30-12-17

Mocht ik het niet halen...

Het einde van het jaar is in zicht. Nog één keer zwaar eten en dan zullen we 2017 uitwuiven. Gelukkig leven wij in een rijk land en kunnen we ongelimiteerd eten tot we erbij omvervallen. Over de wereldwijde voedselverspilling zal ik het nu niet hebben, kwestie om de sfeer niet te verpesten. Weet alleen dat met alle voedselverspilling dat er op onze wereld plaatsvind, de honger in een handomdraai kan worden opgelost en hoeft er niemand insecten te gaan eten!

We hebben reeds 3 kerstdiners achter de kiezen. De aftrap werd naar jaarlijkse gewoonte bij mijn schoonmama gehouden, op kerstavond. 't Leek precies ook een traditie om ons weer vol te proppen met hapjes bij de aperitief, waarna iedereen moeite had om de hoofdmaaltijd naar binnen te krijgen. Hoeveel voedsel er hierbij werd verspild, kan ik u niet bevestigen.  

Op maandag was mijn kant van de familie aan de beurt. Mijn ouders, mijn zus, mijn nichtje en haar vriend waren van de partij. Al van bij het begin kreeg ik te horen dat mijn vader naar huis wou voor het donker werd. Mijn vader ziet namelijk niet meer zo goed, maar 't was nu ook weer niet alsof hij nu te voet naar huis moest gaan. Ik weet niet of u "Donkey" uit "Shrek" nog kent? Achteraf kon ik het niet laten om mijn vader met "Donkey" te gaan vergelijken. "Gaan we naar huis Shrek?! Shrek?! Shrek?! Gaan we naar huis?!"

Alvorens aan tafel te zijn gegaan, werden de geschenken uitgedeeld. Nadien heb ik persoonlijk een speciale trofee in ontvangst mogen nemen, die door mijn nichtje werd geschonken. Ik kreeg de trofee met als eretitel "Beste Nonkel 2017". Maar het zou niet om mijn familie gaan, als het niet sarcastisch zou zijn bedoeld. Op de trofee stond namelijk vermeld : "You won! (Who cares?)". Maar toch, ik nam het aan als een welgemeende gebaar en gaf hen vervolgens een twee uur durende bedankingsspeech.

Trofee.jpg

Ik had ook voor de gelegenheid 3 spellen voorzien om met z'n allen samen te gaan spelen na het eten. Zo heb ik een parodie gemaakt op het spel "Cluedo". Hiervoor heb ik nieuwe kaartjes gemaakt met foto's van ons allen. Het spel heette voor de gelegenheid : "Que passas a las villas del señor papa?", waarbij het de bedoeling was om na te gaan wie mijn vader had vermoord, met welke wapen en in welke kamer. Het spel werd op voorhand niet warm onthaald door mijn zus, die bang was dat dit onze vader kwaad zou maken. Toen ik het spel aan onze vader uiteenlegde, kreeg ik als antwoord : "Allé, de perfecte moord dus!" Toevallig, wie belandde er in de enveloppe als verdachte? Juist, mijn zus!!

Nadien had ik nog de "Intro's Quiz"-spel voorzien, waar men aan de hand van 16 korte intro's moest nagaan wie de artiest was en om welk liedje het ging. De winnaar kon een cd winnen met de 16 tracks die voor het spel werden gebruikt en nadien was er nog een kaartspel voorzien, die we indertijd altijd speelden, toen onze grootmoeder nog leefde, waarbij iedereen een luizige 0,50 Eurocent in de pot moest leggen. Helaas zijn we nooit aan het tweede spel kunnen beginnen. "Shrek?! Shrek?! Gaan we naar huis???" Twee nachten na elkaar heb ik daar aan gewerkt!

DSCI0206.JPG

Soms vraag ik mij af waarom ik nog de moeite doe om vreugde in de brouwerij te brengen. Mocht het ons nog lukken om volgend jaar weer allemaal samen te kunnen komen heb ik hen al beloofd dat we voor kerst, biefsteak met frieten zullen eten. En na de lekkere feestmaal mag iedereen zijn boel inpakken en wegwezen! Ofwel moeten we kerst in de zomer gaan beginnen vieren. Aangezien de dagen dan langer zijn...

Woensdag waren onze beste vrienden aan de beurt. Ik had mij echter wat overslapen. Toen ik net van plan was om mij te gaan wassen, bleken onze vrienden al te zijn aangekomen. Voor een keer dat je dan hoopt dat ze naar jaarlijkse gewoonte in de file vast zouden zitten... Weer mis. Gelukkig wist ik hoe ik de situatie kon rechttrekken. Aangezien onze vrienden ook jaarlijks naar onze "Halloween Night" komen, wist ik meteen hoe ik tevoorschijn kon komen, zonder verlegen te zijn. Wetende dat onze deur van de living wat kraakt bij het opengaan, bedacht ik om de kraag van mijn hemd op te steken en tevoorschijn te komen als Dracula uit de film van Bram Stoker. En dacht u dat de deur kraakte op het moment dat ik naar binnen stapte als een zombie? Neen dus! Kutdeur!

Maar goed, ik bleef het spel spelen en begroette onze vrienden in het Engels : "Welcome into my castle! You must forgive me for being late, but I'm not much good in the day!" En zo was het ijs gebroken en konden we aan de aperitief beginnen. 's Anderendaags hebben we de restjes gegeten. 't Was toen dat ik merkte dat er iets scheelde met mij. Ik moest enorm steken. Bij iedere hap leek het erop alsof ik mezelf volpropte. Net als een gans die gevoerd wordt met een trechter om zijn lever te doen uitzetten.

Oorspronkelijk stonden er nog twee eindejaardiners gepland. Nog één bij ons en één bij de oma van mijne madam. Maar de taaie oma is zwaar ten val gekomen toen ze een verkeerde stap nam met de winkelkar tijdens het shoppen. Er rest ons dus nog 1 grote maaltijd te gaan.

Volgens een onderzoek blijken koppels meer seks te hebben tijdens de feestdagen. Kort samengevat zou de oorzaak te wijten zijn aan de vieringen rond kerst en de hoeveelheid voedsel dat er dan ter beschikking is. Hoe dan ook, de geboortecijfers blijken negen maanden later vaak spectaculair te gaan stijgen. Met dit in het achterhoofd heb ik het onderzoek in de praktijk omgezet. Ik weet niet of bij al die koppels iedereen fit en gezond is, maar mijne madam is toevallig weer ziek in deze periode. Er mag nog zoveel voedsel op tafel liggen, veel verschil maakt dat niet uit. Als je dan op de koop toe nog de enige bent die een beetje de moeite doet om het gezellig te maken... Laat ons zeggen dat de prik er van af is. Als uw partner zich tijdens het vrijen bezig houdt met het spelen van een spelletje op de smartphone, dan moet ik u er geen tekening bij maken.

Soms vraag ik mij af hoe ik de situatie pittiger kan maken. Zou ik mij eens een leren pakje aanschaffen en een gagball in mijn mond steken, terwijl ik mij op mijn handen en knieën begeef in de hoop dat ze op mijn kop zal plassen? Of zou het helpen mocht ik eens mijn schaamharen afscheer? Misschien kan ik het eens proberen met een briefje van 100 Euro, die ik dan tussen haar borsten stop?

Soms vraag ik mij af wat mij zal overkomen eens ik in de midlifecrisis zal belanden? De meeste mannen die in een midlifecrisis verkeren kopen ofwel een dure wagen en of beginnen ze een relatie met een jongere vrouw. Ik heb geen rijbewijs en hoe oud zal die jongere vrouw dan wel zijn? Zal ik dan in de bak terecht komen, terwijl ze mijn "Dodge Challenger - model 1971", verbeurd zullen verklaren om mijn gerechtskosten te kunnen betalen? Ik verwittigde mijne madam reeds dat bij iedere minuut dat voorbij tikt, mijn potentie achteruit gaat. Een stelling waarmee ze meteen in de lach schoot.

Wat staat er mij te wachten tegen die tijd dat ik in de midlifecrisis zal belanden? Een houten kist, naast een leeg graf? Al wat mij dan rest om te doen, is van me te gaan neerleggen in die kist en wachten tot ze mij komen begraven? Wie weet verschijnt er even later een selfie van een grafdelver met mijn lijk op het internet en word ik ongewillig betrokken in een zaak van lijkschennis. Misschien word ik dan weer opgegraven voor verder onderzoek, om na te gaan of er niet met mijn lichaam werd geknoeid. Wie weet kom ik dan ongewillig weer tot leven en stap ik de living binnen op kerst, waar ik weer onze vrienden kan begroeten...

Geloof het of niet en officieel kan ik het u niet bevestigen, maar gisterennacht toen ik maar pas rond 7 uur in mijn bed was gestapt, had ik plots te kampen met een hevige pijn in de borststreek. Het hielp niet met mij om te draaien. Even heb ik eraan getwijfeld om mijne madam wakker te maken. Maar toen begon ik mij een absurde situatie in te beelden, waarbij er alom een grote paniek zou ontstaan.

Wetende hoe mijne madam altijd reageert in een noodsituatie... alsook het beeld dat in mijn achterhoofd spookte van een ambulance dat dan voor de deur zou staan... Ik ben gewoon opgestaan en ben even iets gaan drinken beneden. Ik was dan van plan om even op de W.C.-pot te gaan zitten, maar dan moest ik plots aan één van mijn blogteksten terugdenken, waarbij ik de vergelijking maakte met Elvis Presley. Wetende dat ik nu ook 42 jaar oud ben, vond ik het niet zo'n goed idee om mij op de pot te gaan neerzetten.

Om 12u30 leek ik nog in leven te zijn, toen ik wakker werd en ben ik in de namiddag nog met mijn zoon naar de cinema geweest. Het is nu 2u37 en ik voel weer een steek in mijn borst. Mocht dit mijn laatste bericht ooit zijn, dan zeg ik u alvast dat ik het goed en wel besef dat er mij niemand nog zal herinneren bij hier en twee weken. En ik koester alvast ook niet de illusie dat mijn kist met een lange rouwstoet door de straten zal worden gevoerd, zoals dat het geval was bij Johnny Hallyday. Bij mij zullen er alvast geen fans langs de weg staan huilen die dan zouden zeggen : "Oh neen Sole, waarom ben je zo vroeg heengegaan?!"

Dus bij deze mocht ik het nieuwe jaar niet meer halen... Bye!!!

- Sole 

Van Echelpoel - Wiesegaidanie

 

 

    

 

03:31 | Permalink | Commentaren (0) | |

De commentaren zijn gesloten.