30-12-17

Mocht ik het niet halen...

Het einde van het jaar is in zicht. Nog één keer zwaar eten en dan zullen we 2017 uitwuiven. Gelukkig leven wij in een rijk land en kunnen we ongelimiteerd eten tot we erbij omvervallen. Over de wereldwijde voedselverspilling zal ik het nu niet hebben, kwestie om de sfeer niet te verpesten. Weet alleen dat met alle voedselverspilling dat er op onze wereld plaatsvind, de honger in een handomdraai kan worden opgelost en hoeft er niemand insecten te gaan eten!

We hebben reeds 3 kerstdiners achter de kiezen. De aftrap werd naar jaarlijkse gewoonte bij mijn schoonmama gehouden, op kerstavond. 't Leek precies ook een traditie om ons weer vol te proppen met hapjes bij de aperitief, waarna iedereen moeite had om de hoofdmaaltijd naar binnen te krijgen. Hoeveel voedsel er hierbij werd verspild, kan ik u niet bevestigen.  

Op maandag was mijn kant van de familie aan de beurt. Mijn ouders, mijn zus, mijn nichtje en haar vriend waren van de partij. Al van bij het begin kreeg ik te horen dat mijn vader naar huis wou voor het donker werd. Mijn vader ziet namelijk niet meer zo goed, maar 't was nu ook weer niet alsof hij nu te voet naar huis moest gaan. Ik weet niet of u "Donkey" uit "Shrek" nog kent? Achteraf kon ik het niet laten om mijn vader met "Donkey" te gaan vergelijken. "Gaan we naar huis Shrek?! Shrek?! Shrek?! Gaan we naar huis?!"

Alvorens aan tafel te zijn gegaan, werden de geschenken uitgedeeld. Nadien heb ik persoonlijk een speciale trofee in ontvangst mogen nemen, die door mijn nichtje werd geschonken. Ik kreeg de trofee met als eretitel "Beste Nonkel 2017". Maar het zou niet om mijn familie gaan, als het niet sarcastisch zou zijn bedoeld. Op de trofee stond namelijk vermeld : "You won! (Who cares?)". Maar toch, ik nam het aan als een welgemeende gebaar en gaf hen vervolgens een twee uur durende bedankingsspeech.

Trofee.jpg

Ik had ook voor de gelegenheid 3 spellen voorzien om met z'n allen samen te gaan spelen na het eten. Zo heb ik een parodie gemaakt op het spel "Cluedo". Hiervoor heb ik nieuwe kaartjes gemaakt met foto's van ons allen. Het spel heette voor de gelegenheid : "Que passas a las villas del señor papa?", waarbij het de bedoeling was om na te gaan wie mijn vader had vermoord, met welke wapen en in welke kamer. Het spel werd op voorhand niet warm onthaald door mijn zus, die bang was dat dit onze vader kwaad zou maken. Toen ik het spel aan onze vader uiteenlegde, kreeg ik als antwoord : "Allé, de perfecte moord dus!" Toevallig, wie belandde er in de enveloppe als verdachte? Juist, mijn zus!!

Nadien had ik nog de "Intro's Quiz"-spel voorzien, waar men aan de hand van 16 korte intro's moest nagaan wie de artiest was en om welk liedje het ging. De winnaar kon een cd winnen met de 16 tracks die voor het spel werden gebruikt en nadien was er nog een kaartspel voorzien, die we indertijd altijd speelden, toen onze grootmoeder nog leefde, waarbij iedereen een luizige 0,50 Eurocent in de pot moest leggen. Helaas zijn we nooit aan het tweede spel kunnen beginnen. "Shrek?! Shrek?! Gaan we naar huis???" Twee nachten na elkaar heb ik daar aan gewerkt!

DSCI0206.JPG

Soms vraag ik mij af waarom ik nog de moeite doe om vreugde in de brouwerij te brengen. Mocht het ons nog lukken om volgend jaar weer allemaal samen te kunnen komen heb ik hen al beloofd dat we voor kerst, biefsteak met frieten zullen eten. En na de lekkere feestmaal mag iedereen zijn boel inpakken en wegwezen! Ofwel moeten we kerst in de zomer gaan beginnen vieren. Aangezien de dagen dan langer zijn...

Woensdag waren onze beste vrienden aan de beurt. Ik had mij echter wat overslapen. Toen ik net van plan was om mij te gaan wassen, bleken onze vrienden al te zijn aangekomen. Voor een keer dat je dan hoopt dat ze naar jaarlijkse gewoonte in de file vast zouden zitten... Weer mis. Gelukkig wist ik hoe ik de situatie kon rechttrekken. Aangezien onze vrienden ook jaarlijks naar onze "Halloween Night" komen, wist ik meteen hoe ik tevoorschijn kon komen, zonder verlegen te zijn. Wetende dat onze deur van de living wat kraakt bij het opengaan, bedacht ik om de kraag van mijn hemd op te steken en tevoorschijn te komen als Dracula uit de film van Bram Stoker. En dacht u dat de deur kraakte op het moment dat ik naar binnen stapte als een zombie? Neen dus! Kutdeur!

Maar goed, ik bleef het spel spelen en begroette onze vrienden in het Engels : "Welcome into my castle! You must forgive me for being late, but I'm not much good in the day!" En zo was het ijs gebroken en konden we aan de aperitief beginnen. 's Anderendaags hebben we de restjes gegeten. 't Was toen dat ik merkte dat er iets scheelde met mij. Ik moest enorm steken. Bij iedere hap leek het erop alsof ik mezelf volpropte. Net als een gans die gevoerd wordt met een trechter om zijn lever te doen uitzetten.

Oorspronkelijk stonden er nog twee eindejaardiners gepland. Nog één bij ons en één bij de oma van mijne madam. Maar de taaie oma is zwaar ten val gekomen toen ze een verkeerde stap nam met de winkelkar tijdens het shoppen. Er rest ons dus nog 1 grote maaltijd te gaan.

Volgens een onderzoek blijken koppels meer seks te hebben tijdens de feestdagen. Kort samengevat zou de oorzaak te wijten zijn aan de vieringen rond kerst en de hoeveelheid voedsel dat er dan ter beschikking is. Hoe dan ook, de geboortecijfers blijken negen maanden later vaak spectaculair te gaan stijgen. Met dit in het achterhoofd heb ik het onderzoek in de praktijk omgezet. Ik weet niet of bij al die koppels iedereen fit en gezond is, maar mijne madam is toevallig weer ziek in deze periode. Er mag nog zoveel voedsel op tafel liggen, veel verschil maakt dat niet uit. Als je dan op de koop toe nog de enige bent die een beetje de moeite doet om het gezellig te maken... Laat ons zeggen dat de prik er van af is. Als uw partner zich tijdens het vrijen bezig houdt met het spelen van een spelletje op de smartphone, dan moet ik u er geen tekening bij maken.

Soms vraag ik mij af hoe ik de situatie pittiger kan maken. Zou ik mij eens een leren pakje aanschaffen en een gagball in mijn mond steken, terwijl ik mij op mijn handen en knieën begeef in de hoop dat ze op mijn kop zal plassen? Of zou het helpen mocht ik eens mijn schaamharen afscheer? Misschien kan ik het eens proberen met een briefje van 100 Euro, die ik dan tussen haar borsten stop?

Soms vraag ik mij af wat mij zal overkomen eens ik in de midlifecrisis zal belanden? De meeste mannen die in een midlifecrisis verkeren kopen ofwel een dure wagen en of beginnen ze een relatie met een jongere vrouw. Ik heb geen rijbewijs en hoe oud zal die jongere vrouw dan wel zijn? Zal ik dan in de bak terecht komen, terwijl ze mijn "Dodge Challenger - model 1971", verbeurd zullen verklaren om mijn gerechtskosten te kunnen betalen? Ik verwittigde mijne madam reeds dat bij iedere minuut dat voorbij tikt, mijn potentie achteruit gaat. Een stelling waarmee ze meteen in de lach schoot.

Wat staat er mij te wachten tegen die tijd dat ik in de midlifecrisis zal belanden? Een houten kist, naast een leeg graf? Al wat mij dan rest om te doen, is van me te gaan neerleggen in die kist en wachten tot ze mij komen begraven? Wie weet verschijnt er even later een selfie van een grafdelver met mijn lijk op het internet en word ik ongewillig betrokken in een zaak van lijkschennis. Misschien word ik dan weer opgegraven voor verder onderzoek, om na te gaan of er niet met mijn lichaam werd geknoeid. Wie weet kom ik dan ongewillig weer tot leven en stap ik de living binnen op kerst, waar ik weer onze vrienden kan begroeten...

Geloof het of niet en officieel kan ik het u niet bevestigen, maar gisterennacht toen ik maar pas rond 7 uur in mijn bed was gestapt, had ik plots te kampen met een hevige pijn in de borststreek. Het hielp niet met mij om te draaien. Even heb ik eraan getwijfeld om mijne madam wakker te maken. Maar toen begon ik mij een absurde situatie in te beelden, waarbij er alom een grote paniek zou ontstaan.

Wetende hoe mijne madam altijd reageert in een noodsituatie... alsook het beeld dat in mijn achterhoofd spookte van een ambulance dat dan voor de deur zou staan... Ik ben gewoon opgestaan en ben even iets gaan drinken beneden. Ik was dan van plan om even op de W.C.-pot te gaan zitten, maar dan moest ik plots aan één van mijn blogteksten terugdenken, waarbij ik de vergelijking maakte met Elvis Presley. Wetende dat ik nu ook 42 jaar oud ben, vond ik het niet zo'n goed idee om mij op de pot te gaan neerzetten.

Om 12u30 leek ik nog in leven te zijn, toen ik wakker werd en ben ik in de namiddag nog met mijn zoon naar de cinema geweest. Het is nu 2u37 en ik voel weer een steek in mijn borst. Mocht dit mijn laatste bericht ooit zijn, dan zeg ik u alvast dat ik het goed en wel besef dat er mij niemand nog zal herinneren bij hier en twee weken. En ik koester alvast ook niet de illusie dat mijn kist met een lange rouwstoet door de straten zal worden gevoerd, zoals dat het geval was bij Johnny Hallyday. Bij mij zullen er alvast geen fans langs de weg staan huilen die dan zouden zeggen : "Oh neen Sole, waarom ben je zo vroeg heengegaan?!"

Dus bij deze mocht ik het nieuwe jaar niet meer halen... Bye!!!

- Sole 

Van Echelpoel - Wiesegaidanie

 

 

    

 

03:31 | Permalink | Commentaren (0) | |

16-12-17

1975 - 2017

Van de chef moest ik rechthoekige toastjes maken van gewoon brood. Ze moesten allemaal dezelfde vorm hebben en ze moesten vooral evenveel wegen. Wat mij helaas niet zo goed lukte. Ik had meer ondergewicht dan wat normaal was toegestaan. De chef zat echt op mijn nek te hijgen van de woede. Ik kreeg dan nog eens de opmerking of ik dat niet geleerd had hoe men de Parmesan kaas deftig op een toast moest aanbrengen. Blijkbaar vond hij mijn toastjes te slordig gemaakt.

Hoewel de kaas ordinaire Gruyère was en ik mij begon af te vragen waar de chef zijn diploma heeft gehaald. Maar voor de goede gang van zaken heb ik mijn mond gehouden. In de plaats daarvan ben ik in een depressie beland en werd ik in een psychiatrische instelling geïnterneerd. Tenminste dat leek iedereen te denken, want ik liet eigenlijk een collega van mijn werk mijn plaats innemen. Toen ik hem ging bezoeken, leek hij volledig het noorden kwijt te zijn geraakt. Waarschijnlijk werd hij gek door voortdurend op de witte muren te moeten kijken.

En toen werd ik wakker... Ik heb meer dan 12 uren geslapen. Mijne madam was even komen kijken of ik nog wel in leven was. Ik vraag mij trouwens af hoe het er hier aan toe zou gaan, de dag dat ik echt zou overlijden. Zou het hier een heuse volksfeest worden of zal iedereen in een diepe rouw verkeren? En nu ik net 42 jaar oud ben geworden... Misschien is mijn gezin wel aan het aftellen...

Nog een goed veertien dagen en het jaar 2017 zal gepasseerd zijn. Als ik moet terugblikken op dit jaar dan zou ik zeggen dat het op persoonlijk vlak een jaar van ups en downs is geweest. Maar we mogen niet overdrijven. En ik wil er zelfs niet meer over zeiken. Altijd vooruit blijven kijken. Dat doe ik al van sinds ik klein ben. Toen al was ik bezig met de verre toekomst. Eén vraag die ik mij toen al stelde was hoe het er aan toe zou gaan, de dag dat de zon zal imploderen en het leven op aarde bedreigd zal worden. Wat zal er gebeuren met de kinderen, van de kinderen, van de kinderen van mijn kinderen? Mijn grootvader moest erom lachen met die stelling van mij. Als klein mannetje ligt de toekomst sowieso voor de voeten. 't Is gewoon de vraag hoe je ermee om gaat. 

De rest kan mij gestolen worden. Dat het maar vlug 2018 wordt, dan zal onze nieuwe keuken er staan en doe ik verder met de verbouwingen in onze woning. Het enige wat mij zal bijblijven van het voorbije jaar is die fameuze winterprik, die we plots op onze nek hebben gekregen begin vorige week. Vorige week zondag lag ik nog in bed... U zult gaan beginnen denken dat ik vaker in mijn bed lig, dan dat ik eruit ben. Tja, wie weet ben ik iemand die in winterslaap gaat, maar helaas af en toe uit zijn bed stapt om op de mensen hun zenuwen te gaan werken. Dat zou kunnen. Dat en nog veel meer, want af en toe heb ik ook honger en moet ik zoals iedereen wel eens gaan schijten.

Toen ik dus nog in bed lag vorige week zondag, hoorde ik plots de kinderen roepen van : "Ah ja, 't is waar!" Toen al wist ik dat het buiten had gesneeuwd. Net als bij de strooidiensten, was ik niet gehaast om in actie te schieten. Tegen dat ik was opgestaan was die fameuze sneeuwbui al overgewaaid en al wat ons restte was die kleine sneeuwman die onze kinderen in een haast hadden gemaakt.  

Winterprik 2017.JPG

De sneeuwman was trouwens al aan het ontdooien toen ik er een foto van nam ter herinnering aan onze fameuze winterprik 2017. Toen begon het op de koop toe hard te waaien en dacht ik van "nu gaan we er van langs krijgen..." Ik had de indruk dat het eigenlijk niet zo lang heeft gestormd, want plots was de wind gaan liggen. Als ik mijn collega's moet gaan geloven heeft het van hier tot in Tokio gewaaid, waarbij men de indruk kreeg dat al onze bossen zwaar beschadigd werden. Ik blijf erbij dat die storm niet langer dan een uur heeft geduurd. Tenzij wij in de oog van de storm zaten en al de rest rondom ons werd weggeblazen. Dat was helaas niet het geval toen mijn wekker de maandagochtend om 4 uur afliep en ik geen berichtjes leek ontvangen te hebben met de melding : "blijf maar thuis, want de fabriek is weggewaaid...".

Buiten leek het bijzonder rustig weer te zijn. 't Was er droog en windstil en vooral er lag geen spatje sneeuw meer. Op weg naar het werk dacht ik nog even aan Moeder Natuur. Ze kan soms woest zijn en tegelijk ook vergevensgezind zijn. Al dacht ik toen ook dat we misschien op een dag wel allemaal eens gestraft zullen worden. En vanuit het niets werd er enkele uren later het nieuws verspreid dat het buiten zwaar aan het sneeuwen was en dat het deze keer menens was.

Algauw was er sprake van verkeersopstoppingen, bruggen die werden afgesloten en hier en daar een ongeluk. We leken plots te zijn ingesneeuwd, maar de fabriek lag daarom niet stil. Het was spannend aftellen tot de shift voorbij was. Ik had mij al voorgenomen - aangezien de sneeuw de dag ervoor ook al snel verdwenen was - dat ik mij zonder problemen ging kunnen verplaatsen op mijn fiets. Dat was uitgerekend tot ik buiten was gekomen. Toen pas begreep ik de ernst van de situatie. Wat ik over tien minuten doe, werd plots 30 minuten. En ja, u mag gerust van uw neus gaan beginnen maken en zeggen van "is dit alles?" Omdat jullie misschien wel uren in de file hebben gestaan met uw wagen.

Laat ons zeggen dat het ons allemaal is tegengevallen, de één wat erger dan de andere. En we zwijgen over de één of andere dodelijke slachtoffers, die er helaas ook zijn gevallen. Want dit is pas ernstig, voor één keer dat we door wat kutsneeuw worden getroffen. Wie weet was het helemaal niet de bedoeling dat de sneeuw in ons land moest vallen en zitten ze daar ergens in Oostenrijk al van hun neus te maken dat de ijspistes nog niet sneeuwklaar zijn. "Scheiße!" zullen ze daar misschien wel hebben gezegd.

Ondertussen had mijne madam samen met de bakkersvrouw het voetpad voor onze deuren sneeuwvrij gemaakt. Maar dat leek precies als dweilen met de kraan open. Thuis aangekomen is het eerste wat ik gedaan heb om boterkoeken gaan. Ik zei tegen de bakkersvrouw, aangezien de straat leeg was, dat ze mag blij zijn met mijn komst omdat ze mogelijk nog niet veel klanten over de vloer heeft gekregen. Eigenlijk was dat maar om te lachen, maar het leek bittere ernst te zijn. Op den duur dacht ik al dat misschien ons land hierdoor in een diepe economische crisis ging verkeren. Wat achteraf nog niet overdreven lijkt te zijn. Hoeveel miljoenen heeft dit weer aan onze economie gekost? Ik weet het niet meer. En dat voor één dag dat het maar gesneeuwd heeft!

Na de boterkoeken lekker door mijn bek te hebben gedraaid, heb ik ook eens van mijn beste kant laten zien en heb ik desondanks de vermoeidheid ook wat sneeuw van het voetpad afgeruimd. Al had ik er eigenlijk geen zin in. Want naar het schijnt riskeren de inwoners een boete te krijgen, wanneer men het voetpad niet sneeuwvrij maakt. Op het eerste ogenblik kon het mij eigenlijk niet schelen. Want al maakt men het voetpad vrij, dan is er nog de regel dat men de sneeuw niet op een hoop mag gaan gooien. Volgens het reglement moet het sneeuw mooi egaal worden verspreid. Alsof we wij als simpele burgers plots over een sneeuwruimer beschikken. Laat staan dat we allemaal strooizout in huis hebben, voor tegen het geval dat het een keer zou sneeuwen!

't Is pas toen ik een Sherpa met twee verdwaalde bergbeklimmers zag passeren, dat ik dacht van : "nu ruim ik best mijn voetpad op...". En omdat het zo glad was op de baan, kreeg ik plots de vraag van mijne madam of ik het niet zag zitten om te voet naar 't school te gaan om er onze dochter te gaan afhalen, samen met een schoolkameraadje, waarvan we de mémé kennen en die er niet kon geraken met haar wagen. Op de terugkeer naar huis, leek het wel op een scène uit de film "The Day After Tomorrow". Ik met twee kinderen die door de sneeuw moesten ploeteren en die probeerden thuis te geraken. En op de koop toe moest dat schoolkameraadje, samen met haar grotere zus bij ons die avond blijven logeren, want mémé was bang om nog op de baan te gaan. En gelijk had ze.

Dinsdag was het dan mijn verjaardag die ik in alle stilte heb gevierd. Op het werk wisten ze er niets van. Gedurende die acht uren dat ik er gewerkt heb, heb ik zitten twijfelen of ik hen iets ging trakteren, zoals dat vaak wordt gedaan op het werk. Maar aangezien iedereen met een bevroren mentaliteit rondliep en ze voor het minste dat ik hen iets vroeg tegendraads deden, heb ik besloten om hen niets te geven. Vrijdag was ik aan het praten met iemand en werd er plots over leeftijden gepraat. Waarbij een collega mij vroeg : "ben jij echt al 42 of moet je ze nog worden?" Ik antwoordde simpel weg van dat ik het al was. Toen mij de vraag werd gesteld van wanneer ik al 42 was, antwoordde ik : "sinds een tijdje al". Dat was zweten geblazen!

En voel ik mij nu oud? Of moet het nog tot mij doordringen? Wie zal het zeggen. Laat ons zeggen dat ik gans de week met hoge snelheid op de fiets naar het werk rijd, terwijl ik aan het liedje van Chuck Berry moest denken... Let's rock 'n' roll, zou ik zeggen en de rest zien we later wel...

- Sole

Chuck Berry 1926 2017.jpg

Chuck Berry - Johnny B. Goode

 

   

15:12 | Permalink | Commentaren (0) | |

07-12-17

Adieu Johnny!

Het is mijne madam die het mij zachtjes in mijn oren fluisterde woensdagmorgen, toen ik nog lag te slapen : "Johnny Hallyday is overleden!" Ik was een beetje stomverbaasd. Die man heeft over gans zijn carrière talrijke hartkwalen gehad en een paar jaren geleden belandde hij ook eens in een coma, na vermoed ik een ongeluk, maar keer op keer kwam hij er weer bovenop. Moest men mij onlangs gezegd hebben van dat hij in het ziekenhuis ligt omdat hij ademhalingsproblemen had, ging ik gezegd hebben dat hij er wel weer bovenop ging komen. Maar goed, de longkanker is hem uiteindelijk fataal geworden. 

Desondanks zijn gezondheidsproblemen, bleef hij er in geloven dat hij de kanker zou overwinnen en was hij al stiekem aan het plannen om in 2018 een nieuw concertreeks op poten te zetten. In 2016 was hij nog volop aan het optreden met zijn "Rester Vivant Tour" en deed toen ook ons land aan.

Johnny Hallyday begon zijn carrière meer dan 50 jaar geleden en was vooral populair in het Franstalige landschap. Een echte werelddoorbraak op het Engelstalige grondgebied bleef echter uit. Maar hij is hoe dan ook een icoon die in de hele wereld bekend is. Dat sommigen hem nu als de Franse Elvis Presley bestempelen, vind ik een beetje bij het haar gegrepen. Al was het wel bij het zien van een film met Elvis Presley dat Jean-Phillipe Smet meteen wist wat hij wilde worden.

Zijn carrière heb ik niet zo nauwlettend op de voet gevolgd, maar ik groeide wel op met het fenomeen Hallyday. Ik kon er niet naast kijken. Thuis waren het vaak de Franse televisiezenders die aan bod kwamen en het ontbrak er nooit aan variëteitsprogramma's de vrijdag- en zaterdagavonden. En af en toe werd ook wel eens een concert live uitgezonden.

Van zijn 50-tal albums die hij in zijn carrière uitbracht heb ik er drie in mijn collectie zitten. Drie recente albums uit 2012, 2014 en 2015. Het nummer "L'attente" (2012) doet mijn hart het meeste pijn aanvoelen. Of hoe zal ik het zeggen? Het wringt als een spons. Duidelijk? In dit nummer komt niet alleen een liefdesbreuk aan bod, maar ook de ouderdom en dat beetje tijd dat er ons nog rest, wanneer men aan een bepaalde leeftijd is aangekomen. Het nummer "Rester vivant" (2014) gaat ook een beetje in die richting. Met dat tikkeltje meer, dat uiteindelijk wel in iedere mens schuilt. Iedereen wenst namelijk te blijven leven en de dood dat zien we later wel... 

Johnny Hallyday was een rocker in hart en nieren en zal ongetwijfeld betreurd worden door miljoenen fans. Voor mij is het alweer een iconische figuur die heen gaat, in dit vervloekte jaar 2017. Hij werd 74 jaar oud.

Johnny Hallyday dead.jpg

Op de Franse zenders moesten alle geplande programma's op woensdagavond wijken voor de herinneringen aan Johnny Hallyday. Terwijl de ene zender het vooral over zijn muzikale carrière had, hield Michel Drucker zich op een zusterzender bezig met het voortbrengen van andere facetten uit de carrière van de Franse rocker.    

Opgegroeid met de Franse televisie op de buis, heb ik vaak muziekprogramma's gezien die door Michel Drucker werden gepresenteerd. Deze boegbeeld van de Franse televisie, die al van in de jaren '60 van de vorige eeuw op de televisie te zien is, heeft al vaker overlijdens moeten aankondigen van artiesten die in zijn shows optraden. Van Claude François, Joe Dassin, Dalida tot Serge Gainsbourg, nog nooit heb ik die man zo bedroefd gezien, zoals ik hem woensdagavond heb gezien...



Adieu Johnny!

- Sole

Johnny Hallyday - Seul

+ Check de video "L'attente" in "De kolom rechts"

 

 

 

 

02:02 | Permalink | Commentaren (0) | |