een kutloon waar ik amper maandelijks nog iets aan over hou, begint stilaan aan te voelen als een verloren dag, die ik beter zou kunnen gaan spenderen. Ik wil echt niet gaan werken tot ik er bij dood val! No way Hozé!!

We moeten op straat komen en de boel op stelten zetten! Laten we de winkelruiten in elkaar slaan en laten we vooral een pralinewinkel overvallen. Met een beetje geluk kunnen we ook de kassa leegplunderen! Laten we allemaal naar Brussel afzakken! Tegen dat al die politiezones elkaar hebben opgebeld, alvorens ter plaatse aan hun interventie te kunnen beginnen, zijn wij al lang weer thuis! Ik ben het dagelijks leventje beu! Ik wil weg van hier. Weg! Weg! Weg! Ben het moe!!

't Is pas bij het vernemen van het overlijden van AC/DC's medeoprichter Malcolm Young, dat ik tot het besef ben gekomen dat er zonet een tijdperk ten einde was gekomen. Al werd AC/DC al een tijdje ten grave gebracht en in mijn ogen niet alleen sinds dat er werd aangekondigd dat Malcolm aan dementie leed, waardoor hij niet verder kon mee toeren met de band. Maar ook bij het horen van de gehoorproblemen van Brian Johnson, die dan prompt door Axl Rose als frontzanger werd vervangen. Ah ja, die mannen zijn al bezig van sinds de jaren '70. Ik was toen nog net niet geboren toen zij al furore maakten. Waarna hun band de dood van de originele frontzanger Bon Scott te verwerken had en er toen al gedacht werd dat het gedaan was met AC/DC.

Het is pas in het vierde middelbaar dat ik kennis leerde maken met de muziek van AC/DC, met de hit "Thunderstruck" van de toen pas verschenen album "The Razors Edge" in 1990. Ik was toen nog niet echt gewonnen voor rock en metal muziek, zoals sommige klasgenoten. Op de koop toe werd ik door ons moeder bang gemaakt voor het fenomeen AC/DC. Want zei ze toen : "Let daar maar mee op! Want weet je waarvoor de afkorting AC/DC wel staat? Dit staat voor "Anti Christ/Dead To Christ!" Achteraf gezien was dit uiteraard een belachelijke idee. Vooral als men de geschiedenis kent omtrent het ontstaan van de naam van de band... 't Was pas toen de zus het alom bekende kostuum van Angus in elkaar aan het naaien was, dat ze de letters AC/DC op de naaimachine opmerkte. "AC/DC" staat voor "Alternating Current / Direct Current". Wist ik ook niet, tot ik het zonet opzocht. Pas op hé, ik werk maar in een fabriek...  

En op de koop toe was het alsof om te zeggen dat wij brave Christenen waren, die bang waren van de duivel! Met op de achtergrond op de kast, een beeldje dat mijn moeder ooit in een antieke zaak had gekocht. Een duivel, die met een soort hamer een ventje in de ketel neerslaat, die zijn tong naar de duivel uitsteekt. En er lag een slang op de schouder van de duivel.

Maar toch was ik bang na de waarschuwing van ons moeder. Vooral op school liep er toen toevallig een crapuul van een gast rond met lange krulharen, die constant, terwijl hij ons tergerde, stond te zingen van "Thunder! Thunder! Thunder!"...

En op de koop toe rookte hij ook! Ik haatte hem en ik haatte AC/DC op dat moment. Hij had toevallig ook zo'n kort broekje aan, zoals dat Angus op het podium droeg. En ik vond Angus toen ook maar een soort uitschot, die daar in zijn kort broekje stond te huppelen terwijl hij op zijn gitaar tokkelde! Crapuul zeg ik u! Hadden ze verder gestudeerd dan gingen ze misschien een diploma op zak hebben. Niet dat ik dat toen met zoveel woorden bedacht, maar het had er wel trekken van! 

't Is pas een jaar of twee later, toen ik al dat "getjingeltjang"-muziek die we techno noemden, eindelijk beu was gehoord en ik de raad van mijn betreurde overleden maat Frederick B. volgde, om een keer te gaan luisteren naar groepen zoals "Guns 'N' Roses", "Alice Cooper", "Metallica" en zo meer.

Het drong toen nog niet helemaal door, ook niet toen ik stiekem in het donker naar Studio Brussel luisterde, wanneer die de vrijdag- of zaterdagavond van die heavy-metal muziek draaiden eind jaren '90. En 't was al erg genoeg dat er in de uithangsbuurt in Oostende destijds een hardrock café op de hoek stond, waar er zo van die oudere gasten in gescheurde jeans met een pint in de hand, buiten op straat kabaal aan het maken waren, met op de achtergrond van die vreemde rockmuziek. Maar gelukkig ben ik bijgedraaid.

Op 1 maart 2009 heb ik het geluk gehad om een VIP-ticket te kunnen bemachtigen in het Antwerps Sportpaleis, om er live de originele leden van AC/DC te zien spelen. Oké, origineel met Brian Johnson dan wel te verstaan, maar ook met Malcolm en Angus Young, Phil Rudd op de drums en Cliff Williams op basgitaar.

ACDC picture.jpg

Oké, Malcolm is er niet meer. Maar zijn er ook niet meer : David Bowie, Prince, Joe Cocker, Chuck Berry en godverdomme waarom ook niet, hoe heet hij ook weer die gast die ooit "Blueberry Hill" zong? Fats Domino. Nog maar onlangs overleden, terwijl ik overtuigd was dat hij al jaren was overleden. En ik kan er nog zovelen opnoemen. De lijst wordt alsmaar langer en ik ben het meeste bang om op een dag te moeten gaan vernemen dat er iemand van de Rolling Stones het loodje heeft neergelegd. Ik ben niet bang voor hen, maar voor mezelf. De klok tikt alsmaar verder... En bands zoals AC/DC zullen er nooit meer zijn!

Voor de rest kan ik fier tergblikken op het feit dat ik deel heb uitgemaakt van die tijdperk toen er groepen waren zoals AC/DC. Wat rest voor de toekomstige generaties is daarom niet allemaal kutmuziek, maar we zitten er niet ver naast. Zeker niet wanneer ik verplicht naar de radio moet luisteren in de auto. Het ene liedje lijkt op het andere. Ik wens de volgende generatie veel succes. Ik zal wel mijn eigen koers blijven volgen... Kunt u het al raden welke koers dat is?

- Sole

AC/DC - Highway to hell

46BFD61000000578-5123283-_In_loving_memory_of_Malcolm_Mitchell_Young_the_funeral_pamphlet-a-13_1511843560338.jpg

 

  

 

04:57 | Permalink | Commentaren (0) | |

De commentaren zijn gesloten.